Geplaatst: 31 maart 2024

Giftige gezinsdynamieken: was jij de vredestichter, de ouder van jouw ouders of het zwarte schaap?

Stond jij vroeger (on)bewust tussen jouw ouders in om de vrede te bewaren, om voor jouw ouders te zorgen of was jij het middelpunt van hun aandacht door ziekte of andere problemen? Deze (vaak ongezonde) gezinsdynamiek heet een triade en de gevolgen ervan werken waarschijnlijk nu nog door in je volwassen leven. Psychotherapeut Elaine Carney Gibson, auteur van Familiepatronen doorbreken, vertelt erover in dit artikel.

Triades kunnen functioneel of disfunctioneel zijn. Functionele triades zijn over het algemeen van korte duur en helpen het gezin te stabiliseren.

Ongezonde dynamiek: triangulatie en triades

Als je denkt aan een kruk met maar twee poten, kun je je voorstellen hoe moeilijk het is om daarop je evenwicht te bewaren. Door er een derde poot aan toe te voegen wordt de kruk stabieler. In een gezin is een drietal (triade) de kleinste stabiele groep. Alle gezinnen krijgen te maken met stresssituaties die ontstaan door de ontwikkelingsfasen of door bepaalde tijdelijke situaties of crises. Daarom is te verwachten dat er driehoekige verbintenissen ontstaan, met als doel het familiesysteem in evenwicht te krijgen. Dit is in principe niet goed of slecht. Een van de interactiepatronen waar de meeste gezinstherapeuten aandacht voor hebben is triangulatie oftewel de driehoeksverhouding

Een goed functionerend gezinssysteem bevordert de groei en ontwikkeling van de leden ervan. In een ongezond systeem daarentegen staat het individu in dienst van het systeem, en wel op zo’n manier dat deze dienstbaarheid schadelijk wordt voor de groei en ontwikkeling van het individu. Een triade is dus schadelijk als een of meer personen in dat drietal niet de veiligheid, zekerheid en vrijheid heeft om persoonlijk en relationeel te groeien en zich te ontwikkelen.

Veilige en onveilige traides

Triades kunnen functioneel of disfunctioneel zijn. Functionele triades zijn over het algemeen van korte duur en helpen het gezin te stabiliseren. Over het algemeen bestaat zo’n drietal uit personen die gedurende een bepaalde periode een verschillende rol in het gezin spelen.

Bij een stel met kinderen, zijn die kinderen het voor de hand liggende ‘doelwit’ voor triangulatie. Een of meer kinderen kunnen in de triade worden opgenomen om een echtelijk conflict uit beeld te houden, of om dat conflict uit te vechten binnen de context van een opvoedingsvraagstuk.

Soorten triades

Er zijn enkele veelvoorkomende thema’s rond triangulatie met kinderen, waar ik vaak over heb nagedacht in de vele jaren dat ik met gezinnen werk.  De drie meest voorkomende thema’s die ik ben tegengekomen zijn:

1. Het kind als trooster (vredestichter, redder)

Een van mijn cliënten, Ruth, kwam vaak naar een sessie nadat ze op bezoek was geweest bij haar moeder (M) en stiefvader (SV). Ze vertelde dan dat ze angstig en gedeprimeerd was. Ze was verbijsterd dat er steeds dezelfde dynamiek speelde wanneer ze hen bezocht. Elk scenario was anders, maar de dynamiek bleef hetzelfde.

Scenario 1 (Ochtend, alle drie aan de ontbijttafel.)

M tegen SV: ‘Kun je nog een kopje koffie voor me inschenken?’
SV (leest de krant): ‘Zodra ik dit artikel uit heb.’
M: ‘O, in hemelsnaam!’
SV: ‘Pak het dan zelf. Ik ben je bediende niet!’
(Ruth voelt zich hier akelig bij en wil de stress uit de situatie halen. Dus ze treedt toe tot de triade en probeert een volgende onenigheid te voorkomen.)
Ruth: ‘Het is al goed. Ik pak wel even koffie voor je, mam.’
M: ‘Laat hem er niet mee wegkomen! Hij wil nooit iets doen wat ik hem vraag. Volgens mij vind je hem aardiger dan mij!’
(Moeder stampt de kamer uit. Ruth voelt zich misselijk. Ze wilde alleen maar helpen!)

Je herkent dat gevoel vast wel: je wilde alleen maar helpen, maar uiteindelijk voelde je je alleen maar rot en begreep je niet hoe dat kwam.

Ditzelfde patroon herhaalt zich steeds opnieuw. Hoe kwam Ruth in deze rol van trooster/redder terecht? Het waarschijnlijkst is dat een of beide ouders haar als derde persoon betrokken bij hun ruzies, en Ruth ging daarin mee door te proberen de redder te zijn. Zij accepteerde als kind de rol van vredestichter.

Als volwassene trad Ruth bereidwillig tot de triade toe. Ze was echter al sinds haar jeugd verankerd in dit patroon. Als je daar eenmaal in verstrikt zit, kan het heel moeilijk zijn om jezelf daaruit te bevrijden. Daar is bewustzijn, bereidheid om een andere beslissing te nemen en moed om te handelen voor nodig.

Het is niet ongebruikelijk dat ouders willen dat een kind de rol van vredestichter (redder) vervult, zoals we net hebben gezien.

2. Het kind als ouder (het geparentificeerde kind)

Kinderen worden soms bij een triade betrokken om de rol van ouder op zich te nemen. Dit kind wordt het geparentificeerde kind genoemd. Een kind dat vast komt te zitten in deze rol zal waarschijnlijk angstig en/of gedeprimeerd raken en mogelijk onzeker worden. Dit zie je vaak wanneer een van de ouders middelen
misbruikt, en in eenoudergezinnen.

Wanneer een kind in een triade wordt betrokken en daarin een ouderlijke rol krijgt, kan een kind zich gaan opofferen. Dat gebeurt wanneer een kind te veel van het zelf (de eigen verlangens, behoeften en dromen) opgeeft om de rol van het geparentificeerde kind op zich te nemen. De kans dat dit gebeurt is groter wanneer een kind langere tijd vastzit in een ouderlijke rol.

Het is niet ongebruikelijk dat een kind in een eenoudergezin een geparentificeerd kind wordt. Dat gebeurt vaak om praktische redenen. In het volgende voorbeeld gaat het echter om een intact gezin van een moeder, vader, dochter (een ouder kind) en zoon.

De moeder werkte overdag en de vader werkte in de nachtploeg in een fabriek. Voordat de moeder thuiskwam, was de vader al naar zijn werk gegaan, waardoor er een periode van twee of drie uur ontstond waarin er dus geen ouders thuis waren. Dat viel samen met het tijdstip waarop de zoon en dochter thuiskwamen van school. De dochter moest haar broertje helpen met zijn huiswerk én haar eigen huiswerk doen. Ze werd bovendien geacht de avondmaaltijd te bereiden, zodat die klaarstond wanneer haar moeder thuiskwam van een dag hard werken. Ze ruimde na het eten ook de keuken op. Dit ging dag na dag, jaar na jaar zo door.

Toen deze dochter na haar afstuderen als verpleegkundige in therapie ging, was ze zwaar depressief. Het werd duidelijk dat ze nooit tijd of toestemming had gehad om haar eigen verlangens en behoeften te erkennen en vervullen. Er is hier geen sprake van schuld; haar ouders waren er natuurlijk niet op uit om hun dochter depressief te laten worden. Het was om praktische redenen gewoon nodig dat zij de ouderlijke rol ging vervullen om het gezin draaiende te houden.

Mijn cliënte kwam echter zo vast te zitten in die rol dat ze zich eraan overgaf. Toen we daar samen aan gingen werken, gaf ze zichzelf toestemming om zich bewust te zijn van haar gevoelens, haar verlangens en behoeften, en haar dromen. Ze ging beter voor zichzelf zorgen, waardoor haar depressie verminderde.

Ik hoop dat gezinnen waarin het nodig is dat een of meer kinderen een ouderlijke rol vervullen een manier vinden om hun kinderen de vrijheid te gunnen om kind te zijn. Ik ken veel gezinnen die daarin geslaagd zijn. Daarvoor is het nodig dat de ouders zich ervan bewust zijn en zich dit ten doel stellen.

3. Het kind als het middelpunt van de aandacht (kind met gedragsproblemen of het zieke kind)

Kinderen kunnen ook betrokken raken in de triade wanneer ze het middelpunt van de aandacht worden. In deze rol helpt een kind de spanning tussen de ouders te verminderen of leidt het een ouder af van diens eigen innerlijke geestelijke of emotionele stress door externaliserend gedrag te vertonen (dat wil zeggen: agressief, onrustig, onaangepast gedrag om op die manier de emoties te uiten) en in problemen te raken. Daardoor kunnen de ouders
hun aandacht richten op een kind in plaats van op zichzelf, elkaar of de relatie.Sommige ouders gebruiken meer dan één kind om deze rol te vervullen.

Een andere veelvoorkomende rol die kinderen aannemen of opgelegd krijgen om de angst in een of beide ouders te helpen verminderen is die van het zieke kind. Voor het zieke kind zorgen is een andere manier waarop ouders afleiding zoeken van hun eigen problemen op relationeel of persoonlijk vlak. Een kind wordt lichamelijk, emotioneel of psychisch ziek. Het is belangrijk om op te merken dat de ouders en een kind zich hier niet van bewust zijn. De ouders maken een kind niet met opzet ziek en een kind kiest er niet bewust voor om ziek te zijn.

Wat kun je aan triades doen?

Triades zijn onvermijdelijk. Dat je in een triade zit, is op zich niet zozeer het probleem; het gaat erom hoe je denkt, voelt en handelt vanuit die positie. Wanneer de triade wordt herkend, kun je keuzes maken. Je kunt besluiten of je in de triade wilt blijven, en zo ja hoe je daarin wilt opereren.

Als je ervoor kiest om in de triade te blijven, is het van belang om je bewust te blijven van de dynamiek, open te communiceren en niet de angst van de andere twee in de triade over te nemen.

Als je echter een einde wilt maken aan je betrokkenheid in een ongezond patroon van gedachten en handelingen, is de eerste stap bewustwording. Maak je wens om je los te maken uit de triade kenbaar door er met de andere betrokkenen over te praten, of door je gedrag te veranderen.

Fragment uit: Familiepatronen doorbreken

Lees verder:

• Geboortevolgorde: ben je de oudste, middelste of jongste? Dit zegt het over jou
• Het verleden in het heden: hoe je emotionele bagage je leven beïnvloedt
• Waarom cijfer je jezelf weg om een ander te behagen? Het antwoord ligt in je kindertijd

Tags: gezin, gezinsdynamiek, jeugd, opgroeien, opvoeding, Trauma, triade

Geplaatst: 30 maart 2024

Dromer, aanpasser, eigenzinnige of wereldverbeteraar: het effect van je gedragsstijl op de (wan)orde in huis

Is jouw huis vaak een chaos en is opruimen geen favoriete bezigheid van je? “Hoe komt het dat uitgerekend jij met een chaotisch huis te maken hebt?,” vraagt opruimexpert Ellen de Pee je in dit artikel. Ze beschrijft in dit artikel vier gedragsstijlen die ten grondslag liggen aan een ongeorganiseerd huis. In welke herken jij je?

Ze vinden het lastig om ‘nee’ te zeggen als iemand een beroep op ze doet en zetten hun schouders onder vele sociale projecten.

Je ploft op de bank, de dag zit erop. Zo, even niks! Hoewel… Vanaf de bank zie je de stapels papieren op je eettafel liggen en je stoort je aan het speelgoed en de pakketjes die over de vloer bezaaid liggen. Om het nog maar niet te hebben over je kasten die je het liefst dicht laat, omdat je weet dat je niet blij wordt van de aanblik van wat er lukraak in gestapeld is.

Hoe komt het dat uitgerekend jij met een chaotisch huis te maken hebt?

4 gedragsstijlen

Er zijn vier verschillende gedragsstijlen te onderscheiden die ten grondslag liggen aan een ongeorganiseerd huis. Als jij of iemand uit je omgeving kampt met een ongeorganiseerd huis, zul je ongetwijfeld jezelf of de ander herkennen in één van deze gedragsstijlen.

En troost je, je bent niet de enige.

1. Dromer

Dromers zijn mensen met een creatieve geest. Mensen die zich met gemak prachtige voorstellingen kunnen maken van hoe het leven eruit zou moeten zien en voor wie out-of-the-box denken een tweede natuur is. Vanuit deze creatieve geest ontstaan de mooiste ideeën. Het vertalen van deze ideeën naar de praktijk is echter lastig. Het bedenken van concrete stappen om de droom te bereiken blijft uit. Als de dromer toch voorzichtig aan de slag gaat, heeft zij niet gerekend op de hobbels op de weg die zij tegenkomt. Teleurgesteld stort de dromer zich op een nieuw project waarover zij kan dromen. En zo gaat het maar door…

Daarnaast kunnen dromers vastlopen doordat ze in detail bedenken hoe de ultieme droom eruit ziet en wordt de lat te hoog gelegd. Alles moet tot in de puntjes uitgedacht worden en deze perfectionistische gedachten staan het overgaan tot actie in de weg. Komt het toch tot actie, dan moet de perfectionistische dromer voortijdig stoppen door gebrek aan tijd of energie omdat de klus te groot is. Gevolg is dat opruimklussen niet worden afgemaakt en de chaos toeneemt.

2. Aanpasser

Onder deze categorie vallen sociale mensen die begaan zijn met hun medemens waarbij het vervullen van eigen behoeften en behoeften van anderen uit balans is. Voor hoogsensitieve personen is dit extra lastig, omdat het maken van onderscheid tussen eigen gevoelens en gevoelens van anderen al een op zichzelfstaande uitdaging is.

Aanpassers hebben een scherp ontwikkeld vermogen om behoeften van anderen te zien en zetten zich in om deze behoeften te vervullen. Ze vinden het lastig om ‘nee’ te zeggen als iemand een beroep op ze doet en zetten hun schouders onder vele sociale projecten. Denk aan projecten zoals klassenouder zijn, vrijwilliger zijn op de sportclub, de buurtbarbecue organiseren en mantelzorgtaken voor de buurvrouw op je nemen. Maar ook minder praktische zaken zoals een luisterend oor bieden aan anderen en jezelf emotioneel wegcijferen. Aanpassers willen anderen niet kwetsen en hebben een grote behoefte aan waardering. Ze doen alles voor iedereen en verliezen zichzelf uit het oog. Zo is er geen tijd en energie meer over om het eigen huis op orde te brengen en neemt de chaos in huis steeds verder toe naarmate de aanpasser zich voegt naar de behoeften van anderen.

3. Eigenzinnige

De derde gedragsstijl – eigenzinnigheid – betreft mensen met een duidelijke visie op normen en waarden en stellen deze graag ter discussie. Zij verzetten zich tegen algemeen geldende maatstaven en regels. Ze krijgen jeuk van een huisje-boompje-beestje bestaan en zwemmen tegen de stroom in.

Er zijn twee typen van ‘eigenzinnigen’ onderscheiden. Allereerst de stille verzetsstrijder die zich terugtrekt in haar eigen huis en ongestoord haar eigen gang gaat zonder inperkende normen van anderen. Spullen opruimen, papieren ordenen en poetsen wordt als burgerlijk beschouwd en past daarom niet in haar leven. Persoonlijke vrijheid heeft de hoogste prioriteit.

De tegenhanger van de stille verzetsstrijder is de adrenalinejunk die een spannend en avontuurlijk leven wil leiden. De adrenalinejunk heeft geen tijd voor saaie, alledaagse verantwoordelijkheden en hecht geen waarde aan een geordend huis. Het leven speelt zich buitenshuis af of liever nog in het buitenland. De adrenalinejunk is altijd op reis om nieuwe plekken en mensen te ontmoeten.

4. Wereldverbeteraar

Duurzaamheid, het milieu en de natuur zijn het grootste goed voor de wereldverbeteraar. De wereldverbeteraar zet zich actief in om van de wereld een betere plek te maken en karma speelt een belangrijke rol in de keuzes die zij maakt. Consumeren en verspilling van materialen moet te allen tijde voorkomen worden. Spullen in huis worden eindeloos bewaard en hergebruikt want het is zonde om ze weg te gooien en alles komt ooit nog van pas.

De wereldverbeteraar ontfermt zich ook over spullen die achteloos door anderen worden afgeschreven. Het huis van de wereldverbeteraar puilt uit met lege opbergbakjes, onbruikbare gereedschappen en onderdelen van elektronische apparaten. De theorie om spullen te hergebruiken staat niet in verhouding met de praktijk. Vele spullen blijven onaangeraakt en het huis verandert stukje bij beetje in een stoffig magazijn. Helaas geeft deze manier van leven geen voldoening. De wereldverbeteraar is namelijk wars van de consumptiemaatschappij en het hebben van zoveel spullen in huis doet haar pijn.

Wat is de oorzaak van jouw chaos in huis?

Als je jezelf herkent in één van bovenstaande gedragsstijlen én je stoort je aan chaos in huis, heb je nu inzicht gekregen in wat er ten grondslag ligt aan deze chaos. Het helpt je om jouw persoonlijke stijl te erkennen en hier rekening mee te houden. Vind de manier van opruimen die bij jou past en wees hierin mild voor jezelf. Vooruitgang is belangrijker dan perfectie.

Het kan ook zijn dat je je in meerdere gedragsstijlen herkent en ben je bijvoorbeeld een dromerige aanpasser. Benut de kwaliteiten die je bezit: beeld je dat fantastisch opgeruimde huis in en vraag de mensen die jij hebt geholpen nu voor één keer jou te helpen om je droom te verwezenlijken.

En tot slot, als je jezelf in één of meerdere gedragsstijlen herkent en geen last ondervindt van een ongeorganiseerd huis rest mij niets anders dan te zeggen: Good for you!

Geschreven door: Ellen de Pee

Lees verder over opruimen:

• Spiritueel opruimen: echt opruimen is een vorm van alchemie met diepe uitwerking op je geest
• Feng Shui tips voor in je slaapkamer: 6 tips voor meer rust
• Feng Shui-expert: 8 tips om levensenergie te laten stromen in huis

Tags: chaos, opruimen, troep

Geplaatst:

De gevolgen van gepest worden: hoe heeft het jouw leven beïnvloed?

Ben jij vroeger gepest of wordt je nu gepest? De gevolgen van pesten zijn groot en werken vaak jarenlang onbewust door. In dit artikel beschrijft ervaringsdeskundige en coach Wendy Raaimakers wat pesten is (het omvat meer dan je denkt), wat de gevolgen van gepest worden zijn én ze deelt aan het einde van het artikel troostende woorden om je wonden van het pesten te helen.

Je bent een masker op gaan zetten en achter dat masker zit wie jij bent en hoe jij je voelt.

Wat is het verschil tussen plagen en pesten?

Pesten, we hebben er allemaal mee te maken gehad. Misschien was jij degene die gepest werd, stond je erbij als omstander of was jij degene die iemand pestte.

Herken jij de opmerking: “ach het is toch maar een grapje, ik mag je toch wel een beetje plagen”? En toch voelt het helemaal niet grappig en heb jij last van dat zogenoemde grapje. Ben jij nou zo gevoelig dat je niet tegen een grapje kan? Waarom worden er steeds dezelfde grapjes tegen jou gemaakt? Om je meer uit te kunnen leggen over pesten en de gevolgen van pesten, beginnen we eerst met te kijken wat pesten nu eigenlijk is. Wanneer is het plagen en wanneer pesten?

Wat is plagen?

Plagen is speels gedrag wat vaak over en weer gaat tussen twee of meerdere personen. De één plaagt de ander en de ander plaagt weer terug. Beide vinden het grappig en zien de lol er wel van in.

Wat is pesten?

Het wordt pesten wanneer het helemaal niet speels is, maar opzettelijk kwetsend gedrag. Bij pesten mist de wederkerigheid. Het is gedrag dat steeds herhaalt wordt, waarbij er één of meerdere zenders zijn en steeds dezelfde ontvanger. Het is niet eenmalig, maar het gebeurt steeds weer opnieuw. Je merkt dat je er steeds minder om kan lachen. En dat al die zogenoemde grapjes jou een steeds onveiliger en onzekerder gevoel geven. Tot jij je op een bepaald moment realiseert: ik word gepest.

Vormen van pesten

Regelmatig hoor ik mensen zeggen: nou ik hoorde er niet bij, maar werd ook niet gepest. Maar klopt dat eigenlijk?

Bij het volgende gedrag spreken we van pesten:

• Grapjes maken ten koste van een ander
• Vervelende opmerkingen maken
• Beledigen of schelden
• Openlijk terechtwijzen
• Negeren of sociaal isoleren/buitensluiten
• Gebaren maken
• Roddelen
• Kritiek uiten op iemands persoonlijke leven
• Iemand lichamelijk pijn doen
• Beschadigen van eigendommen

Vaak wordt er gebruik gemaakt van een combinatie van bovenstaande gedragingen. Als je naar deze lijst kijkt en terugkijkt naar je schooltijd, of kijkt in jouw dagelijkse leven, heb je dan te maken gehad met pestgedrag richting jou? Vraag jezelf dan ook eens af wat de impact hiervan is op jouw leven.

Wat is de impact van pesten?

Wanneer je gepest wordt, op welke manier dan ook, heb je met regelmaat te maken met een onveilige situatie. Je zit in een omgeving waarin je niet de mogelijkheid hebt om in alle vrijheid jezelf te zijn en jezelf te ontwikkelen. Doordat het op dagelijkse basis gebeurt en vaak door meerdere personen, ben je gaan geloven dat het aan jou ligt. Je bent de woorden die je te horen krijgt gaan geloven. Zelfs als het in het begin goed lukt om de nare opmerkingen en gebeurtenissen van je af te laten glijden, vroeg of laat krijgen ze toch grip op jou. Daarbij krijgen ze grip op hoe jij naar jezelf kijkt en tegen jezelf praat. Het tast jouw zelfbeeld aan en je wordt steeds onzekerder en vaak steeds strenger voor jezelf. Want waarom kan jij nou niet ‘gewoon’ leuk genoeg zijn.

De alertheid die je hebt neemt toe. Je bent je heel erg bewust van jezelf. Je bent altijd alert op wat je zegt, hoe je eruitziet en wat er in je omgeving gebeurt. Want als je deze alertheid hebt, kan je situaties voorkomen of zien aankomen. Situaties waarbij jij weer het middelpunt wordt van grapjes of ander pestgedrag.

Wat je verder gaat doen is het gedrag proberen te vertonen waarvan jij denkt dat dit helpend gaat zijn. Het gedrag dat jij denkt dat mensen van jou willen zien. Het gedrag waarvan jij bent gaan geloven dat als je dat laat zien, mensen je wél leuk gaan vinden.

Grenzen aangeven, daar ben je al lang mee gestopt. Je hebt weleens gezegd dat ze moesten stoppen of je moest huilen door iets dat er gebeurde of gezegd werd. Maar die grenzen worden niet geaccepteerd. Vaak moedigen ze de pester(s) alleen maar aan om verder te gaan. Dus je bent gaan leren om dingen weg te lachen, niet te laten merken hoe zij jou raken. Je bent een masker op gaan zetten en achter dat masker zit wie jij bent en hoe jij je voelt.

Het is niet alleen dat je tijdens het pesten leert dat er geen respect is voor jouw grenzen. Doordat je zo gericht bent op de buitenwereld en jouw omgeving, zo vaak jouw ware gevoel verschuilt achter jouw masker en zo goed bent geworden in bepaalde eigenschappen van jezelf weg te stoppen, dat je zover van jezelf bent weggeraakt, dat je de grenzen niet meer voelt. Je bent in een overlevingsstand gekomen, waarbij jij jezelf bepaald gedrag hebt aangeleerd dat jou ‘veilig’ houdt. Dat heb je nodig wanneer je dagelijks of wekelijks naar deze onveilige omgeving terug zal moeten gaan. Je bent niet bezig met wie jij in de kern bent en wat jouw gevoelens en behoeften zijn. Je bent aan het overleven.

Gevolgen van pesten

Op een gegeven moment stopt het pesten en kan jij doorgaan met jouw leven. Vaak je nog helemaal niet bewust van wat het pesten nu daadwerkelijk voor invloed op jou heeft gehad. Jij hebt een modus voor jezelf gevonden die werkt en vanuit die modus ga jij verder het leven in. Toch zal je regelmatig tegen dingen bij jezelf aanlopen die jou in de weg zitten, zoals:

• Onzekerheid
• Erg gericht op (de mening van) anderen
• Bang voor afwijzing
• Geen of moeilijk grenzen aan kunnen geven
• Je vaak verontschuldigen voor dingen
• Ongemak in sociale situaties
• Niet snel bij iemand helemaal veilig of op je gemak voelen
• Minderwaardigheidscomplex
• Snel buitengesloten voelen
• Dingen die gebeuren of gezegd worden erg persoonlijk opnemen
• Belangen van anderen boven die van jezelf plaatsen

Erkennen en herkennen

Het is van groot belang dat je gaat onderzoeken en erkennen dat pesten een grote impact op je heeft en dat de gevolgen daarvan nog steeds een grote rol spelen in jouw dagelijkse leven. Wanneer jij kan erkennen dat het pesten heeft plaatsgevonden en dat het wel degelijk impact op je heeft gehad, kan je het gaan verwerken. Je gaat dan steeds vaker herkennen wanneer in situaties jouw gepeste kind wordt aangeraakt en je automatisch in jouw overlevingsstand schiet en op welke momenten in je leven de wonden van het pesten nog van invloed zijn op dingen die je doet, zegt of keuzes die je maakt. Erkennen en herkennen is een hele belangrijke stap in het verwerken van het pestverleden.

Wat lieve woorden voor jou!

Herken jij jezelf in dit artikel? Hopelijk kan ik je het volgende dan meegeven:

• Jij bent super sterk. Want dagelijks naar een onprettige en onveilige omgeving terug gaan, dat is ontzettend knap en krachtig. Daar is moed voor nodig. En dat heb jij!
• Kwetsbaarheid mag er zijn. Ook jij mag zeggen dat iets voor jou moeilijk of spannend is. Wat een ander daarvan zegt of vindt dat ligt bij deze persoon en zegt niks over jou. Kijk eens of je één of twee personen in jouw omgeving in vertrouwen kan nemen over jouw onzekerheden en over wat pesten met je gedaan heeft. Praat erover! Ook al is het even spannend, ik beloof je dat het op gaat luchten om het niet meer weg te stoppen.
• Het ligt niet aan jou. Pesten is een groepsproces wat wordt veroorzaakt door een gevoel van onveiligheid in de groep. Dat is niet jouw schuld of verantwoordelijkheid. Mensen die pijn ervaren, zijn eerder geneigd om anderen pijn te doen. Dus laat de verantwoordelijkheid voor de acties liggen waar ze horen. Jij bent niet schuldig aan het grensoverschrijdende gedrag van anderen!
• Zoek hulp. Weet dat er hulp is om jou te ondersteunen je pestverleden te verwerken en weer regie over je leven te pakken. Je hoeft dit niet alleen te doen!

Geschreven door Wendy Raaimakers

Lees verder:

• Trauma & oude pijn: traumaboodschappen veranderen en loslaten
• Wat is gaslighting? Zó herken je deze emotionele manipulatietechniek (20 signalen)
• Je grenzen en energie managen: krijg meer inzicht in ongezonde energiestromen
• Wat is trauma en hoe ontstaat het?

Tags: gepest, jeugd, pesten, pestgedrag, Trauma

Geplaatst: 29 maart 2024

5 vervelende opmerkingen die mensen met ADHD vaak te horen krijgen

Over ADHD bestaan nogal wat misverstanden die ADHD’ers vaak naar hun hoofd geslingerd krijgen. Thom Hartmann, auteur van ADHD, bespreekt in dit artikel vijf vervelende opmerkingen die mensen met ADHD vaak te horen krijgen en weerlegt ze. “Mensen met ADHD hebben als groep een enorme potentie die in veel gevallen niet wordt benut in onze maatschappij.”

Als we het hele gesprek over ADD en ADHD herkaderen en het in plaats van over psychische ziekten hebben over heel gewone, verklaarbare verschillen tussen mensen, kan dat een opluchting zijn en voor oplossingen zorgen.

1. “Mensen met ADHD kunnen zich nooit concentreren”

Mensen met ADHD hebben een korte, maar heel intense aandachtsspanne. Vreemd genoeg kun je dit niet in termen van minuten of uren benoemen: sommige dingen zullen iemand met ADHD binnen een halve minuut vervelen, terwijl andere onderwerpen misschien wel uren, dagen of zelfs maanden zijn zeer geboeide aandacht kunnen vasthouden.

Volwassenen met ADHD vinden het vaak lastig om langere tijd met een klusje bezig te zijn, niet omdat ze incompetent zijn, maar omdat ze verveeld raken. Zo hebben ze ook vaak meerdere huwelijken of ‘zeer intense, maar korte’ relaties. Bij tests waarmee de aandachtsspanne bij een saaie, oninteressante taak wordt gemeten, scoren zij significant lager dan andere mensen. Toch kunnen mensen met ADHD zich ook vaak goed focussen vooral bij klusjes waar ze goed in zijn of die ze interessant vinden. Hyperfocus is één van de vele specialiteiten van mensen met ADHD.

2. “ADHD is een ziekte”

De eerste theorieën over ADHD beschouwden het als een ziekte die te maken had met een beschadiging of verstoord functioneren van de hersenen. Van tijd tot tijd werd het op één hoop gegooid met foetaal-alcoholsyndroom, geestelijke achterstand, diverse psychische en psychiatrische stoornissen als gevolg van jeugdtrauma of kindermishandeling, en de theorie dat er zuurstoftekort bij de foetus ontstond als de ouders rookten tijdens de zwangerschap. In de jaren zeventig werd ADHD voor het eerst beschouwd als een specifieke stoornis.

Een verbijsterend aantal onderzoekers, die tienduizenden of honderdduizenden dollars van farmaceutische bedrijven aanpakken, houden tot op de dag van vandaag vol dat ADHD een ziekte of een probleem met de genen of de neurochemie is. De allerergsten stoppen zelfs radioactief spul in kinderen om wetenschappelijk gezien zinloze ‘hersenscans’ uit te voeren.

In 1997 was Peter Jensen, hoofd van de afdeling Kinder- en Jeugdpsychiatrie, de hoofdauteur van een artikel dat verscheen in het vaktijdschrift Journal of the American Academy of Child and Adolescent Psychiatry dat ADHD geen ziekte is. Hij en zijn coauteurs zijn er sterk voorstander van dat je tegen kinderen met ADHD niet moet zeggen dat ze een ziekte hebben. In plaats daarvan zouden ouders en docenten de nadruk moeten leggen op de positieve eigenschappen.

‘Door het kind met ADHD anders te zien, zoals “altijd gereed voor een response, op zoek naar ervaringen of alert”,’ schreven zij, ‘kan de arts het kind en het gezin begeleiden om in de moderne samenleving situaties te herkennen waarbij dit individu in het voordeel is, zowel in de onderwijsomgeving als wat betreft toekomstige carrièremogelijkheden, bijvoorbeeld profsporter, luchtverkeersleider, salesmedewerker, militair of ondernemer.’

3. “ADHD komt door de ouders en de opvoeding”

Recenter onderzoek laat zien dat ADHD erg vaak voorkomt bij ouders van kinderen met ADHD. Door deze ontdekking stelden sommige psychologen aanvankelijk dat dit syndroom het gevolg was van opgroeien in een disfunctioneel gezin. Ze veronderstelden dat het mogelijk volgens hetzelfde patroon verloopt als kindermishandeling en huiselijk geweld: aangeleerd gedrag dat van generatie op generatie wordt doorgegeven.

Voorstanders van de theorie dat de oorzaak met voeding te maken heeft, betoogden dat kinderen de eetgewoonten van hun ouders nadoen, waardoor te verklaren is dat ADHD bij opeenvolgende generaties te zien is. Andere onderzoeken meenden dat ADHD net als het syndroom van Down of spierdistrofie een erfelijke aandoening is.

Als ADHD echter een erfelijke ziekte of afwijking is, is het wel heel algemeen, want het komt voor bij mogelijk maar liefst 25 miljoen mensen in de Verenigde Staten. Volgens sommige schattingen bij 20 procent van de mannen en 5 procent van de vrouwen. Andere schattingen zijn veel lager, met 3 procent van de mannen en 0,5 procent van de vrouwen.

Als ADHD zo wijdverspreid voorkomt, is het dan reëel om ervan uit te gaan dat het gewoon een eigenaardigheidje is? Dat het een of andere afwijking is die wordt veroorzaakt door defecte genen of door kindermishandeling?

Lees verder: ADHD verklaard en positief bekeken: jagers in een boerenwereld

4. “Mensen met ADHD hebben een pilletje nodig”

Dat brengt ons weer bij de lastige vraag hoe we ADHD moeten zien, behandelen en misschien nog wel het belangrijkste: hoe we erover moeten praten met kinderen. Veel boeken over dit onderwerp, vooral als ze speciaal voor kinderen zijn geschreven, beschouwen het puur als een medische aandoening. Het doel is om bij het kind het idee te versterken dat het op een of andere manier ziek is of een gebrek heeft.

Medicatie kan voor sommige Jagers (mensen met ADHD), net als voor mensen met schizofrenie (die in een andere cultuur misschien gezien zouden worden als heiligen of mystici), van levensbelang zijn. Vooral voor Jagers die hun hele leven al bezig zijn met vruchteloze, gevaarlijke en vaak illegale pogingen tot zelfmedicatie, kan een passende therapeutische of farmacologische interventie een enorme opluchting zijn.

Dit geldt echter niet voor iedereen want ADHD brengt ook veel creativiteit en genialiteit met zich mee. Denk bijvoorbeeld aan Van Gogh. De geestelijke en emotionele kwellingen van Van Gogh hadden misschien weggenomen kunnen worden met de juiste medicatie. Je kunt je echter afvragen of we allemaal nou zoveel beter af waren geweest als hij weer ‘normaal’ was geworden. En hijzelf trouwens ook.

Vier je ADHD en gebruik de positieve eigenschappen

We mogen de diversiteit binnen de hele menselijke ‘familie’ waarderen en zelfs vieren, in plaats van dat we meteen een kleinerend etiketje op de verschillen tussen mensen plakken en medicatie aan ze geven. Leren om te focussen of leren om je open te stellen krijgen een heel nieuwe betekenis als je er op deze manier naar kijkt. Bovendien kunnen methoden zonder medicijnen – zoals meditatie of andere methoden – een therapeutisch effect hebben zonder bijwerkingen, kosten of bijzondere moeite.

Als we het hele gesprek over ADD en ADHD herkaderen en het in plaats van over psychische ziekten hebben over heel gewone, verklaarbare verschillen tussen mensen, kan dat een opluchting zijn en voor oplossingen zorgen. En dat is nodig voor mensen die weten dat ze ADHD hebben maar die zich daarvoor schamen vanwege het sociale stigma dat daar tegenwoordig aan kleeft van een ‘tekort’ of een ‘stoornis’.

Ze zijn niet ziek en ze hebben ook geen gebrek: ze zijn Jagers en het merendeel van de problemen waar ze in de moderne samenleving tegenaan lopen komt voort uit situaties waarin hun instincten als Jager botsen met de normen en waarden in onze cultuur van Boeren. Mensen met ADHD hebben als groep een enorme potentie die in veel gevallen niet wordt benut in onze maatschappij. De oplossing is dat we ons perspectief aanpassen.

Lees verder: ADHD verklaard en positief bekeken: jagers in een boerenwereld

5. “Mensen met ADHD zijn ongeïnteresseerd”

Mensen met ADHD hebben moeite met aanwijzingen opvolgen. Dit werd altijd beschouwd als onderdeel van de eigenschap dat mensen met ADHD zich niet op iets kunnen concentreren als ze het saai, zinloos of onbelangrijk vinden. Wanneer ze aanwijzingen krijgen, wordt over het algemeen aangenomen dat mensen met ADHD tegelijkertijd bezig zijn met hun omgeving, waardoor ze andere dingen opmerken, aan andere dingen denken en in het algemeen gewoon niet opletten.

Volgens een andere theorie kan dit worden verklaard doordat mensen met ADHD erg onafhankelijk zijn en geneigd zijn om er een hekel aan te hebben als je ze vertelt wat ze moeten doen. Ze maken dat liever zelf uit en besteden om die reden misschien minder aandacht aan de aanwijzingen die andere mensen geven.

De meest waarschijnlijke verklaring is echter, volgens sommige experts op dit gebied, dat mensen met ADHD het lastig vinden om auditieve of verbale informatie te verwerken.

Een volwassene met ADHD beschreef het als volgt: ‘Ik merk dat mijn begrip van een lange reeks woorden enorm verbetert als er iets van beeld bij is. Op die manier kunnen mijn hersenen het meteen opslaan als een patroon. Als dat patroon er niet is en het is alleen een woordenbrij, ben ik gedwongen om die woorden in me op te nemen en zelf een patroon aan te brengen.’

Fragment uit: ADHD

Lees verder over ADHD:

• ADHD verklaard en positief bekeken: jagers in een boerenwereld
• Emotionele allergieën bij ADD en gevoeligheid: het overgevoelige zenuwstelsel
• Nieuwetijdskinderen en ADHD: de boodschappers van een nieuwe tijd verkeerd begrepen
• Lage eigenwaarde bij AD(H)D: hoe komt het en wat kun je eraan doen?
• Ben jij een beelddenker? 8 eigenschappen van beelddenkers (AD(H)D, dyslexie en autisme)

Tags: add, ADHD, misverstanden ADHD

Geplaatst: 23 maart 2024

Wim Hof over het zelfhelend vermogen: deze oefening kan (chronische) pijn verlichten

Wist je dat je zoveel invloed op je lichaam hebt, dat je soms zelfs je eigen pijn kunt verlichten? Wim Hof heeft dit en meer dankzij wetenschappelijke onderzoek bewezen. In dit artikel beschrijft hij kort een paar van deze onderzoeken én een ademhalingsoefening waarmee je zelf pijn kunt verlichten.

Je geest is een verbazingwekkende tool.

De heilige drie-eenheid

De natuur laat ons zien dat we kennis niet kunnen vangen, maar dat we kennis moeten zijn. We kunnen niet zomaar zeggen dat als je bruin vet hebt, je overal tegen kunt. Nee. Je hebt ook de kracht van je geest nodig. Als je de ware omvang van de kracht van de geest beseft, ben je in wezen gewoon bezig met het ontwikkelen van neurologische paden die bijdragen aan een nieuwe realiteit. Dit is de heilige drie-eenheid: de kou als spiegel, de adem als gids, en de geest (of mindset) als schepper.

De bewijzen van het zelfhelend vermogen

Volgens de wetenschap kunnen we geen controle over ons autonome zenuwstelsel, het diepst gelegen deel van ons zenuwstelsel, uitoefenen. Maar ik tartte die veronderstelling. Ik tartte ook de overtuiging dat je tientallen jaren aan yoga moet doen om zo’n controle over je lichaam te krijgen. Dat deden we door middel van de ademhalingstechnieken, door het vasthouden van de adem.

In samenwerking met onderzoekers van het Royal Melbourne Institute of Technology (rmit) in Australië hebben we door meer dan drieduizend mensen een vragenlijst laten invullen. Onder hen bevonden zich meer dan honderd personen die beweerden dat de methode hen hielp bij het verlichten of zelfs helemaal wegnemen van de symptomen van artritis. Nog eens vijftig respondenten antwoordden dat de methode hen hielp bij het in remissie brengen van kanker. En nog veel meer mensen meldden verlichting van chronische pijn. De respons was in één woord overweldigend.

Ik heb inmiddels aan tientallen onderzoeken meegewerkt van de onderzoekers van het Radboudumc en andere toonaangevende wetenschappelijke instellingen op verschillende plekken in de wereld. Die onderzoeken hebben geweldige resultaten opgeleverd. En naast de geruchtmakende ontdekking dat we als mens in staatzijn om bewust invloed uit te oefenen op ons autonome zenuwstelsel, ons endocriene systeem en ons immuunsysteem, hebben we laten zien dat de methode kan worden gebruikt als een natuurlijke behandelvorm voor een groot aantal ziekten, aandoeningen en stoornissen.

De invloed van optimisme op je immuunsysteem

Je instelling kan je fysiologie sterk beïnvloeden. Een proof-of-principle-studie uit 2015, die in het verlengde lag van het endotoxine-experiment van het Radboudumc, wees uit dat een hogere mate van optimisme in verband kon worden gebracht met een sterkere immuunrespons. Je geest is een verbazingwekkende tool.

Persoonlijk verhaal: de Wim Hof Methode en chronische pijn

Mijn leven veranderde toen er een medische fout werd gemaakt tijdens een kunstheupoperatie. Extra operaties brachten geen verbetering en ik had elke dag last van chronische pijn en fysieke beperkingen. Maar toen maakte ik kennis met de Wim Hof-methode, en mijn leven veranderde volledig.

De methode gaf me de inzichten en vaardigheden die ik nodig had om de kwaliteit van mijn leven fundamenteel te verbeteren, ondanks de pijn en fysieke beperkingen. Pijn is een complex verschijnsel dat een enorme invloed op het leven kan hebben. Als je elke dag pijn hebt, kun je in een negatieve spiraal terechtkomen. Uiteindelijk kan dit leiden tot depressie, een sociaal isolement en afhankelijkheid van medicijnen.

Het kan ook een negatief effect hebben op je werk en relaties. Maar dankzij de Wim Hof Methode hoefde ik geen medicijnen meer te slikken en kon ik mijn pijn op een natuurlijke manier beïnvloeden. Door concentratie, ademhalingsoefeningen en koude-training kon ik de morfinehormonen en cannabinoïden produceren die pijn verlichten. Pijn hoort misschien wel bij het leven, maar met de Wim Hof-methode kunnen we er controle over krijgen.

Wiebe

Oefening: ademhaling voor het reguleren van pijn

Als je de Wim Hof Methode gebruikt voor het reguleren van pijn, ben je door middel van ademhalingstechnieken bezig met het bewust manipuleren van je lichaam en de pijn die je voelt. Deze oefening kan je helpen bij het reguleren en verlichten van pijn:

1: Ga in een gemakkelijke houding zitten of liggen. Als je ontspannen bent, richt je je aandacht op de plek waar je de pijn voelt. Adem vervolgens vijf keer rustig en diep in en uit.

2: Haal vervolgens twintig keer diep adem. Helemaal in, en ontspannen weer uit. Forceer niets.

3: Adem de lucht er bij de laatste uitademing helemaal uit, adem vervolgens nog een keer helemaal in en houd de adem tien seconden vast.

4: Richt je aandacht op de pijnplek terwijl je je adem vasthoudt, en ‘duw’ de ingehouden adem in de richting van de pijn. Span de spieren rond het pijngebied ook aan.

5: Adem ontspannen uit en laat alle spanning los. Zie de pijn als een signaal. Motiveer jezelf om naar dit signaal te luisteren en erop af te stemmen. Dit signaal maakt duidelijk dat de chemie in dit gebied moet veranderen, of aan het veranderen is. Positieve gedachten of een positieve mindset beïnvloeden je pijnperceptie. Het gaat er niet om dat je het pijnsignaal onderdrukt, maar dat je de chemie verandert die de pijn veroorzaakt.

Wanneer je voor (chronische) pijn nog niet naar een specialist of arts bent geweest, is het raadzaam om dit te doen.

Lees verder over (chronische) pijn:

• Chronische pijn: als je lichaam oud zeer niet los kan laten
• Belangrijke oorzaken van chronische ontstekingen: zo ondersteun je je immuunsysteem
• Van pijn naar groei: worden wie je bent (als er geen ruimte was om jezelf te zijn)
• Onbegrepen pijn: hoe onderliggende emoties in je lichaam kunnen vastzitten
• Hoe onverwerkte trauma’s en stress je ziek kunnen maken en ontstekingen veroorzaken

* Bronnen:

Henriët van Middendorp, Matthijs Kox, Peter Pickkers en Andrea W.M. Evers, ‘The Role of Outcome Expectancies for a Training Program Consisting of Meditation, Breathing Exercises, and Cold Exposure on the Response to Endotoxin Administration A Proof-of-Principle Study,’ Clinical Rheumatology 35, no. 4 (2016): 1081- 1085, doi: 10.1007/s10067-015-3009-8.

Matthijs Kox, Lucas T. van Eijk, Jelle Zwaag, Joanne van den Wildenberg, Fred C.G.J. Sweep, Johannes G. van der Hoeven en Peter Pickkers, ‘Voluntary Activation of the Sympathetic Nervous System and Attenuation of the Innate Immune Response in Humans,’ Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America 111, no. 20: 7379-7384, doi: 10.1073/pnas.1322174111.

Heidi Ledford, ‘Behavior Training Reduces Inflammation,’ Nature News (5 mei 2014), nature.com/news/behavioural-training-reduces-inflammation-1.15156; Kox et al., ‘Voluntary Activation of the Sympathetic Nervous System.’

Tags: chronische pijn, pijn, zelfgenezing, zelfheling, zelfherstel

Geplaatst:

Opnieuw je ruimte innemen na een transformatie (wanneer je omgeving niet meer op dezelfde golflengte zit)

Crises zijn van alle tijden, maar hoe gaan we om met degene die we nu ervaren? Als je naar de geschiedenis kijkt, zijn we niet de eersten die kampen met overweldigende crises. Daarom kijkt redacteur Anouschka van Wettum naar oude wijsheid voor nieuwe tijden op zoek naar verzachting voor de ziel vandaag. De inspiratiebron van vandaag is Marcus Aurelius: Overpeinzingen, een filosofisch dagboek uit de tweede eeuw.

‘Ruimtevrees’ noemde een collega op de redactie. We dachten aanvankelijk dat ze het had over pleinvrees, maar ze schudde haar hoofd. “Nee, ruimtevrees is wanneer je na een periode van transformatie de wereld weer in stapt. Dat je weer ruimte mag gaan innemen en hoe eng en onwennig dat is.”

Plotseling leek ‘ruimtevrees’ heel mooi te verwoorden hoe het was om weer naar buiten te gaan, de horeca in. Maar ook de onzekere eerste stappen van een vriend na een burn-out of een familielid na een heftige ziekte. En zelfs nu na de periode van de winter, nu de zon weer begint te schijnen en de winterjas niet meer iedere dag nodig is. Een transitiewoord over het achterlaten van je oude jas. En juist in deze tijd heb ik er wat moeite mee om ‘terug’ te komen omdat de ‘buitenwereld’ zo luid en overweldigend lijkt.

Daarom stel ik in dit artikel de vraag: Hoe kunnen we in zachtheid weer ruimte innemen nadat we een periode van transformatie hebben meegemaakt?

Daar pakte ik Overpeinzingen van de Romeinse keizer Marcus Aurelius bij. Als keizer stond Aurelius altijd in de spotlights en toch kennen we hem vooral van zijn persoonlijke ‘notes to self’: zijn filosofische dagboek. Hij lijkt vandaag de dag een voorloper van mindfulness te beoefenen. Keer op keer herinnert hij zichzelf eraan dat hij de mogelijkheid heeft om zich terug te trekken. Hij hamert erop dat hij niets kan doen aan wat er om hem heen gebeurt, maar wél aan de manier waarop hij er in zijn gedachten op reageert. Ook is hij zich ervan bewust dat je als sterveling een bepaalde verantwoordelijkheid hebt in de tijd die je krijgt.

Dat raakt me, wanneer we over ruimtevrees spreken. Vaak trekken we ons terug om ons los te worstelen van de overweldigende stroom aan informatie. Maar vaak blijft het daar ook bij, en keren we net zo goed weer terug naar diezelfde wereld. ‘De wereld is het probleem, daar moeten we rust van nemen.’ En dan is terugkeren overweldigend, vreemd, een aanslag op je gevoeligheid. Wat als we het terugkeren op een andere manier bekijken?

Naar aanleiding van zijn Overpeinzingen vind je hieronder drie gedachten over terugkeren in de wereld na een periode van transformatie.

1. Ga er vaker even tussenuit

Onze (vaak gedwongen) momenten van transformatie halen ons tijdelijk weg uit de drukte van alledag. Het zijn momenten dat je geen behoefte hebt aan het continu beschikbaar zijn omdat iets anders zich aan je opdringt dan de eeuwige afleiding.

Stilte, genezing, acceptatie, voluit leven in het moment. Dan gebeurt er iets. Misschien niet eens aan de buitenkant, maar vanbinnen. Een moment van transformatie. In de ruimte om te helen ontdek je een nieuwe kant van jezelf. Je ervaart groei en kunt iets loslaten van wat je zo lang verzwaarde.

Maar Aurelius raadde zichzelf aan om niet te wachten op een vakantie of een plek ver weg. We hebben allemaal een innerlijke wereld waar groei en transformatie op ons wacht. Daar kun je altijd tussendoor even bij.

Mensen zoeken de rust van het platteland, de kust of de bergen om zich terug te trekken. Ook u verlangt daarnaar. Dat is echter onnodig, want u kunt u op elk gewenst moment in uzelf keren. Nergens vindt een mens een kalmer of vrediger plek dan in zijn eigen ziel. Wie die plek in zichzelf vindt en zijn aandacht erop richt, vindt onmiddellijk een diepe vrede. En met vrede bedoel ik niets anders dan in harmonie zijn met het universum. Maak hier dus gebruik van. Keer er steeds naar terug en vind uzelf! – Marcus Aurelius

2. Vaar je koers naar jouw innerlijke kompas

Zeker wanneer je gevoelig bent, is ruimte innemen een heel delicaat proces. Je bent je continu bewust van de ruimte van anderen en moet steeds bepalen wat wel en niet bij je hoort. Soms kun je daarin doorslaan, waardoor je jouw ruimte alleen afstemt op welke ruimte anderen voor jou overlaten.

Hoewel de Romeinse keizer nog geen weet had van onze 24/7 bereikbaarheid, bleef ook hij steeds terugkeren naar zijn dagboek om koers bij te stellen. Wat is echt belangrijk, wat is waarheid, hoe kun je een goed mens zijn? Met die kennis, én zijn twee principes van je innerlijke belevingswereld hieronder, kun je jezelf ook de mogelijkheid geven om koers te bepalen op basis van wat voor jou essentieel is.

Herinner u van de belangrijke principes van uw innerlijk met name deze twee: ten eerste dat het niet de omstandigheden zijn die uw geest in beslag nemen – uw geest staat daar volkomen boven – maar dat het onze manier van denken is die verwarring sticht. Ten tweede dat alles wat u ziet in een oogwenk verandert en dan verdwenen is. Bedenk voortdurend hoeveel veranderingen u zelf al hebt ondergaan. ‘De wereld is verandering, het leven een droom.’ – Marcus Aurelius

3. Neem je ontdekkingen mee naar de buitenwereld

Tenslotte de derde en laatste gedachte in dit artikel, en misschien wel de belangrijkste. We staan namelijk helemaal niet zo ‘los’ van de buitenwereld als we denken. Volgens Marcus Aurelius zijn we allemaal onderdeel van een groter geheel en daardoor is het belangrijk wat ieder individu doet. Het is belangrijk dat jij er bent. Jouw transformatie was van belang voor het grotere geheel en hoewel je bij terugkomst kunt aarzelen, weet dat ook dit proces onderdeel is van iets groters dan jij.

Aurelius zegt ook iets heel mooi in het citaat eronder, als ik het goed begrijp. Als het het belangrijkste is in ons leven om zo min mogelijk ruimte te laten tussen het ene goede ding en het andere, kun je dan jouw transformatie verbinden met het volgende goede ding? Ruimte innemen betekent ook bijdragen aan het volgende goede ding, wanneer jij jezelf toestemming geeft om te stralen, geef je dat indirect de mensen om je heen ook. Iets mooiers kun je de wereld niet schenken.

In het leven bestaat de verlossing erin te zien hoe elk afzonderlijk ding deel uitmaakt van het geheel, uit welke materie het bestaat en wat er de oorzaak van is. Wij moeten met heel ons hart doen wat rechtvaardig is en de waarheid spreken. Wat immers kunnen wij anders doen dan het leven te leven door het ene goede zonder de geringste tussenruimte met het andere te verbinden.- Marcus Aurelius

Een laatste overpeinzing

De oude teksten van de keizer zijn bijzonder om veel redenen, maar ook omdat hij vooral voor zichzelf schreef. Alles wat écht belangrijk was werd opgetekend. En 1.800 jaar later is het nog steeds belangrijk. Misschien is zijn belangrijkste les wel om jezelf te herinneren om onderscheid te blijven maken. Dat kan ook in onze 21^ste eeuw vol apps en notificaties en een niet-aflatende stroom aan informatie.

Daarom sluit ik af met een laatste gedachte van de Romeinse keizer, omdat het zo belangrijk is je te realiseren dat je keer op keer opnieuw kunt beginnen:

Wanneer u uit de juiste koers bent geraakt, keer daar dan weer naar terug en verheug u wanneer u zich over het geheel genomen menswaardig gedraagt. En heb dat waarnaar u terugkeert lief. – Marcus Aurelius

Lees ook deze wijze artikelen:

• Wijsheid van de Boeddha en mystici over de waarheid en de sleutel tot innerlijk weten

• Ontdek het geheim van de eeuwige jeugd (met dank aan wijze Meesters uit de Himalaya)

• Boodschap voor donkere dagen: herinneren waarom je hier op aarde bent

Tags: marcus aurelius, spirituele ontwikkeling, transformatie, wijsheid

Geplaatst: 22 maart 2024

Verdrietig, boos of angstig? Zó verwerk je heftige emoties snel en blijf je er niet in hangen

Heftige emoties: je wilt er waarschijnlijk het liefst van wegrennen, ze onderdrukken en je zo snel mogelijk weer blij of neutraal voelen. Spiritueel leraar Gangaji, auteur van De diamant in jezelf, vertelt je in dit artikel over een veel betere en fijnere manier van omgaan met heftige emoties als angst, verdriet, woede en irritaties. Eén die veel minder pijn doet dan wegrennen, onderdrukken óf dramatisch voelen.

Elke emotie die er in je bewustzijn opkomt, kun je met je volle bewustzijn tegemoet treden, zonder je te hoeven verstoppen in verhalen of analyses.

Het ongemak van emoties

Veel mensen willen zich bevrijden van lastige emoties als woede, angst en verdriet en streven naar prettiger emoties zoals blijdschap en vrolijkheid. Meestal probeert een mens gelukkiger te zijn door zijn negatieve emoties te verdringen of te uiten, in de hoop ze uit het zicht te werken of ervan verlost te zijn. Helaas is geen van beide strategieën een afspiegeling van het ware zelf, een roerloze zuiverheid van zijn die dieper gaat dan welke emotie ook en daar altijd onbewogen onder blijft.

Zeker, er zijn momenten waarop het goed is om emoties te verdringen of te uiten. Maar er bestaat nog een andere mogelijkheid, waarbij je de emotie verdringt noch uit. Ik noem dat ‘rechtstreeks ervaren’.

Je emoties rechtstreeks ervaren

Je emoties rechtstreeks ervaren houdt in dat je ze niet ontkent of verdringt maar je er ook niet in rondwentelt. Dat wil zeggen dat je er geen verhaal aan hangt. Je haalt er geen verhaal bij over wie dit overkomt, waarom het gebeurt, waarom het niet zou mogen gebeuren, wie er verantwoordelijk voor is of wie het te verwijten valt. Je kunt, in welke emotie dan ook – de zogenaamde ‘positieve’ én de ‘negatieve’ – de kern ontdekken.

Zo verdwijnen je emoties

In feite is het zo dat elke negatieve emotie verdwijnt wanneer je deze werkelijk ervaart, haar echt voelt en tot je door laat dringen. En positieve emoties die je werkelijk ervaart worden groter, sterker, eindeloos. Dus relatief gezien bestaan er positieve en negatieve emoties, maar als je het onderzoekt zijn er alleen maar positieve emoties, namelijk de positiviteit van absoluut bewustzijn. Maar omdat er in onze cultuur slechts weinig is dat dit verbijsterende inzicht onderschrijft, zijn we ons hele leven op jacht naar positieve emoties en op de vlucht voor negatieve emoties.

Wanneer je een negatieve emotie werkelijk en ten volle ervaart, zonder verhaal of gedachten, houdt deze ogenblikkelijk op te bestaan. Wanneer je denkt dat je een emotie echt ten volle ervaart en deze blijft intens, zie dan in dat er nog steeds een verhaal aan vastzit: dat het zo’n hevige emotie is, dat je er nooit van af zult komen, dat die emotie altijd terug zal komen, en hoe gevaarlijk het is om dit te voelen. Hoe het verhaal op dat moment ook mag luiden, je kunt de rechtstreekse ervaring ervan op talloze manieren uitstellen.

Irritatie voelen en laten gaan

Als je bijvoorbeeld geïrriteerd bent, ben je meestal geneigd iets te doen om van die irritatie af te komen, of je wijst óf jezelf óf een ander aan als oorzaak van die irritatie en gaat verwijten maken. Op dat moment begint de verhaallijn rond de emotie zich te ontwikkelen. Maar in feite bestaat er de mogelijkheid dat je helemaal niets met de emotie doet: je duwt haar niet weg, probeert je er niet van te ontdoen, maar ervaart haar rechtstreeks, precies zoals zij is. Je kunt, zodra de irritatie in je opkomt, simpelweg volkomen, helemaal en vrijelijk geïrriteerd zijn, zonder iets te verdringen of te uiten. Over het algemeen blijkt er – wanneer je een emotie rechtstreeks ervaart – vaak iets anders onder schuil te gaan.

De irritatie is misschien slechts een oppervlakkige rimpeling. Daaronder kan woede of angst zitten. En dan is het wederom niet de bedoeling je van de woede of de angst te ontdoen, of die te analyseren, maar gaat het erom die rechtstreeks te ervaren. Wanneer er onder de irritatie angst of woede blijkt te zitten, ga dan dieper met je aandacht: geef jezelf de ruimte absoluut en helemaal boos of bang te zijn, zonder je gevoelens te onderdrukken of naar buiten te brengen.

Hoe kun je angst veilig ervaren?

Angst is meestal de grootste uitdaging, want gewoonlijk proberen de meeste mensen die op afstand te houden. En natuurlijk wordt de angst als je probeert die op afstand te houden, alleen maar groter en dreigender. Wat ik bedoel is dat je je in feite ook voor de angst kunt openstellen: je kunt bang zijn zonder te hoeven zeggen dat je bang bent of zonder gevolg te geven aan gedachten over wat bang zijn inhoudt. Je kunt simpelweg de angst zelf ervaren.

Als ik het over het rechtstreeks ervaren van angst heb, heb ik het niet over terechte fysiologische angst. De vecht- of vluchtreactie bij fysiek gevaar is een heel natuurlijke en terechte reactie van het menselijk organisme. Het is een overlevingsmechanisme dat in ons lichaam is ingebakken. Het is bijvoorbeeld terecht om uit de weg te gaan als er een bus aan komt.

Maar de angsten waarvan ik beweer dat je ze onder ogen moet zien zijn psychologische angsten: de angsten die je aandacht en energie onnodig opeisen in de vorm van de drang jezelf te beschermen of te verdedigen, zoals de angst voor emotionele pijn of de angst voor verlies of de dood. Wanneer je een  psychologische angst onder ogen ziet in plaats van je ertegen te verzetten of ervoor weg te lopen, blijkt er vaak een nog diepere emotie onder schuil te gaan.

Er kan een diep verdriet of grote gekwetstheid onder de angst liggen. En ook die kun je rechtstreeks en volledig ervaren zonder dat het een verhaal hoeft te worden. Wanneer je bereid bent al die emotionele lagen helemaal te doorvoelen, kom je uiteindelijk bij wat eruitziet als een peilloze afgrond. Die afgrond ervaar je als het niets, de leegte, het niemand-zijn. Dit is een belangrijk moment, want wie absoluut niets durft te zijn, niemand durft te zijn, durft vrij te zijn. Al die andere emoties en gevoelens zijn lagen in je verdediging – of wapens – tegen dat gevoel van niets-zijn: de dood van wie je denkt te zijn. Zodra je de wapens hebt neergelegd, zodra de deur open is, kun je het niets-zijn dat je vreesde ten volle onder ogen zien en ontmoeten. En die confrontatie is de grote openbaring van het ware zelfonderzoek, want daarin openbaart zich de geheime parel van waarheid die al die tijd al in het diepst van je eigen hart verborgen was. Jij bent de diamant die je ontdekt.

Je bevrijdt jezelf

Dat is een immense ontdekking, maar het is een ontdekking die je helemaal zelf moet doen. Wanneer je bereid bent elke emotie, elk gevoel volledig en ten diepste te ervaren, ontdek je in de kern daarvan het smetteloze bewustzijn dat zichzelf ontmoet: de ervaring en degene die het ervaart. Als je deze waarheid uit de eerste hand ontdekt, ben je bevrijd van het vluchten voor zogenaamd negatieve emoties en het najagen van zogenaamd positieve emoties. Je bent bevrijd – verlost – van het afwijzen van of hechten aan zaken die vergankelijk zijn. Je bent vrij om jezelf waarlijk te ontmoeten en je in die ontmoeting te verheugen.

Elke emotie die er in je bewustzijn opkomt, kun je met je volle bewustzijn tegemoet treden, zonder je te hoeven verstoppen in verhalen of analyses. Wanneer je bereid bent geen gevolg te geven aan de werking van je denken maar alleen stil durft te zijn en de emotie volledig durft te voelen, zul je zien dat het niets is. Emoties worden slechts bij elkaar gehouden door gedachten, of het nu om bewuste of onderbewuste gedachten gaat.

Je hebt als mens het vermogen om eenvoudig te stoppen en te zeggen: ‘Woede, angst, verdriet, wanhoop – oké, kom maar.’ Als je zegt: ‘Oké, kom maar,’ en dat ook echt meent, er echt voor openstaat, kan die emotie niet komen, omdat je er op dat moment geen verhaal aan hangt. Ik wil je uitnodigen dat zelf te proberen. Woede, angst, verdriet of wanhoop bestaan alleen als ze aan een verhaal vastzitten! Jazeker, dat is een verbijsterende, eenvoudige, maar toch indringende ontdekking. Je kunt er niet omheen. Je kunt erkennen dat datgene waarvoor je op de vlucht bent in feite niet bestaat, en datgene wat je najaagt er altijd al is.

Opdracht: voel je emoties

Ik wil je uitnodigen helemaal tot de kern van zuiver zijn door te dringen, je van geen enkele emotie te ontdoen en ze niet te dramatiseren of verheerlijken, maar datgene te ontdekken waar elke emotie toe oproept: dat je wie je denkt te zijn dood laat gaan vóór de dood van wie je denkt te zijn.

Fragment uit: De diamant in jezelf

Lees verder over emoties:

• Complexe emoties: de gevolgen van emoties onderdrukken en waarom dit niet werkt
• In gesprek met je lichaam: zo kun je omgaan met heftige en pijnlijke emoties
• Heb je geleerd om je emoties te onderdrukken als kind? Zo kun je ze weer leren voelen

Tags: angst, de diamant in jezelf, emoties, Gangaji, gevoelens, verdriet

Geplaatst:

Waarom ken ik mijn spirituele gidsen niet?

Gidsen begeleiden je tijdens je huidige leven op aarde. Veel mensen hebben hun gidsen nog nooit gezien of bewust gehoord. Hoe kan dit? Waarom ken je jouw gids (nog) niet?

Als het iets vanzelfsprekends zou zijn dat je je van je gidsen bewust bent, zou je waarschijnlijk nooit leren je eigen keuzen en beslissingen te maken of je eigen leven te leiden.

Als het iets vanzelfsprekends zou zijn dat je je van je gidsen bewust bent, zou je waarschijnlijk nooit leren je eigen keuzen en beslissingen te maken of je eigen leven te leiden.

Het is een spirituele paradox dat gidsen gewoonlijk het duidelijkst met je communiceren wanneer je een levens- en ontwikkelingsstadium hebt bereikt waarin je het liefst je eigen beslissingen neemt. Gidsen zijn hier niet om jouw leven voor je te leven of je te beschermen voor de gevolgen van je daden.

Een vriend zei onlangs tegen me: ‘Ik weet waarom ik geen rechtstreeks contact met mijn gids kan maken. Als ik het wel zou kunnen, zou ik hem de hele tijd lastig vallen met vragen om theorieën en verklaringen en ik zou geen tijd overhouden om mijn eigen leven te leiden.’

Fragment uit: Werken met gidsen en engelen

Zo kun je contact maken met jouw gidsen:

• Zo kun je contact maken met je persoonlijke, spirituele gids
• Hoe ontvang je tekens van jouw spirituele gidsen?
• Je verborgen innerlijke gids: hoe kun je boodschappen ontvangen van jezelf?
• Draken als gids: zo roep je de eeuwenoude wijsheid van draken op

 

Tags: gids, gidsen, ruth white, spirituele begeleiding, spirituele gids, Waarom ken ik mijn gids niet?

Geplaatst: 21 maart 2024

Is liefde voor jou onvoorwaardelijk?

Is de liefde die jij voor je partner, de mensen en dingen om je heen onvoorwaardelijk of voorwaardelijk? “Ik wil dieper ingaan op het verschil in liefde zoals wij die in onze maatschappij kennen (dus voorwaardelijk) en de liefde zoals die eigenlijk zou moeten zijn (universele liefde),” zegt Francesco Farinelli. Hij deelt in dit artikel zijn visie op liefde.

Wat is onvoorwaardelijke liefde precies voor jou? Heb je daar wel eens over nagedacht?

Liefde is iets waar we dagelijks mee te maken hebben, ook al is het grotendeels misschien wel onbewust. Als we aan liefde denken dan denken we vaak aan liefdesrelaties, verliefd zijn, liefde voor mensen die dicht bij ons staan en meer. Maar als we echt eerlijk naar onszelf zijn dan is die liefde 9 van de 10 keer voorwaardelijk, toch? Ik wil dieper ingaan op het verschil in liefde zoals wij die in onze maatschappij kennen (dus voorwaardelijk) en de liefde zoals die eigenlijk zou moeten zijn (universele liefde). Dit is mijn visie op liefde, ik neem je mee…

Voorwaardelijke of onvoorwaardelijke liefde?

Als we eens een vergrootglas gaan leggen op de manier van hoe wij tegenwoordig liefde benaderen dan kunnen we eigenlijk concluderen dat de liefde hoe wij die zien voorwaardelijk is. Hoe graag onze ziel het onvoorwaardelijk zou willen zien en ervaren: we krijgen we het toch moeilijk voor elkaar. Als we kijken naar welke vorm van liefde dan ook, zijn er altijd regels aan verbonden.

Het begint al bij het uitzoeken van je partner, die moet toch wel aan bepaalde voorwaarden voldoen anders kap je het al af voordat je überhaupt écht kennis met elkaar hebt gemaakt. Is hij/zij ‘knap’ genoeg? Heeft diegene een beetje humor? Hoe staat die persoon in het leven qua normen en waarden? Wat zullen anderen ervan denken als ik straks met hem/haar hand in hand op straat loop? Past hij of zij wel in mijn familie of vriendenkring? Het zijn allemaal vragen die we onszelf stellen als we iemand nieuw leren kennen, toch?

Zelfs de liefde voor familieleden is voorwaardelijk

Hier zie je direct dat de liefde hoe wij hem benaderen dus allesbehalve onvoorwaardelijk is. Ook de liefde voor onze directe naasten (bijvoorbeeld familieleden) is tot op een bepaald punt. Als een broer, zus, vader of moeder niet goed genoeg in ons straatje valt, kunnen we al snel zeggen dat we liever niet meer bij diegene in de buurt willen zijn of er iets mee te maken willen hebben. Dan kunnen we uiteraard zeggen dat we diep van binnen wel van diegene houden, maar het feit dat we al beslissen om niet meer met iemand om te gaan (omdat diegene anders in het leven staat) zegt al genoeg naar mijn mening.

Afgescheidenheid

Waar komt het dan precies vandaan? Waarom is ons geleerd dat liefde niet meer onvoorwaardelijk is?

Als ik mijzelf die vraag stel, kan ik daar maar één antwoord op bedenken en dat is het creëren van afgescheidenheid. Want wat zal er gebeuren als we ons allemaal met elkaar verbonden voelen en dus als eenheid door het leven gaan?

Onvoorwaardelijke liefde

Wat is onvoorwaardelijke liefde precies voor jou? Heb je daar wel eens over nagedacht?

Voor mij is onvoorwaardelijke liefde dat we elk mens, dier, object of wat dan ook nemen zoals diegene of het in essentie is. Dat we daar zonder veroordeling naar kunnen kijken. Oordelen komen we niet onderuit. Over alles wat in ons leven verschijnt, hebben we direct een oordeel. Dat wil niet zeggen dat je iets veroordeelt. Als je iets of iemand veroordeelt dan zeg je eigenlijk dat diegene of datgene anders zou moeten zijn dan dat het in essentie is. Als je een oordeel hebt over iemand dan geef je op een neutrale manier een mening over diegene. Dat doe je zonder dat je de intentie hebt dat diegene anders zou moeten zijn dan diegene zich voordoet, tenminste dat is hoe ik ernaar kijk.

Lees ook: Oordelen, beoordelen en veroordelen, wat is het verschil?

Als we alles en iedereen gewoon zouden accepteren zoals het of diegene is dan zou het leven ook een stuk makkelijker zijn. Hoe fijn is het als je altijd weet dat je goed bent zoals je bent en wilt zijn? Ook al zou dat misschien extreem anders zijn dan wat als ‘normaal’ wordt gezien? Dan zouden er al direct veel problemen uit de wereld geholpen zijn.

Vanuit welke liefdesvorm handel jij?

In welke vormen van liefde hanteer je wel het onvoorwaardelijke en in welke niet?

Als ik naar mijn tweejarige zoon kijk, voel ik dat ik écht onvoorwaardelijke liefde voor hem heb op dit moment. Ook vooral omdat ik voel dat het andersom vanuit zijn kant ook écht zo is. In zijn ogen kan ik als papa niks verkeerd doen, want hij is nog volledig in verbinding met de bron en benadert alles nog in de vorm van onvoorwaardelijke liefde.

Als ik naar mijn vrouw kijk dan is het gevoel van liefde anders dan voor mijn zoon. Is dat raar? Nee, als we kijken naar de manier waarop we liefde benaderen, zien we dat als we onvoorwaardelijke liefde ontvangen wij dat ook terug kunnen geven, maar als we voorwaardelijke liefde ontvangen we ook voorwaardelijke liefde kunnen teruggeven. Het is weer de welbekende spiegel: zo binnen, zo buiten.

Voorwaardelijkheid in een relatie

Mijn vrouw en ik zijn vanaf het begin dat we elkaar hebben leren kennen akkoord gegaan met voorwaardelijke liefde. Dat haal ik uit het feit dat we het erover eens zijn dat we intieme dingen tussen ons twee houden en dat niet met anderen gaan uitwisselen. We zijn het er beiden over eens dat we op seksueel vlak niet buiten de deur gaan kijken, want als dat zou gebeuren dan weten we niet meer of we dan nog wel langer bij elkaar zouden willen blijven. Dit zijn vast voorbeelden die meerdere mensen herkennen. Dit is uiteraard voorwaardelijke liefde. Als jij iets doet wat ik niet leuk vind dan… Dat is wel 9 van de 10 keer waarop een relatie gebaseerd is.

Hoe zou jij het liefst door het leven gaan?

Hoe zou het zijn om onvoorwaardelijk in een liefdesrelatie te staan? Wat zou dat doen met jouw gevoel? Voelt dat voor jou juist fijner of raak je dan juist in paniek?

Deze vragen zijn superinteressant en laten je eens anders tegen een onderwerp aan te kijken. Als je zou moeten kiezen om vanaf nu alleen maar voorwaardelijke of onvoorwaardelijke liefde te verspreiden, waar zou je dan voor kiezen? Ben je überhaupt wel in staat om dat op die manier te benaderen? Als iemand bijvoorbeeld voorwaardelijk van je houdt, kun jij er zo in kan staan dat je onvoorwaardelijke liefde terug kan geven?

Dit zijn stuk voor stuk vragen die je jezelf misschien niet zo vaak stelt, maar waardoor je wel echt anders naar onderwerpen gaat kijken.

Francesco Farinelli

Lees verder over de liefde:

• Overstijg de leugens die we over de liefde hebben geleerd (+ dit is liefde écht)
• Heb jij een relatie vol onvoorwaardelijke liefde? 5 signalen om het te herkennen
• De grote shift in de liefde: waarom de liefde voor iedereen nu anders is

Tags: afgescheidenheid, Don Miguel Ruiz, liefde, Liefdesvorm, onvoorwaardelijke liefde

Geplaatst: 20 maart 2024

Tarotkaart de Hogepriesteres (20 maart t/m 3 april 2024): dit betekent deze kaart voor jou

De tarotkaart de Hogepriesteres verschijnt wanneer jij mag nadenken over intuïtie maar ook je kosmische vrouwelijkheid. “Priesteressen in de oudheid waren onafhankelijk, wijs en werden met respect behandeld vanwege het advies dat zij konden bieden,” zegt tarotexpert Imke Verhaeren. Wat wil de Hogepriesteres jou vertellen?

Kun je jezelf ook als Hogepriesteres zien?

De periode van de Hogepriesteres

Ieder tarotdeck bevat kaarten die tot de Grote Arcana behoren en tot de Kleine Arcana. De meeste decks bestaan uit 22 Grote Arcana-kaarten, maar de Tarot in de Herstelde Orde telt er 24! Er zijn dus twee kaarten aan toegevoegd: Intuïtie en Waarheid.

De 24 Grote Arcana-kaarten passen naadloos bij de 24 seizoenen uit de oosterse tradities. In het oude China werd het jaar in 24 delen opgesplitst, gebaseerd op de bewegingen van de zon aan de hemel.

Van 20 maart tot en met 3 april 2023 is het seizoen van Grote Arcana Hogepriesteres. Een kaart die te snel wordt afgedaan met het thema ‘Intuïtie’. Je eigen weten is zeker iets dat bij haar past, maar de Hogepriesteres staat voor zoveel meer. Laten we dat via de vier-werelden-methode ontdekken.

• Wereld 1: wat zie je?

Wacht

Als een wachter voor de poort zit de Hogepriesteres voor de doorgang tussen twee pilaren, een witte en een zwarte, in. De wereld achter haar is deels verborgen met een sluier, die is versierd met granaatappels en palmbomen. De Hogepriesteres zelf is in het blauw gekleed en versierd met maan symbolen. In haar handen houdt zij losjes een scroll. Dit is wat we in de eerste wereld zien, maar wat vertellen deze beelden?

• Wereld 2: wat betekent het?

Dualiteit

In de tweede wereld gaan we de algemene betekenis van de symbolen op de Tarotkaart na. Laten we beginnen met de twee pilaren en de maan symbolen. Beide zijn verwijzingen naar de dualiteit van het leven en het ervaren van die uitersten. De pilaren worden soms versierd met een J en een B verwijzend naar Jachin en Boaz, ‘in hem is de kracht’ en ‘hij zet vast’. Ze staan daarmee gelijk aan de symboliek van Yin en Yang, Anima en Animus, het inspirerende en het manifesterende.

De halve manen verwijzen naar de fasen van wassende en afnemende maan en tevens het ervaren van eb en vloed (dat door de maan wordt veroorzaakt). Deze beelden zeggen dus zoveel als ‘het leven bestaat uit dualiteit, dat zich steeds weer afwisselt’. 

Boekenkennis en levenswijsheid

Maar weten dat er dualiteit is en wat het is, en het ervaren en begrijpen van dualiteit, zijn twee verschillende dingen. De pilaren zijn niet verborgen. Dit is bewuste kennis. Wat er tussenin zit, alle mogelijkheden die ontstaan wanneer polariteiten samengevoegd worden, is versluierd. Die wetenschap staat in de scroll op de schoot van Hogepriesteres. Het lezen van die boeken maakt je niet wijzer. Tenzij je de woorden zelf gaat ervaren, door het leven te leven, of door je eigen gedachten te vormen. 

In dienst van de goden

Priesteressen in de oudheid waren vrouwen in dienst van de goden en daardoor stonden zij los van de maatschappij en bijbehorende regels met betrekking tot bijvoorbeeld huwelijk. Zij waren onafhankelijk, wijs en werden met respect behandeld vanwege het advies dat zij konden bieden. Later werden de regels voor vrouwen strakker. Huwelijk en moederschap werden de enige mogelijkheid en dan nog werden zij als zondaars gezien. Hierdoor ontstonden nieuwe priesteressen.

Door non te worden ‘trouwde’ een vrouw met God en kon ze wegkomen van het maatschappelijke juk. Ook werd het hierdoor niet alleen mogelijk de dagen te wijden aan studie en contemplatie, maar ook eigen werken te schrijven. Veel inspirerende boeken zijn gebaseerd op het werk van zulke vrouwen.

Sterke, onafhankelijke vrouwen

Een andere weg was die van de courtisane. Ook zij verkozen onafhankelijkheid en kregen daardoor toegang tot boeken, die voor de ‘gewone vrouw’ verboden waren. Wat je ook van deze vrouwen mag zeggen, zij leefden hun eigen leven in een wereld die de nadruk legde op dualiteit, en brachten werken naar voren die ons nu nog aan het denken zetten.

Wellicht vind je het beeld van de courtisane niet passen bij de Hogepriesteres. Dan verwijs ik graag naar de palmbomen en granaatappels op het gordijn achter haar. Beide zijn niet mis te verstane symbolen voor het mannelijk en vrouwelijk geslacht. Een dualiteit waar de natuur van doordrongen is. Het is door de ontdekking van seksualiteit, dat we ontdekken waar we op die lijn tussen wit en zwart willen staan. Deze kaart staat daarmee ook symbool voor het toetreden van de volwassen wereld.

• Wereld 3: wat spiegelt het?

Non of Courtisane?

In de derde wereld van de vier-werelden-methode mag je reflecteren op de betreffende tarotkaart. Wanneer je in de spiegel van Grote Arcana Hogepriesteres kijkt, kun je van alles tegenkomen in jezelf. Nieuwsgierigheid. Frustratie. Onzekerheid. Alles wat je kunt voelen bij weten dat er een geheim is, maar niet weten wat het geheim is. We weten veel over het leven, maar niemand kan je vertellen hóe je moet leven.

Kun je jezelf ook als Hogepriesteres zien? Tussen de pilaren in? Ben je een non of een courtisane of iets daar tussenin? Durf je tegen de regels in te gaan en je gevoel te volgen?

• Wereld 4: wat staat jou te doen?

Levenservaring

Wereld vier is een wereld van actie. Wat staat je te doen, nu je inzicht hebt verkregen door Hogepriesteres? Eigenlijk is er maar één actie, maar de mogelijkheden waarop je deze doet zijn legio. Die actie is ‘ga het leven ervaren’. In welke vorm je dat doet maakt niet uit. De Hogepriesteres toont dit met de sluier. Je kunt niet zien waar je naartoe gaat.

Wanneer je niet weet waar je naartoe gaat, maakt de weg die je kiest niet uit. Ontdek de uitersten en ontdek alles er tussenin. Doe levenservaring op en ga van zwart/wit-denken naar full-colour-leven.

Lees ook deze artikelen over tarot:

• Beginnen met tarot: hoe schud je tarotkaarten en hoe trek je een tarotkaart?
• 7 redenen waarom jouw tarotlegging soms niet lijkt te kloppen
• Astrologie: welke tarotkaart hoort bij jouw sterrenbeeld (en vertelt veel over je levensweg)?

Tags: hogepriesteres, priesteres, tarot, tarotkaart, tarotkaart betekenis