Een cursus in wonderen: bijzondere levenslessen en weten met je hart

De ontdekking van Een cursus in wonderen was belangrijk in het leven van Els Thissen. Vanaf dat moment nam haar leven een bijzondere wending. In dit artikel vertelt ze over de belangrijke lessen die ze geleerd heeft en waar je op kunt letten als je de stof tot je neemt. Haar verhaal is voor iedereen die op zoek is naar ‘gelukkig zijn’.

Dat er geen uitzonderingen zijn op de regels van onvoorwaardelijke liefde en onschuld en dat iedereen en alles ÉÉN is gaf me een gevoel van veiligheid en soms ongeloof.

‘Wie aan zo’n dik boek als Een Cursus in Wonderen (ECIW) begint, moet wel wanhopig zijn’, heb ik vaker gezegd. En dat was ik in zekere zin ook toen ik aan de Cursus begon.

Op zoek naar geluk

Lang ben ik op zoek geweest naar ‘gelukkig zijn’. Ik was bereid veel te doen om dat te ervaren, terwijl ik geen idee had hoe dat eruit zou kunnen zien. In mijn zoektocht las ik veel spirituele boeken zoals Inwijding, De Meesters van het verre Oosten, de Bhagavad Gita, Het Tibetaans boek van Leven en Sterven en vele andere boeken. Ook deed ik cursussen zoals Reiki, dromenuitleg, numerologie en bezocht ik bijeenkomsten van spirituele leraren zoals Isaac Shapiro. Ik deed en las alles waarvan ik dacht: ‘Dat gaat me helpen om gelukkig te zijn’.

Dat brede zoeken stopte op het moment dat ik de inleiding van ECIW las. De daarin vervatte boodschap kwam binnen als een trein die over me heen reed. De diepe waarheid van wat ik daar las: ‘Het tegendeel van liefde is angst, maar wat alomvattend is kent geen tegendeel’, gevolgd door ‘Niets werkelijks kan bedreigd worden. Niets onwerkelijks bestaat. Hierin ligt de vrede van God’ drong diep tot me door. Of anders gezegd: ik herkende ‘waarheid’ in die woorden en dat nodigde me meteen uit om me als een jachthond vast te bijten in de Cursus.

Een diepe duik in de Cursus

Dat zag eruit als: om 6.00 uur opstaan, een paragraaf uit het Tekstboek lezen en de Werkboekles van de dag doen. Dan 20 minuten mediteren met de les in gedachten en in het hart. Vervolgens met die voeding naar het werk of naar wat de dag te brengen had.

Omdat ik veel boeddhistische boeken had gelezen schrok ik niet van de beginlessen van de Cursus. Het was eerder zo dat ze op voorbewerkt terrein vielen. En vaak verscheen er een glimlach op mijn gezicht als ik me bewust werd van de reikwijdte en intensiteit van de boodschap van de Cursus. Ik was gretig in het doen van de lessen en het lezen van de tekst, want het wees me in een richting die ik zelf nooit zo consequent overzien en toegepast had.

Anders kijken en overal liefde vinden

Dat er geen uitzonderingen zijn op de regels van onvoorwaardelijke liefde en onschuld en dat iedereen en alles ÉÉN is gaf me een gevoel van veiligheid en soms ongeloof. Maar ja, … ook daar dus eenheid, en dáár en ook dáár, zonder één enkele uitzondering.

Regelmatig sprak ik mezelf toe met de woorden: ‘Als ik hier geen liefde zie, dan heb ik niet goed gekeken’. Dit om mezelf uit te nodigen opnieuw en dan anders te kijken. Om vanuit liefde, het hart, in plaats van angst en het ego te kijken.

De wil om ‘gelukkig’ te zijn transformeerde in een wens om ‘in vrede’ te zijn, om ‘innerlijke vrede’ te ervaren onder alle omstandigheden. En als dat niet lukt, daar in elk geval in vrede over te zijn.

De lessen toepassen in het dagelijkse leven

Omdat ik de Cursus echt wilde doorgronden begon ik een ECIW-groep in mijn huis. Die dijde flink uit en er werd me gevraagd een Attitudinal Healing (AH) groep te beginnen. AH is immers gebaseerd op ECIW. Dat wilde ik wel en binnen no time faciliteerde ik 2 AH-groepen.

De Cursus gaat echt over het toepassen van wat er in de lessen staat, om de aanreikingen in de praktijk te brengen. Een soort van ‘boter bij de vis’ als het om de dagelijkse lessen gaat. Als in les 23 staat: ‘Ik kan ontsnappen aan de wereld die ik zie door aanvalsgedachten op te geven’ dan werd van mij gevraagd op dat moment eerlijk te zijn over aanvalsgedachten die ik had en om in mezelf de bereidheid te vinden die op te geven.

Niet zelf nadenken en analyseren

De valkuil waar je bij het doen van de Cursus in kunt tuimelen is om de tekst te gaan analyseren. Om de betekenis van woorden uit te pluizen en daar, vooral als je van denken houdt, interne of externe discussies over te voeren. Dat gaat je niet helpen om de aanreikingen te verinnerlijken. Als we alle interne conflicten konden oplossen met discussie en denken zouden we dat allang gedaan hebben. Kennelijk werkt dat niet en grijpen we naar bijvoorbeeld de Cursus als we niet langer willen lijden.

Weten met je hart

De Cursus nodigt uit om, door te oefenen, door de boodschap telkens weer in praktijk te brengen, door het toe te passen, een innerlijke ervaring tot stand te brengen. Dan weet je het met je hart, in plaats van met je denken en alleen met je hoofd. Zodra de waarheid in je hart gekend wordt, gaat die jou nooit meer ontsnappen. Gekende waarheid kun je nooit meer kwijtspelen.

Wat wel kan, is dat je zegt ‘daar wil ik nu, op dit moment geen gehoor aan geven omdat ik een ego-rekening wil vereffenen’. Maar ook dan zal er iets aan je hart blijven kloppen, aan je innerlijke integriteit waarmee in jou geweten wordt dat een ego-rekening vereffenen bij een ego-wereld hoort en niet iets is wat je in essentie wilt.

Een onomkeerbaar pad

Wie zich overgeeft aan de Cursus komt op een onomkeerbaar pad terecht. Dat komt omdat de toepassing van de lessen de wijsheid van het hart aanspreekt en wakker maakt. Het Tekstboek van de Cursus geeft het denken handvatten om de ego-inmenging te herkennen. Want dat het ego zich ermee gaat bemoeien als je met de lessen begint, daar kun je de klok op gelijk zetten. De uitnodiging is om dat telkens te herkennen en eraan voorbij te gaan.

Ik beschrijf de Cursus enerzijds als een moppenboek. Het staat vol met de streken van het ego. Anderzijds is het als een ‘liefdesgeschiedenis met jezelf.’ De Cursus doen, leven, toepassen opent het hart. En in de zachte en lieve welwillendheid van het hart die zich dan toont, lift je zelf mee.

Ikzelf was een gewillige en taaie leerling. Gewillig omdat ik niets anders wilde dan gelukkig zijn, in innerlijke vrede zijn, liefde voelen voor alles en iedereen. Taai, omdat ik de Cursus 8 keer gelezen heb, in het Engels, in het Duits en, toen de vertaling er was, 6 keer in het Nederlands. En telkens weer waren er nieuwe dingen te ontdekken.

Oneindige verdieping

In de loop van al die jaren waarin ik de Cursus las en ECIW- en Attitudinal Healing-groepen faciliteerde, merkte ik dat het verdiepen van mijn innerlijk weten, of weten van het hart, bleef doorgaan. Sommige inzichten die zich verdiepten en vastzetten in het hart, waardoor ze verworvenheden werden, kon ik vieren alsof ik een etappeoverwinning in de Tour de France had gehaald. Het is een proces zonder einde, en dat is fijn.

Tegelijkertijd is het een proces dat een einde in zich draagt zonder dat het eindigt. Wat overblijft is dat alles zich in het NU afspeelt. Geduldig willen of moeten zijn valt weg omdat er een oneindig NU is. Er hoeft niets bereikt of geleerd te worden, het is precies goed zoals het is, met alles wat wel of niet op mijn pad verschijnt.

Aan de basis daarvan ligt de Cursus. En ja, ik moest zelf lezen, zelf de lessen toepassen, zelf doorgaan. De Cursus nodigde telkens weer uit en beloofde de hemel. Die bleek, grappig en vol humor, hier en nu te zijn.

Els Thissen, www.vanharttothart.org