Ontmoetingen met overleden geliefden: zo herken je of het ‘echt’ was
Door Ineke Visser
Was het écht of leek het alleen maar zo? Ontmoetingen met overleden geliefden lijken misschien onwerkelijk en onmogelijk maar komen vaker voor dan je denkt. “Onderzoek toont aan dat 50 à 75% van mensen die rouwen, melden dat zij de aanwezigheid van de overledene, zien, horen of voelen,” zegt Ineke Visser, auteur van Licht op Sterven. In dit artikel laat ze je zien dat een ‘ontmoeting’ met een overleden geliefde iets om te koesteren is.
Anders dan gewone dromen, die je je meestal niet herinnert, blijven deze dromen je bij.
Ontmoeting met overleden geliefden
Postmortale ervaringen of ontmoetingen met overledenen worden ook wel ‘na-de-dood communicatie’ genoemd. Het zijn ervaringen die veel vaker voorkomen dan wordt aangenomen. De tekens die mensen ontvangen zijn nogal uiteenlopend: van telepathische communicatie tot betekenisvolle toevalligheden of zogenaamde onmogelijke voorvallen. De huidige wetenschap erkent deze ervaringen niet en schiet daarmee te kort. In een post-materiële wetenschap en een holistisch mensbeeld passen deze ervaringen vanuit een verruimd bewustzijn wel.
Onderstaande verhalen zijn voorbeelden hiervan. Heb jij dergelijke ervaringen, koester deze dan, want er is niets mooiers dan de ontmoeting met het mysterieuze. Het is de bron van een diepe kennis over het leven.
Ontmoetingen in dromen
Omdat ontmoetingen met overleden dierbaren vaak in dromen voorkomen, denken mensen nogal eens dat het simpelweg een droom is. Maar anders dan gewone dromen, die je je meestal niet herinnert, blijven deze dromen je bij. Het zijn ‘dromen’ die echter voelen, alsof je een echtere wereld hebt betreden dan de wereld die je in waakbewustzijn ervaart.
Jacqueline vertelt over de ontmoeting met een dierbare vriend in een droom:
“Het moet ergens in het begin van mijn rouwperiode zijn geweest – ik weet niet meer precies wanneer – dat je in mijn droom verscheen. Ik had wel verwacht nog iets van je te zullen vernemen, ook al hadden we die mogelijkheid nooit besproken. Dat hoefde ook niet. We wisten wel dat je als onstoffelijke ziel een eeuwige existentie hebt en jezelf manifesteert middels opeenvolgende stoffelijke vormen als tijdelijke expressie. Daarbij hadden we veertig jaar samen lief en leed – meer lief dan leed eigenlijk – gedeeld in een warme spirituele vriendschap en daarbij past een spirituele afsluiting.”
Bescheiden en zachtaardig
“Of ik meteen na onze droomontmoeting ontwaakte of dat ik het me later bij het wakker worden herinnerde, staat me niet meer helder voor de geest. Het was sowieso een bovenwereldse ervaring zonder enig tijdsbesef, een voor mij vertrouwd fenomeen geworden door mijn jarenlange meditatiebeoefening.
Die bewuste nacht, zittend op een denkbeeldig bankje, ergens – maar ik weet niet waar – voel ik ineens jouw zielsenergie naast me neerstrijken, bescheiden en zachtaardig als altijd. Ik kan je gezicht niet zien, maar herken je leuke suède schoenen (maat 46), die we samen kochten.
Ik vraag je ietwat verbaasd: “ben je dan nog niet gereïncarneerd in een ander lichaam?” Achteraf beschouwd een nogal typische eerste vraag op dat moment, die ik bij nader inzien toch wel bij onze omgang vind passen. Je was er trouwens ook erg duidelijk over geweest dat je snel naar India wilde als je volgende levensbestemming. Daar voelde je je thuis.”
Engelachtige omhelzing
“Je zegt: ‘’laten we wat gaan wandelen”, iets wat we wel vaker deden. Op weg naar een bos in de buurt, neem je me onverwachts in je armen. Liefdevol maar dan van een andere, meer onthechtere, soort. Zo voelt het.
Je zachte ongebruikelijke omhelzing is een ‘bedankt’. Niet zozeer voor iets specifiek, maar meer voor wie ik ben geweest in jouw leven. Voor alles wat we niet tegen elkaar hebben gezegd, ook niet tijdens je korte ziekbed. Zo beleef ik het. Dan verdwijn je weer, net zo onopgemerkt als je bent gekomen.
Ik ervaar jouw komst en je, haast engelachtige, omarming als een definitieve afronding van jouw leven in de mij bekende vorm. Van ons samenzijn. ‘Dat was het dan’, een zin die je uitsprak na de dodelijke diagnose. De herinnering aan deze dierbare ontmoeting vervaagt langzaam uit mijn actieve bewustzijn, maar heeft zich rechtmatig genesteld in mijn hart. Jij ook ‘bedankt’ lieverd. Fijn dat je nog even langskwam. Tot gauw weerziens.”
Paranormale ontmoetingen
Historische verslagen en onderzoeken hebben aangetoond dat 50 à 75% van mensen die rouwen, melden dat zij de aanwezigheid van de overledene, zien, horen of voelen. Deze ontmoetingen blijken een diepgaande invloed te hebben op overtuigingen over leven en dood en over een leven na de dood. Ook hadden deze ervaringen een significante impact op hun rouw. Verder hebben deze ontmoetingen een helend effect omdat ze bijdragen aan een gevoel van verbondenheid met de overledene.
Maar ook als je niet droomt of tussen waken en slapen verkeert, kan een betekenisvolle ontmoeting je zomaar toevallen, zoals ook Maartje dat meemaakte:
Maartje vertelt:
“Mijn oma van moederszijde is in eind april 1996 overleden, na ruim een half jaar bedlegerig te zijn geweest. Ze overleed uiteindelijk enkele dagen voordat ik naar Italië zou verhuizen. Dus direct na haar begrafenis ging ik in Italië wonen, in Milaan, in een Japans yogacentrum. Ik ging daar wonen-werken-leren. Ik was toen 28 jaar.”
Een grote rozenplant
“Mijn leraar in dit centrum was ook kunstenaar. In die hoedanigheid werd hij vaak uitgenodigd bij de opening van exposities. Zo ook begin juni. Ik had het adres opgezocht op de kaart, en de tramlijn die we moesten nemen om er te komen. Op het adres aangekomen, bleek dat we verkeerd zaten. We kwamen midden in de stad bij een rozenkwekerij, waar ze een soort expositie hadden van kindertekeningen. Niet waar we naar op zoek waren. Maar eenmaal daar keken we wat rond bij de rozen, ook omdat de kwekerij een kleine oase was zo in de stad.”
Contact met mijn overleden oma
“Staande voor een grote rozenplant ‘veranderde’ alles ineens. Deze roos had exact dezelfde kleur en geur als de rozen in de tuin van mijn oma. Het leek of alles ineens vertraagde, of ik in een soort bubbel zat samen met deze roos. Dit duurde even zo, totdat ik verder liep langs de rij met rozen. Deze ‘ontmoeting’ met de roos leek een soort laatste afscheid van mijn oma, op een plek waar we helemaal niet hoorden te zijn, maar ‘toevallig’ wel aanbeland waren.
Dit toeval, maar ook de sfeerverandering toen ik voor die ene roos stond – het bijzondere gevoel van vertraging en een soort verdichting – maakten dat dit moment voelde als anders, als een direct contact met mijn overleden oma.”
Ineke Visser is auteur van Licht op Sterven, oprichter van het Landelijk Expertisecentrum Sterven en heeft haar eigen YouTube kanaal ‘Anders kijken naar Sterven’.
Licht op sterven
‘Licht op sterven’ van Ineke Visser is een betekenisvol boek dat dieper ingaat op het proces van sterven en de verruiming van bewustzijn in de overgang naar de dood.
Lees ook deze artikelen van Ineke Visser:
- Persoonlijk verhaal: hoe bereidt de stervende mens zich voor op de dood?
- De dood als een mysterie willen begrijpen: wat gebeurt er na de laatste adem?
- Licht op sterven: 7 wonderbaarlijke ervaringen op de grens van leven en dood
Ineke Visser, oud hospicecoördinator, deed onderzoek voor Peter Fenwick (VK) naar levenseinde-ervaringen in Nederlandse Hospices. Zij schrijft over sterven en is een veelgevraagd spreker en (gast)docent. Eerder kwam bij AnkhHermes uit Een andere kijk op orgaandonatie. Verkenningen van het stervensproces. Ineke is initiatiefnemer van het Landelijk Expertisecentrum Sterven. Het is haar missie om bij te dragen aan verruiming van ons collectieve bewustzijn over sterven.
