Wat mijn favoriete seizoen is?

Wanneer mensen me vragen wat mijn favoriete seizoen is, sta ik altijd even met de mond vol tanden. Ik houd van het druilerige weer van de herfst: het is weer tijd om je in je eigen huis terug te trekken! Dat is mijn veilige en warme cocon waarin ik de winter wel doorkom. Behalve wanneer het echt snijdend koud én heel zonnig is, want dan trek ik erop uit – om vervolgens weer heerlijk thuis te komen.

Wanneer de lente aanbreekt, krijg ik er ook weer zin in. Het frisse weer van maart en april verruimt mijn longen. Ik vul mezelf niet alleen met adem, maar ook met de buitenwereld. Thuis ruim ik op en met een opgeruimd gemoed betreed ik mijn omgeving weer. Vol goede moed, klaar voor het avontuur.

Hoe kan ik kiezen tussen deze drie seizoenen, elk met hun eigen karakter? Stuk voor stuk – en elk op hun eigen manier – activeren ze me. Tijdens de lente voelt het vanbinnen óók als lente. Ik sla ook aan het oogsten in de herfst.
En al kun je in Nederland niet echt meer te spreken van een winter, toch voelen die maanden wel winters aan. Ik blijf dan op zoek naar licht, warmte en gezelligheid.

Iedereen houdt toch van de zomer?

Herfst, winter, lente: negen heerlijke maanden. Maar dan breekt de zomer aan. Als ze me zouden vragen aan welk seizoen ik een hekel heb, kan ik direct antwoord geven: de zomer. En de scheve blikken trotseren, want iedereen houdt toch van de zomer?

Ik koester prettige herinneringen aan de zomer. De vakanties, de avonturen, het was allemaal lang leve de lol. Maar al tijdens mijn studietijd begon er in de zomermaanden ook iets te knagen.

De leegheid van de zomer

De leegheid van het seizoen – die je naar eigen inzicht kunt opvullen – begon me tegen te staan. Iedereen was weg, er was weinig te doen. Ik had een soort van vrij van mijn werk in de culturele sector.

Het element dat met de zomer geassocieerd wordt – vuur – voelde ik niet meer. Weg waren de bezieling, de drive, het enthousiasme en het plezier. Wat er wel was? Verveling.

Ik kon mezelf niet goed vermaken. Het was wachten op het einde van de komkommertijd, tot alles weer langzaam op gang kwam, omdat iedereen terugkeerde van vakantie. En dat duurde altijd langer dan gedacht.

Ik kon niet wachten om weer in het bekende ritme van werk en sociale contacten te komen.

Een flinke zomerdip

Wat velen in de winter hebben, heb ik in de zomer: een flinke dip. Ik ben niet vooruit te branden, zeker niet wanneer het zo warm is. Ik heb nergens echt zin in. En hoe meer je wil dat de tijd snel voorbijgaat, des te langzamer verglijdt ze.

Waarom heb ik dat in het seizoen waar iedereen van houdt? (Ben ik wel de enige?) In De Tao van gezondheid kwam ik een verklaring voor mijn zomerdip tegen. Conny Coppen somt een aantal verstorende factoren op waardoor de zomer je niet ligt.

Om maar iets te noemen: je richt je op de verkeerde dingen, je neemt niet de tijd voor rust en bezinning. Maar ik sloeg vooral aan op haar derde punt: wanneer je te veel ‘de zomer’ wil leven, wordt de balans tussen yin en yang verstoord. En een tekort aan yang: depressie, droefheid, verveling en zinloosheid – stuk voor stuk de gevoelens van al mijn recente zomers!

Een leukere zomer dan normaal

Dit jaar was het anders. Het is de eerste keer dat ik kan zeggen dat de zomer omgevlogen is. Ik heb er zelfs van genoten! Het voelt onwennig om dat toe te geven.

Wat maakt deze zomers anders dan de voorgaande? Voor velen zat het weer niet mee, maar de wisselvalligheid deed mij eigenlijk wel goed. Geen lang uitgerekte zomerhitte. En ergens denk ik dat de veelvuldige verandering van het weer ervoor zorgde dat de tijd sneller voorbijging.

Ook had ik, ondanks de afwezigheid van dierbare vrienden, genoeg te doen. Niet alleen op werk, maar ook thuis. Ik richtte me op de juiste dingen. Er was weinig verveling en juist veel vermaak. En niet iedereen bleek op vakantie! Nog zo’n meevaller.

En ik verleng de zomer zelfs nog even, aangezien ik bijna op vakantie ga. Ik heb een stip op de horizon. Dan is het echt zomer, terwijl de herfst al begonnen is. Ik ga naar Italië en ik ga niks doen, behalve genieten. Eindelijk genieten van de zomer – en tijd voor rust en bezinning!

Als ik terug ben, lees ik graag hoe jij terugkijkt naar de zomer. Ervaar jij hetzelfde als ik in de zomermaanden? Of heb je hier last van in de winter? Ik ben er benieuwd naar!

De Tao van gezondheid

Welke energiëen zijn bij jou uit balans waardoor je minder van dingen kan genieten? Dankzij De Tao van gezondheid leer je jezelf op een holistische manier te helen.

Bestel jouw exemplaar voor €24.50 met gratis verzending Bestel nu

Je bestelt bij

Lees ook deze artikelen van Bo Janssen:

• Waarom moet ik zo veel van mezelf?

• Overprikkeling: hoe ga je om met een emotioneel dumper?

• Verstrengeling: “Mijn moeder heeft altijd zwaar op mij geleund voor haar emotionele support”

Het bericht Eindelijk weer herfst! Waarom de zomer niet bij iedereen past verscheen eerst op Inspirerend Leven.

Ik was dus weer het kind van jaren geleden, ik had geen keus, het gebeurde gewoon.

Oud en vertrouwd?

Met de feestdagen ging ik op bezoek bij mijn ouders. Ik was nog niet binnen of het was alweer zover: ik gleed direct terug in de dynamiek van vroeger. En dacht: ja hoor, ik ben weer thuis. Dit is hoe het dan gaat: mijn moeder raakt niet uitgepraat over de dingen die haar al jarenlang dwarszitten, mijn vader grapt erop los, gooit zo nog wat olie op het vuur, ik kan haar dan zoals altijd weer kalmeren en geruststellen. Zo is het altijd gegaan en zo zal het altijd gaan.

Wat de buurvrouw of dat familielid twaalf jaar geleden tegen haar gezegd heeft, daar gaat het nog steeds over. Als zij een spelletje wil doen, maar ik niet, dan is dat zo’n koude douche voor haar dat me dat lang nagedragen wordt. Of ze wil iets gedaan krijgen van mijn vader en probeert dat via mij te spelen, omdat haar eigen pogingen vruchteloos zijn. Want als ik het zou vragen, dan doet hij het namelijk wel, want ik kan wél tot hem doordringen, zegt zij.

Steeds weer hetzelfde liedje

Ik was dus weer het kind van jaren geleden, ik had geen keus, het gebeurde gewoon. Het is alsof ze over niets anders kan praten. Over niets anders wil praten. Het doet er niet toe dat ík er misschien niet over wil praten. Het gaat allemaal om haar. En het gesprek dat we dan voeren, is haast woordelijk hetzelfde. Er is maar één manier waarop ik kan of mag reageren: haar gelijk geven, niet tegen haar ingaan, sussen.

Ik zou een bandje kunnen inspreken en dat afspelen, zodra ze weer begint over iets van vroeger dat nog steeds ettert.

Schuldgevoel

Toen een goede vriendin van me vroeg hoe ik de feestdagen had doorgebracht, vertelde ik haar over de gemengde gevoelens die ik eraan overgehouden had. Aan de ene kant vond ik het fijn mijn ouders weer te zien, het was ook gezellig, maar het voelde ook verstikkend weer thuis te zijn, terug in die oude dynamiek. Wat een opluchting het was om weer op mijn eigen stek te zijn, waar ik weer mijn vertrouwde zelf kon zijn.

‘Alleen opluchting?’ vroeg ze, want ze zag dat ik geëmotioneerd was.

‘Nee,’ stamelde ik, ‘ik voel me ook schuldig…’

Waar voelde ik me eigenlijk schuldig over? Waarover niet? Niet alleen dat ik de problemen van mijn moeder niet kan oplossen, maar ook toen ik een stuk ging wandelen of iets voor mezelf ging doen. Of even over mezelf ging praten. Zelfs toen ik weer naar huis ging na de feestdagen voelde ik me schuldig.

Die vriendin van mij is net als ik altijd op zoek naar termen of theorieën om zichzelf beter te begrijpen. Ze zei dat ze een boek over emotionele verwaarlozing gelezen had, Ongekende gevoelens van Jonice Webb. Daar moest ze aan denken.

Emotionele verwaarlozing

Webb omschrijft emotionele verwaarlozing als de situatie waarin er tijdens de opvoeding onvoldoende tegemoet gekomen is aan de behoeften van een kind, bijvoorbeeld omdat het kind in de ouderrol geduwd wordt en voor zijn ouder moet zorgen.

Mijn moeder heeft altijd zwaar op mij geleund voor haar emotionele support. En nog steeds. In het contact met haar richt ik me op haar behoeften en niet op mijn eigen. Ik voel me erg betrokken bij haar en neem haar gevoelens snel over. In haar buurt ben ik een spons.

De verstrengeling verlamt

Het was zo’n eyeopener toen ik erachter kwam dat de relatie met mijn moeder een verstrengelde relatie is. Er is sprake van (emotionele) verstrengeling als de grenzen tussen mensen – meestal tussen familieleden, maar ook tussen partners of vrienden – vervaagd zijn, waardoor het hen aan autonomie en onafhankelijkheid ontbreekt. Ze zijn met elkaar vergroeid en het is niet duidelijk waar de een ophoudt en de ander begint.

Er is te weinig afstand en dat maakt de relatie met de ander ongezond. Het voelt alsof ik vastzit. Klem. Het voelt ook erg beklemmend en verstikkend. Dat voel ik altijd als ik in de buurt van mijn moeder ben. Dan verlies ik mezelf. Ik wil haar echter niet teleurstellen of pijn doen door ruimte voor mezelf te maken. Terwijl ik juist aan mezelf voorbijga, als ik die ruimte voor mezelf niet creëer. Ik kan het eigenlijk niet goed doen en voel me verlamd.

De eerste stap naar verandering

Dat ik nu wat meer woorden heb om mijn situatie te begrijpen is de eerste stap naar verandering. Ik begin me bewust te worden van de dynamiek en tegelijkertijd kom ik alle emoties en angsten die erbij komen kijken onder ogen. Dat zijn er nogal wat.

Het is belangrijk om afstand te nemen. Ik heb wat minder contact met mijn moeder en merkte al snel een verandering op. Ik kom los van haar invloedssfeer, ook al is die nog alom aanwezig, omdat ik me die eigen gemaakt heb. Het is hard werken.

Oefening: verlos de verstrengeling

Een effectieve manier waarop je verstrengeling kunt tegengaan kwam ik tegen in De emotioneel afwezige moeder van Jasmin Lee Cori. Ze stelt de volgende oefening voor: maak een lijst van manieren waarop je verschilt van je moeder. Deze lijst onthult dat je niet dezelfde bent als je moeder, dat jullie twee individuen zijn.

Het werkt twee kanten op: ik ben iemand met eigen wensen en grenzen, maar mijn moeder ook. Deze oefening zorgde ervoor dat ik haar ook meer als een persoon met eigen emoties en angsten kon zien. Het draait om ons allebei – en de liefde die we voor elkaar voelen.

Het is een stap in de goede richting, op weg naar een andere relatie, waarbij ik zelf de touwtjes in handen heb en duidelijk mijn grenzen aangeef. Dat zal niet altijd even gemakkelijk zijn, maar helpt wel. En misschien weet mijn moeder me nog wel eens te verrassen.

De emotioneel afwezige moeder

Kreeg je in je jeugd niet de aandacht van je moeder die je nodig had? Dan worstel je nu waarschijnlijk met intieme relaties door onvervulde behoefte aan moederlijke zorg. In De emotioneel afwezige moeder van Jasmin Lee Cori ga je aan de slag met je moederwond. Ze helpt je begrijpen wat er ontbrak in je jeugd, hoe dit verband houdt met je moeders eigen geschiedenis, en laat zien hoe je de moederwond kunt helen.

Bestel jouw exemplaar voor €26.50 met gratis verzending Bestel nu

Je bestelt bij

Lees verder over emotionele verwaarlozing:

• Emotionele verwaarlozing: heel jezelf van de effecten van een emotioneel afwezige moeder met deze oefeningen

• Moederwond: welk type moeder heb jij? (En wat betekent dit voor de relatie met haar?)

• Dit doet de moederwond met je liefdesrelaties (en hechte vriendschappen)

• De vaderwond (11 kenmerken): zo kun je het trauma van een emotioneel of fysiek afwezige vader helen

Het bericht Verstrengeling: “Mijn moeder heeft altijd zwaar op mij geleund voor haar emotionele support” verscheen eerst op Inspirerend Leven.

Altijd hetzelfde liedje

Daar zit ik dan: op de bank, met een kop dampende thee, om me heen kijkende. Waar kijk ik naar? Naar alles en daarom eigenlijk naar niks. Mijn ogen zoeken iets om zich aan vast te lijmen. Ze zijn even onrustig als mijn lichaam, terwijl ik er zo naar uitkeek om na een lange werkdag op de bank te ploffen en even niets te hoeven.

Aan het begin van de dag is het hetzelfde liedje. De wekker maakt me wakker, ik druk op snooze, maar van wegdommelen is geen sprake meer. Mijn lichaam ontwaakt langzaam, maar mijn hoofd staat direct aan.

De laatste flarden uit mijn droom probeer ik te grijpen. Dingen die ik voor ik in slaap viel dacht en zeker niet mocht vergeten en nu natuurlijk vergeten ben. Wat waren ze ook alweer? En wat moet ik vandaag allemaal doen? Is het to do-lijstje compleet? Vast niet, want zus en zo staat er niet op.

Nog voor ik aan het werk ga, nog voor ik koffie en ontbijt gehad heb, voelt het alsof ik er een halve werkdag op heb zitten.

Even helemaal niets

Van het begin van de dag tot het einde sta ik aan – en afgaande op mijn stressdromen ook wanneer ik slaap. Ik zou wel eens uit willen staan. Ontspannen. De boel de boel laten. Even helemaal niets.

Dat heb ik me al zo vaak voorgenomen, maar dan zit ik eindelijk op de bank en voor ik het weet, word ik weer meegesleurd in een gedachtestroom. Alsof ik mezelf niet kan helpen!

Heb ik me in de bank laten wegzinken, zie ik ineens iets waar ik aldoor overheen gekeken heb. De bladeren van mijn planten zijn langzaam geel aan het worden. In plaats me te verwonderen over dat proces en de kleurschakeringen leg ik mezelf weer een taak op, terwijl ik mezelf op de kop geef dat ik beter voor mijn planten moet zorgen.

En die taak moet direct uitgevoerd worden, dus einde ontspanning – als ik daar al van kon spreken. Meteen in het spier. Planten verzorgen en maar direct verpotten. Dat moet toch om de zoveel tijd? En ik neem me voor om ze bewuster en met meer aandacht water te geven.

Een uur later plof ik weer neer op de bank, een beetje boos op mezelf omdat ik rust moest pakken, wat wéér niet gelukt is.

Moeten ontspannen

De onrustige wereld om je heen wil van alles van je, maar dat valt eigenlijk in het niet als je kijkt naar wat je van mezelf moet. Waarom ‘moet’ je zoveel van jezelf?

Ik moet zelfs rust pakken. Dat is toch te tegenstrijdig voor woorden? Moeten ontspannen. Daar komt helemaal geen ontspanning bij kijken.

Het is gedoemd te mislukken, nog voor je het goed en wel geprobeerd hebt. Dat is ook zo als mensen tegen mij zeggen: gewoon nergens aan denken! Maar dat resulteert automatisch in wél ergens aan denken. Het riedeltje begint dan weer van voor af aan.

Ik moet rust nemen en wanneer ik dan op de bank zit of lig te soezen in bed, dan schiet er iets door me heen en is het gedaan met de pret. De hoge eisen die ik aan mezelf stel, zorgen ervoor dat ik niet anders kan dan falen.

Zelfsabotage

Deze vorm van zelfsabotage kan me zo nu en dan heel moedeloos maken, omdat het lijkt alsof ik niet uit dit patroon kan breken, aangezien dat hoe dan ook zal mislukken.

En toch blijf ik pogingen doen, soms verwoede pogingen, omdat het toch anders moet kunnen! Ik wil dat het anders kan.

Dat is niet alleen gedachte in mijn hoofd, het is ook een gevoel in mijn lijf. Het kost me moeite om er even bij stil te staan.

Het is een krachtig en duidelijk gevoel, maar het voelt ook onwennig. Wat wil deze sensatie me vertellen? Wat zegt mijn lichaam?

Normaliter zou ik deze en andere vragen gaan beantwoorden en mezelf goed onder de loep nemen, maar nu stel ik het even uit. Ik wil nog even belichaamd blijven.

En dat blijkt, realiseer ik me later, een moment van ontspanning geweest te zijn. Er kwam geen moeten aan te pas, alleen maar willen.

De kracht van het NU

Hoe kun jij minder moeten en meer in het moment leven? Eckhart Tolle helpt je met zijn prachtige inzichten en wijze woorden die al miljoenen mensen geholpen hebben.

Bestel jouw exemplaar voor €24.50 met gratis verzending Reserveer nu

Je bestelt bij

Lees verder:

• Ben jij hoogsensitief en moet jij ook zoveel van jezelf? Het is tijd om het ‘moeten’ los te laten

• Ben je snel overprikkeld? Zo verlaag je je energetische zwaartepunt

• Burn-on: waarom je doorgaat terwijl je uitgeput bent (5 verontrustende redenen)

Het bericht Waarom moet ik zo veel van mezelf? verscheen eerst op Inspirerend Leven.

In plaats van dichter tot elkaar te komen, ontstaat er juist afstand door emotioneel dumpen.

Je hart luchten

Ik zat laatst met Katrina, een vriendin en collega van mij, in de kroeg. We praten niet uitsluitend over werk, gelukkig niet, maar het is wel een dankbaar onderwerp. Ze liep helemaal leeg over het reilen en zeilen op de werkvloer. De situatie zat haar zo dwars dat er geen einde leek te komen aan haar beklag. Maar echt opluchten deed het niet, omdat ze direct zei dat ze helemaal niet zo’n klager wilde zijn.

Ik stelde haar gerust: als de emoties bij mij hoog oplopen, wil ik ook tegen iemand aan praten. Je hart luchten werkt beter als er een luisterend oor is. Dus geen aandacht schenken aan die innerlijke criticus. Leg je frustraties maar op tafel. En daar ging Katrina opnieuw, nog minder gefilterd dan eerst. En al gauw ging het over meer dan werk alleen. Ik voelde veel empathie voor haar. Ze heeft het moeilijk, dus natuurlijk wil ik er voor haar zijn.

Overprikkeld en uitgeput

Inmiddels vraag ik me af of ik niet te veel empathie voelde en haar niet te veel ruimte gegeven heb. Hoewel ik een leuke avond met haar had, kwam ik bekaf en overprikkeld thuis. Dat ik me zo voelde, had ik eerder niet opgemerkt, omdat Katrina mijn volle aandacht had.

Ik weet van mezelf dat ik me andermans zorgen en problemen erg kan aantrekken, maar deze keer ging het een stapje verder. Ik werd meegesleurd in Katrina’s verhaal. Zij liep helemaal leeg, maar ik werd leeggezogen. Er was geen sprake meer van ventileren, maar van emotioneel dumpen.

Katrina was ongelimiteerd aan het spuien zonder rekening te houden met mij. Het voelt goed als je alles even bij een ander kunt dumpen. Je bent het even kwijt. Ik doe het zelf ook weleens. Soms is het fijn om in de slachtofferrol te zitten en te zwelgen in je ellende. Alle stress die erbij komt kijken, vloeit weg.

Geef je grenzen aan!

Maar nu ik eens aan de ontvangende kant sta, realiseer ik me hoe heftig het eigenlijk is. Katrina gooide haar problemen en frustraties over de schutting, maar ik was degene die ermee bleef zitten. En dat terwijl Katrina zichzelf niet als klager wil zien! Ze bleef maar doorgaan en had niet door welke impact dit op mij had. Ze walste over me heen.

Ik had op het moment zelf ook niet door wat de impact was, tot ik afgepeigerd thuiskwam. De dag erna keek ik met gemengde gevoelens terug op onze avond in de kroeg. Ik was blij dat ik er voor Katrina had kunnen zijn, maar de manier waarop zat me niet helemaal lekker. Ze had alleen oog voor zichzelf, dacht ik, maar ík had mijn grenzen niet aangegeven.

Tegenspraak is niet welkom

Had dat wat uitgemaakt, dacht ik later, toen ik een soortgelijke situatie tegenkwam in de serie die ik aan het bingen ben: Six Feet Under. Twee prille geliefden, Brenda en Nate, raken verzeild in de zoveelste ruzie. Zij is erg van slag, maar wil slechts op één manier geholpen worden: ‘Ik wil alleen dat je naar me luistert.’ Nate wil niet alleen luisteren – hij wil helpen. Niet alleen door haar te kalmeren, maar ook door vragen te stellen. Hij stelt zich constructief op, maar zij duwt hem daardoor alleen maar verder weg. ‘Dit is dus niet hoe ik je nu nodig heb,’ zegt ze. Al snel ontspoort het gesprek: ‘Ik wil dit niet meer met je bespreken. Weet je wat? Waarom nemen we niet gewoon een break?’

Brenda duldt geen tegenspraak en wil alleen maar spuien, terwijl Nate zoiets heeft van: wacht even, ik ga hier niet in mee, je kunt niet zomaar alles bij mij dumpen en ook nog boos worden als jij je zin niet krijgt!

Zoiets had mij ook kunnen overkomen met Katrina. Als iemand om wie je geeft het moeilijk heeft, wil je er voor diegene zijn. Maar wat als juist die ander dat onmogelijk maakt? Brenda wil graag gesteund en gekoesterd worden, maar Nate krijgt dat niet voor elkaar, behalve als hij zich voegt naar haar behoeften. Als hij, met andere woorden, doet wat ik bij Katrina deed. Maar daar bedankt hij voor. Iets wat ook ik had moeten doen, maar niet deed.

Emotionele dumpplaats

De emotionele dumper trekt zich niets aan van jouw grenzen en zet zodoende de relatie op scherp. In plaats van nader tot elkaar te komen, ontstaat er juist afstand. Daar schiet niemand iets mee op en zeker niet op zo’n moment waarop je elkaar nodig hebt.

Als ik Katrina binnenkort weer zie, wil ik niet weer leeggezogen en afgemat thuiskomen. Hoe voorkom ik dat? Dat ik nu doorheb wat er laatst gebeurd is, is al een stap in de juiste richting. Misschien moet ik het er op voorhand eens met haar over hebben? Of zal ik haar de volgende keer een stapje voor zijn en zeggen: ‘Gebruik mij maar als emotionele dumpplaats’? Dan kan ze alsnog leeglopen, maar kunnen we het daarna over de term hebben en onze gezellige avond voortzetten.

Tot hier en niet verder

Wil je verder werken aan het bouwen van sterke grenzen? Dan is Tot hier en niet verder jouw ultieme gids. Rolf Sellin legt in dit boek uit wat grenzen precies zijn, waar ze liggen, welke weerstand je kunt ervaren en hoe je ze mentaal, fysiek, communicatief en energetisch stelt. Grenzen stel je niet alleen voor anderen, maar ook (juist!) voor jezelf.

Bestel jouw exemplaar voor €24.50 met gratis verzending Bestel nu

Je bestelt bij

Lees verder over het bewaken van je grenzen:

• Laat jij over je heenlopen of kun je goed je grenzen aangeven? Doe de test!

• HSP of paranormaal begaafd? Denk aan je energetische grenzen en je energieveld!

• Ga jij vaak over je eigen grenzen? Deze eerste stap wordt vaak vergeten

• Wanneer stap je uit je rol als heler? Zo bewaak je als lichtwerker je grenzen

Het bericht Overprikkeling: hoe ga je om met een emotioneel dumper? verscheen eerst op Inspirerend Leven.