Je hebt moeite met het uiten van je gevoelens, omdat je vanaf zeer jonge leeftijd hebt geleerd voorzichtig te zijn met te veel van jezelf prijs te geven, omdat dit tegen je gebruikt werd door gezinsleden.

‘Hoe weet ik of ik het zwarte schaap van de familie ben?’ Ik hoor deze vraag vaak van cliënten in mijn coachingpraktijk. Naast het beantwoorden van de zsd-vragenlijst in het boek Het zwarte schaap van de familie, kan het doornemen van de onderstaande ervaringen die veel voorkomen bij kinderen en volwassenen die het slachtoffer zijn van de zwarteschaapdynamiek, ook een manier zijn om te bepalen of je deze rol binnen de familie vervult (of hebt vervuld).

9 ervaringen van slachtoffers van de zwarteschaapdynamiek

Ben ik het zwarte schaap van de familie? Herken je je in deze ervaringen? Dit zijn 9 veelvoorkomende ervaringen van overlevers van de zwarteschaapdynamiek

1. Je omschrijft jezelf als ‘codependent’ of ‘hoogsensitief’ en ‘empathisch’. Je vertoont mogelijk vleigedrag om conflicten te vermijden. Het is ook mogelijk dat je een krachtige vechtreactie hebt en je het niet moeilijk vindt om grenzen te stellen, en dat je zonder enige aarzeling voor jezelf opkomt als je het gevoel hebt dat je op de een of andere manier niet gerespecteerd wordt of dat je grenzen worden overschreden.

2. Je hebt moeite met het uiten van je gevoelens, omdat je vanaf zeer jonge leeftijd hebt geleerd voorzichtig te zijn met te veel van jezelf prijs te geven, omdat dit tegen je gebruikt werd door gezinsleden. Een ouder of ander gezinslid heeft vaak tegen je gezegd dat je ‘kil,’ ‘liefdeloos,’ ‘ongevoelig’, ‘te gevoelig’, ‘harteloos’, ‘egoïstisch’ of ‘dramatisch’ bent, terwijl je gewoon probeerde om je oprechte emoties en ervaringen te uiten, zelfs toen je nog heel jong was.

Als gevolg van het wegstoppen (onderdrukken) van je gevoelens en natuurlijke reacties, kun je verschillende lichamelijke kwalen hebben of kampen met verslaving, codependentie, angst, depressie, piekergedachten of obsessief-compulsief gedrag.

3. Je voelt je als enige verantwoordelijk voor de kwaliteit van je relatie met een ouder, primaire verzorger, dominante broer of zus of andere familieleden. Als er ‘problemen’ zijn in de relatie, wordt dat hoe dan ook gezien als jouw schuld.

4. Je bent door een of meer gezinsleden bestempeld als ‘leugenaar’, ‘gek’ of ‘geestelijk/emotioneel ziek’. Je hebt afstand genomen van je familie als gevolg van de aanhoudende ‘karaktermoord’ in een poging om jezelf te beschermen en jouw persoonlijke schade te beperken.

5. Je ouders hebben je op verschillende manieren als object en onmenselijk behandeld, bijvoorbeeld door te zeggen dat je ‘anders’ was of door je het gevoel te geven dat je incompetent en niet ‘goed genoeg’ was. Een van je ouders kan negatief over je hebben gesproken tegen anderen, ook in jouw bijzijn (bijvoorbeeld: ‘Janie was een erg moeilijke baby, ze heeft heel veel emotionele problemen’), ook tegen vrienden of mensen met wie je verkering had en die je mee naar huis nam.

6. Je geeft jezelf de schuld van alle relatieproblemen die je als volwassene ervaart, omdat je bang bent dat er iets inherent mis met je is en dat je op de een of andere manier beschadigd of gebrekkig bent en dat niemand van je
houdt.

7. Je kunt moeite hebben met het vormen van gezonde hechtingsrelaties en vertrouwensvolle, liefdevolle verbindingen en je geeft jezelf hier de schuld van. Je voelt je aangetrokken tot verslaafden, narcisten of misbruikers, je weet dat dit niet goed voor je is, maar je blijft toch relaties aangaan die je schaden.

8. Je familie bagatelliseert of negeert je persoonlijke of professionele successen. Hoe hoog je aanzien ook is buiten je gezin en familie, voor hen ben je in wezen ‘nep’ en heb je op de een of andere manier iedereen voor de gek weten te houden door te doen alsof je iets bent wat je onmogelijk kunt zijn (bijvoorbeeld succesvol, gezond, goed functionerend, gerespecteerd op professioneel gebied enzovoort). Dit draagt bij aan je ‘bedriegerssyndroom’.

9. Je hebt je contact met een of meer familieleden moeten beperken om je mentale en emotionele gezondheid te beschermen. Je trekt deze keuze wellicht in twijfel of voelt je schuldig, ‘slecht’ of ‘fout’ omdat je afstand hebt genomen van je familie. Gezins- of familieleden kunnen openlijk tegen anderen zeggen dat je het verdient om buitengesloten te worden, terwijl ze zelf geen verantwoordelijkheid nemen voor hun aandeel in de disfunctionele interacties met jou, vooral als ze je openlijk of heimelijk hebben mishandeld of misbruikt.

Als je jezelf duidelijk herkent in een of meerdere van deze ervaringen, vervul je mogelijk de rol van het zwarte schaap van de familie.

Fragment uit: Het zwarte schaap van de familie

Het zwarte schaap van de familie

Wil je meer lezen over deze giftige dynamiek en jezelf helen? Het zwarte schaap van de familie van Rebecca Mandeville beschrijft het fenomeen waarbij één familielid de schuld en negatieve projecties van de hele familie draagt.

Bestel jouw exemplaar voor €21.50 met gratis verzending Reserveer nu

Je bestelt bij

Lees verder:

• Familiedynamiek: ontdek welke rol jij op je hebt genomen (die je leven bepaalt)
• Giftige gezinsdynamieken: was jij de vredestichter, de ouder van jouw ouders of het zwarte schaap?
• Het verleden in het heden: hoe je emotionele bagage je leven beïnvloedt

Het bericht Word jij behandeld als het zwarte schaap van de familie? Dit zijn 9 kenmerken verscheen eerst op Inspirerend Leven.

De uitdaging is uiteindelijk om jezelf te hervinden. Om je ware zelf uit te graven uit de berg oordelen en niet-eigen energieën en in ere te herstellen.

Oude zielen, oude pijn

Veel mensen die van nature hoogsensitief, heldervoelend, helderziend, helderhorend en/of telepathisch zijn, incarneren op een plek waar hun sensitiviteit niet begrepen wordt. Oude zielen kiezen bewust voor ‘moeilijke gezinnen’ om hier hun laatste oude thema’s uit te werken. Hier kunnen ze door het ontbreken van steun, begrip, bevestiging hun oude pijn aangaan en leren op zichzelf te vertrouwen.

Jouw zintuigen werken anders

Deze weg brengt een aantal specifieke uitdagingen met zich mee. Wanneer je sensitief bent, heldervoelend etc. in een niet-sensitief gezin heb je de beschikking over enkele zintuigen die je gezinsleden niet of amper ontwikkeld hebben. Maar omdat die kanalen van informatie voor jou vanzelfsprekend zijn (natuurlijk voel je wat de ander voelt!) en je nog maar een baby, een kleuter of een kind bent, is het voor jou verbijsterend dat de anderen jouw perceptie niet delen.

Jouw intuïtieve uitspraken, jouw gevoelens worden niet herkend of serieus genomen. Jouw ervaringen kunnen worden afgedaan als onzin, fantasie of leugens, dus houd je op een gegeven moment je mond maar. In het ergste geval ga jij aan jezelf en aan je eigen perceptie en waarneming twijfelen.

Bovendien kunnen anderen zich bedreigd voelen door jouw perceptie, jouw doordringende blik of uitspraken die te dicht bij de waarheid komen die ze zelf niet willen erkennen. Ik kom het vaak tegen: hoogsensitieve mensen die als kind instinctief de vinger op de zere plek wisten te leggen. Ze benoemden juist dát wat volwassenen in hun omgeving niet wilden weten, wat natuurlijk niet gewaardeerd of zelfs afgestraft werd.

School is dodelijk saai

Ook het schoolsysteem is doorgaans niet ingesteld op sensitieve mensen. Het onderwijs gaat grotendeels over het inprenten van andermans feiten en ideeën, niet over creatief en vernieuwend denken en onderzoeken. Voor sensitieve en al helemaal voor intelligente kinderen is dat dodelijk saai. Vaak gaan ze met hun aandacht naar plekken die voor hen wel interessant zijn: hun eigen droomwereld, andere dimensies, hun fantasie. Als hun schoolprestaties dan achterblijven, kunnen ze ten onrechte gezien worden als ‘dom’ of bepaalde labels krijgen.

Leraren kunnen zich in het nauw gedreven voelen door een kind dat dwars door hen heen kijkt en hun gebrek aan ware autoriteit blootlegt. Hoogsensitieve kinderen die veel licht uitstralen, kunnen door leraren die niet in hun kracht staan en hun eigen onzekerheid en pijnstukken voor zichzelf verbergen, onbewust ervaren worden als een bedreiging. Ik zie dat deze leerkrachten soms emotioneel, verbaal of energetisch agressief gedrag of zelfs pestgedrag naar zo’n kind gaan vertonen of faciliteren van andere kinderen.

Onterechte labels

Wanneer je zo jong terechtkomt in een omgeving die jouw perceptie niet ondersteunt en zelfs ontkent of afstraft, is het gevolg vaak dat jij aan jezelf gaat twijfelen en dichtslaat. Daarbij wordt jouw gedrag vaak verkeerd gelabeld en foutief geïnterpreteerd, waardoor je nog meer in de war kunt raken. “Hij is zo stil, hij is zeker verlegen.” Nee, hij is bezig zijn indrukken te verwerken op een niveau dat voor jou onzichtbaar is.

“Ze trekt zich vaak terug in haar kamertje; ze is niet sociaal en saai.” Nee, ze moet opladen na een vermoeiende schooldag met kinderen en docenten die op een andere frequentie functioneren dan zij. Ze heeft nog niet geleerd bij zichzelf te blijven.

“Hij gaat niet lekker voetballen net als de andere jongens – hij is raar.” Nee, hij maakt contact met niveaus van bestaan en bewustzijn die voor jou nog niet toegankelijk zijn, maar die uiterst wezenlijk zijn.

“Ze is zo stil, terwijl de anderen lekker ravotten door het bos; ze is introvert.” Nee, ze maakt contact met de natuurwezens en communiceert geluidloos met de bomen.

Twijfels en verwarring

Wanneer je opgroeit in een omgeving die jouw perceptie niet deelt en jouw gedrag en persoonlijkheid labelt op een manier die niet overeenkomt met jouw waarheid, kun je ernstig gaan twijfelen aan je eigen waarheid. De waarheid over wie je wezenlijk bent, de waarheid van je eigen perceptie en de manier waarop jij de waarheid met al je zintuigen waarneemt. Je neemt mogelijk enkele oordelen van jouw omgeving over jezelf over. Daarnaast kun je, als je negatief wordt behandeld, energieën en zielendelen van een ander in jouw systeem krijgen die je nog meer in de war brengen.

Jezelf hervinden

De uitdaging bij dit alles is uiteindelijk om jezelf te hervinden. Om je ware zelf, je ware persoonlijkheid, uit te graven uit de berg oordelen en energieën van anderen en in ere te herstellen. Om de delen van jezelf die jij hebt afgestaan of verborgen, terug te halen en je weer toe te eigenen.

Je ware kracht, licht, spontaniteit, levensvreugde, humor, wijsheid en alle eigenschappen die wezenlijk van jou zijn, kun je bewust terughalen. De heldervoelendheid en helderziendheid die je van nature had, kun je weer ontwikkelen. De zachtheid die je eigen is, kun je weer eren. Je kracht die niet gebaseerd is op overmacht, maar op waarheid en onbevreesdheid kun je in ere herstellen. Je liefde weer laten stromen, zonder afhankelijkheid van het eindresultaat. De voeding en steun kun je ontvangen van je eerste moeder: de aarde. De verbinding kun je herstellen met je ware zielezelf en met de Bron.

Sterk staan & stralen

Juist omdat steun voor jou bij de mensen om je heen ontbrak, ben je ernaar op zoek gegaan. Je hebt het gezocht in boeken, in films, in de natuur, in gelijkgestemden die resoneren met jouw frequentie. Maar uiteindelijk vind je het terug in jezelf. Wanneer je die reis gemaakt hebt en je kracht, waarheid en autoriteit in jezelf hervonden hebt, sta je sterk. Dan vaar jij je eigen koers. Dan ben je in staat om overal jouw licht te laten stralen. En dan kan niets je meer uit evenwicht brengen.

Hulp komt op je pad

Het is een les die je alleen op deze manier kon leren. Het is geen makkelijke weg. Maar het universum werkt altijd samen met je ziel om kansen op je pad te brengen die je hierin ondersteunen. Met synchroniciteit als wegwijzer: ‘Wat een toeval dat dit boek, deze persoon, deze gebeurtenis, deze boodschap nu net op mijn weg komt!’ Met je onzichtbare zielenfamilie van engelen, geliefden uit vorige levens, de natuur, kristallen en dieren als je team. Je eigen hart brengt je altijd terug naar de waarheid over wie je werkelijk bent: een prachtige, krachtige ziel!

Gids voor oude zielen

Ben je een oude ziel? Dan is Gids voor oude zielen van Ainslie MacLeod onmisbaar voor jou. Zonder te weten waar je bent geweest, kun je nooit echt weten waar je naartoe gaat. Het begrijpen van de reis van je ziel helpt je hierbij en dit boek ondersteunt daarin met unieke inzichten en oefeningen.

Bestel jouw exemplaar voor €26.50 met gratis verzending Bestel nu

Je bestelt bij

Lees ook deze artikelen over hooggevoeligheid:

• Het middel tegen vermoeidheid als je HSP bent: jezelf opladen met aarde-energie

• HSP: je thuis voelen door je te verbinden met kosmische energie

Het bericht Waarom veel sensitieve mensen geboren worden in niet-sensitieve gezinnen verscheen eerst op Inspirerend Leven.

Wanneer we geen onvoorwaardelijke liefde hebben ervaren, zitten we vast in een toestand waarin we zoeken naar goedkeuring en erkenning van de buitenwereld.

Idealiter worden we allemaal geboren in een gezin dat onze unieke kwaliteiten waardeert en koestert door die te prijzen en te erkennen. Dit creëert zelfachting, eigenwaarde en een besef dat er van ons wordt gehouden om wie we zijn en niet om wat we te bieden hebben.

Helaas groeien maar weinig mensen op in zo’n gezin. Onze schaduw terugwinnen betekent dat we onze intrinsieke waarde kennen. Het concept van ‘intrinsieke waarde’ werd ontwikkeld door Carl Rogers, die begreep dat alle mensen intrinsiek liefde en acceptatie waard zijn, alleen maar om wie ze zijn. In een ideale jeugd zouden we dit diepe gevoel van liefde en acceptatie ervaren.

Transactionele en voorwaardelijke liefde

Veel te vaak ervaren we ‘voorwaardelijke waarde’. Dit is een transactionele liefde, en geen onvoorwaardelijke liefde. Er wordt dan niet van ons gehouden om wie we zijn, maar ons wordt geleerd dat we alleen liefde waard en acceptabel zijn als we aan bepaalde voorwaarden voldoen.

Transactionele liefde is afhankelijk van wat we de mensen om ons heen te bieden hebben. Dit kan zijn doordat we op een bepaalde manier handelen of omdat we van specifieke dingen houden. Het kan zijn doordat we een specifieke rol vervullen in de familie, zoals zondebok, gezinstherapeut, babysitter (minivolwassene) of gouden kind, of door ons bezig te houden met interesses of door overtuigingen te koesteren die in lijn liggen met die van onze ouders of verzorgers.

Wanneer er thuis onvoorwaardelijk van elkaar gehouden wordt en de gezinsleden positief gewaardeerd worden, krijgen we voldoende vertrouwen om de wereld in te gaan zonder maskers en zonder rollen toe te bedelen.

Onze rol in de familie of het gezin

We krijgen dus allemaal een rol toebedeeld in onze familie. Lang na onze jeugd merken we dat we in ons volwassen leven nog steeds die rol spelen. Deze rol kan passen bij wie we zijn. Als we bijvoorbeeld als kind van nature zorgzaam en empathisch zijn, zullen we waarschijnlijk een carrière zoeken waarin die eigenschappen worden gevraagd.

Wanneer een rol niet bij je past

Maar we kunnen ook vast komen te zitten in die rol, die identiteit. Het kan zijn dat we meer dan alleen een ‘zorgende’ zijn of een andere eendimensionale rol hebben. We zijn een complex mens met vele eigenschappen en identiteiten. De rol van zorgende kan ook destructief voor iemand zijn. Misschien heeft zij bijvoorbeeld vroeg geleerd om te zorgen voor anderen voordat ze voor zichzelf heeft gezorgd, wat leidt tot een burn-out.

We kunnen ook vastzitten in een rol die niet bij ons past. Denk bijvoorbeeld aan een vader die altijd graag een zoon had gehad die voetbalt en met hem uit vissen gaat. Zijn zoon is niet geïnteresseerd in die dingen, maar deed ze toch, ofwel omdat hij daartoe gedwongen werd, ofwel vanwege het onuitgesproken verhaal in het gezin dat zijn vader niet van hem zou houden als hij die dingen niet deed.

Het effect van weinig emotionele verbinding

Het is gemakkelijk om te wijzen op uitgesproken mishandeling of misbruik en een angstcultuur in een gezin, die maken dat een kind een masker opzet en rollen op zich neemt. Het kan ook gebeuren in een gezin dat maatschappelijk gezien ‘normaal’ is of waarin er geen sprake is van duidelijke mishandeling of misbruik. Misschien zijn we opgegroeid in een gezin waarin technisch gezien alles perfect was, maar slechts weinig emotionele verbinding. We leren dan om een masker te dragen, net als onze ouders, om te voorkomen dat er intimiteit ontstaat. Denk bijvoorbeeld aan een kind dat opgroeit in een gezin waarin alleen maar oppervlakkig wordt gepraat.

Belangrijke onderwerpen van het gezin zijn geheim, of worden gewoon niet besproken met de kinderen. Zijn ouders gaan naar zijn voetbalwedstrijden en moedigen zijn belangstelling voor muziek aan. Er was echter geen emotionele verbinding met zijn ouders op het diepere niveau dat hij nodig had om zich zeker van zichzelf te voelen. Of een emotioneel kind leert in haar emotieloze gezin dat emoties niet gepast zijn. Dus kropt zij haar emoties op en draagt een masker zodat er geen emoties worden uitgedrukt of getoond.

Op zoek naar goedkeuring van de buitenwereld

Wanneer we geen onvoorwaardelijke liefde hebben ervaren, zitten we vast in een toestand waarin we zoeken naar goedkeuring en erkenning van de buitenwereld. Elke vorm van kritiek, wreedheid of afwijzing wordt ervaren als hartverscheurend. Dit komt deels omdat die ervaringen op elke leeftijd gewoon pijnlijk zijn. Maar het is ook omdat ons innerlijke kind, dat deel van ons dat voortdurend wacht op onvoorwaardelijke liefde van onze ouders, die nooit gekregen heeft. We belanden in een staat van eenzaamheid en leegte, waarin we onophoudelijk van de wereld proberen te krijgen wat we in onze jeugd niet gevonden hebben.

Maar de wereld zal je in je volwassenheid nooit geven wat je innerlijke kind werkelijk wil: gezien en geliefd worden voor wie je werkelijk was op een veel jongere leeftijd. Geprezen worden als je dertig bent zal nooit voldoen aan die behoefte van het innerlijke kind, of alleen tijdelijk voordat de eenzaamheid en leegte terugkeren.

Transactionele acties

Eric Berne, de grondlegger van de transactionele analyse, noemde wat we in de buitenwereld zoeken ‘stroken’. Dit werd algemeen begrepen als ‘zetten’ van het ego, waarin we elkaar manipuleren door middel van complimenten of lofbetuigingen om daar iets voor terug te krijgen. Wanneer we geen ware intimiteit en onvoorwaardelijke liefde hebben ervaren, worden we transactionele wezens, die goedkeuring proberen te krijgen van de buitenwereld. We handelen uit wederkerigheid, waarin we de ander een bepaalde hoeveelheid ‘goedheid’ aanbieden in ruil voor hetzelfde.

De ‘stroken’ die we van anderen verlangen, worden een belangrijk onderdeel van ons toneelstuk, waarin onze interacties ons de garantie bieden dat we goed genoeg zijn. Dit kan een eenvoudige verbinding zijn, waarin we ‘hallo’ tegen een buurman zeggen en die ‘hallo’ terugzegt. In dit contact hebben we een kleine hoeveelheid goedkeuring gekregen en een daarmee samenhangende wederkerige strook. Als de buurman ons ‘hallo’ negeert, zouden we ons slecht voelen en waarschijnlijk wat gemene gedachten op onze buurman projecteren.

Veel van onze interacties zijn op die manier transactioneel. Een man en zijn partner tellen de klusjes die ze doen en maken ruzie als de een die week meer doet dan de ander. Een vrouw is uren bezig met haar make-up en maakt honderden foto’s om de perfecte afbeelding te maken om complimentjes te krijgen op social media. Een docent bestudeert aan het eind van het semester nauwkeurig de beoordeling van zijn leerlingen over hem, en klaagt aan de ene kant over hoeveel energie hij erin stopt en hoe vervelend en onoplettend zijn leerlingen zijn, terwijl hij aan de andere kant enorm geniet van ieder compliment. Een werknemer gaat er kapot aan dat ze niet wordt gezien op haar werk, maar ze leeft elke keer op als haar baas ook maar haar kant opkijkt.

Volwassen heelheid

Wanneer we voelen dat we intrinsiek waardevol zijn zoals we werkelijk zijn, halen we heel wat energie terug van de buitenwereld. De wereld of de mensen daarin hebben niet langer de macht om ons niet acceptabel of sympathiek genoeg te achten. We bepalen vanbinnen of ons handelen en onze creaties waardevol zijn, besluiten wat we van waarde vinden van onszelf en kiezen waar we aan moeten werken.

Wanneer we ophouden met het ‘spel’ van het krijgen van ‘stroken’ van de buitenwereld, stoppen we met onszelf te vergelijken met anderen. We voelen ons niet langer superieur of inferieur ten opzichte van onze omgeving. We kunnen werkelijk overgaan naar een toestand waarin we ons ‘oké’ en in wezen goed over onszelf voelen. Het is dan, en slechts dan, dat we kunnen inzien hoe vermoeiend het was om voortdurend te presteren en te proberen ons te bewijzen tegenover een buitenwereld die op zijn best grillig is in zijn oordeel of wij het recht hebben om te bestaan en ruimte in te nemen.

Op dat punt kunnen we al onze kindrollen, -lussen (patronen van verwonding) en -toneelstukken achter ons laten en gewoon zijn wie we zijn. Als we het hoofdstuk van onze jeugd afsluiten, kunnen we tot volwassen heelheid komen

Fragment uit: Gids voor schaduwwerk

Gids voor schaduwwerk

Wil jij aan de slag gaan met de rol die voortkomt uit je schaduw? Mary Mueller Shutans 'Gids voor schaduwwerk' stelt je in staat je hele authentieke zelf te begrijpen en te belichamen, met speciale aandacht voor jouw schaduwkanten.

Bestel jouw exemplaar voor €25.00 met gratis verzending Bestel nu

Je bestelt bij

Lees ook deze artikelen van Mary Mueller Shutan over schaduwwerk:

• 10 voordelen van schaduwwerk: verborgen pijn naar het licht brengen
• Traumabanden: welke van jouw relaties zijn gebaseerd op trauma?
• Schaduwwerk: welke onbewuste patronen en lussen herhalen zich steeds in jouw leven?

Het bericht Hoe jouw rol in de familie of het gezin toen je opgroeide je nu nog beïnvloedt verscheen eerst op Inspirerend Leven.

Triades kunnen functioneel of disfunctioneel zijn. Functionele triades zijn over het algemeen van korte duur en helpen het gezin te stabiliseren.

Ongezonde dynamiek: triangulatie en triades

Als je denkt aan een kruk met maar twee poten, kun je je voorstellen hoe moeilijk het is om daarop je evenwicht te bewaren. Door er een derde poot aan toe te voegen wordt de kruk stabieler. In een gezin is een drietal (triade) de kleinste stabiele groep. Alle gezinnen krijgen te maken met stresssituaties die ontstaan door de ontwikkelingsfasen of door bepaalde tijdelijke situaties of crises. Daarom is te verwachten dat er driehoekige verbintenissen ontstaan, met als doel het familiesysteem in evenwicht te krijgen. Dit is in principe niet goed of slecht. Een van de interactiepatronen waar de meeste gezinstherapeuten aandacht voor hebben is triangulatie oftewel de driehoeksverhouding

Een goed functionerend gezinssysteem bevordert de groei en ontwikkeling van de leden ervan. In een ongezond systeem daarentegen staat het individu in dienst van het systeem, en wel op zo’n manier dat deze dienstbaarheid schadelijk wordt voor de groei en ontwikkeling van het individu. Een triade is dus schadelijk als een of meer personen in dat drietal niet de veiligheid, zekerheid en vrijheid heeft om persoonlijk en relationeel te groeien en zich te ontwikkelen.

Veilige en onveilige traides

Triades kunnen functioneel of disfunctioneel zijn. Functionele triades zijn over het algemeen van korte duur en helpen het gezin te stabiliseren. Over het algemeen bestaat zo’n drietal uit personen die gedurende een bepaalde periode een verschillende rol in het gezin spelen.

Bij een stel met kinderen, zijn die kinderen het voor de hand liggende ‘doelwit’ voor triangulatie. Een of meer kinderen kunnen in de triade worden opgenomen om een echtelijk conflict uit beeld te houden, of om dat conflict uit te vechten binnen de context van een opvoedingsvraagstuk.

Soorten triades

Er zijn enkele veelvoorkomende thema’s rond triangulatie met kinderen, waar ik vaak over heb nagedacht in de vele jaren dat ik met gezinnen werk.  De drie meest voorkomende thema’s die ik ben tegengekomen zijn:

1. Het kind als trooster (vredestichter, redder)

Een van mijn cliënten, Ruth, kwam vaak naar een sessie nadat ze op bezoek was geweest bij haar moeder (M) en stiefvader (SV). Ze vertelde dan dat ze angstig en gedeprimeerd was. Ze was verbijsterd dat er steeds dezelfde dynamiek speelde wanneer ze hen bezocht. Elk scenario was anders, maar de dynamiek bleef hetzelfde.

Scenario 1 (Ochtend, alle drie aan de ontbijttafel.)

M tegen SV: ‘Kun je nog een kopje koffie voor me inschenken?’
SV (leest de krant): ‘Zodra ik dit artikel uit heb.’
M: ‘O, in hemelsnaam!’
SV: ‘Pak het dan zelf. Ik ben je bediende niet!’
(Ruth voelt zich hier akelig bij en wil de stress uit de situatie halen. Dus ze treedt toe tot de triade en probeert een volgende onenigheid te voorkomen.)
Ruth: ‘Het is al goed. Ik pak wel even koffie voor je, mam.’
M: ‘Laat hem er niet mee wegkomen! Hij wil nooit iets doen wat ik hem vraag. Volgens mij vind je hem aardiger dan mij!’
(Moeder stampt de kamer uit. Ruth voelt zich misselijk. Ze wilde alleen maar helpen!)

Je herkent dat gevoel vast wel: je wilde alleen maar helpen, maar uiteindelijk voelde je je alleen maar rot en begreep je niet hoe dat kwam.

Ditzelfde patroon herhaalt zich steeds opnieuw. Hoe kwam Ruth in deze rol van trooster/redder terecht? Het waarschijnlijkst is dat een of beide ouders haar als derde persoon betrokken bij hun ruzies, en Ruth ging daarin mee door te proberen de redder te zijn. Zij accepteerde als kind de rol van vredestichter.

Als volwassene trad Ruth bereidwillig tot de triade toe. Ze was echter al sinds haar jeugd verankerd in dit patroon. Als je daar eenmaal in verstrikt zit, kan het heel moeilijk zijn om jezelf daaruit te bevrijden. Daar is bewustzijn, bereidheid om een andere beslissing te nemen en moed om te handelen voor nodig.

Het is niet ongebruikelijk dat ouders willen dat een kind de rol van vredestichter (redder) vervult, zoals we net hebben gezien.

2. Het kind als ouder (het geparentificeerde kind)

Kinderen worden soms bij een triade betrokken om de rol van ouder op zich te nemen. Dit kind wordt het geparentificeerde kind genoemd. Een kind dat vast komt te zitten in deze rol zal waarschijnlijk angstig en/of gedeprimeerd raken en mogelijk onzeker worden. Dit zie je vaak wanneer een van de ouders middelen
misbruikt, en in eenoudergezinnen.

Wanneer een kind in een triade wordt betrokken en daarin een ouderlijke rol krijgt, kan een kind zich gaan opofferen. Dat gebeurt wanneer een kind te veel van het zelf (de eigen verlangens, behoeften en dromen) opgeeft om de rol van het geparentificeerde kind op zich te nemen. De kans dat dit gebeurt is groter wanneer een kind langere tijd vastzit in een ouderlijke rol.

Het is niet ongebruikelijk dat een kind in een eenoudergezin een geparentificeerd kind wordt. Dat gebeurt vaak om praktische redenen. In het volgende voorbeeld gaat het echter om een intact gezin van een moeder, vader, dochter (een ouder kind) en zoon.

De moeder werkte overdag en de vader werkte in de nachtploeg in een fabriek. Voordat de moeder thuiskwam, was de vader al naar zijn werk gegaan, waardoor er een periode van twee of drie uur ontstond waarin er dus geen ouders thuis waren. Dat viel samen met het tijdstip waarop de zoon en dochter thuiskwamen van school. De dochter moest haar broertje helpen met zijn huiswerk én haar eigen huiswerk doen. Ze werd bovendien geacht de avondmaaltijd te bereiden, zodat die klaarstond wanneer haar moeder thuiskwam van een dag hard werken. Ze ruimde na het eten ook de keuken op. Dit ging dag na dag, jaar na jaar zo door.

Toen deze dochter na haar afstuderen als verpleegkundige in therapie ging, was ze zwaar depressief. Het werd duidelijk dat ze nooit tijd of toestemming had gehad om haar eigen verlangens en behoeften te erkennen en vervullen. Er is hier geen sprake van schuld; haar ouders waren er natuurlijk niet op uit om hun dochter depressief te laten worden. Het was om praktische redenen gewoon nodig dat zij de ouderlijke rol ging vervullen om het gezin draaiende te houden.

Mijn cliënte kwam echter zo vast te zitten in die rol dat ze zich eraan overgaf. Toen we daar samen aan gingen werken, gaf ze zichzelf toestemming om zich bewust te zijn van haar gevoelens, haar verlangens en behoeften, en haar dromen. Ze ging beter voor zichzelf zorgen, waardoor haar depressie verminderde.

Ik hoop dat gezinnen waarin het nodig is dat een of meer kinderen een ouderlijke rol vervullen een manier vinden om hun kinderen de vrijheid te gunnen om kind te zijn. Ik ken veel gezinnen die daarin geslaagd zijn. Daarvoor is het nodig dat de ouders zich ervan bewust zijn en zich dit ten doel stellen.

3. Het kind als het middelpunt van de aandacht (kind met gedragsproblemen of het zieke kind)

Kinderen kunnen ook betrokken raken in de triade wanneer ze het middelpunt van de aandacht worden. In deze rol helpt een kind de spanning tussen de ouders te verminderen of leidt het een ouder af van diens eigen innerlijke geestelijke of emotionele stress door externaliserend gedrag te vertonen (dat wil zeggen: agressief, onrustig, onaangepast gedrag om op die manier de emoties te uiten) en in problemen te raken. Daardoor kunnen de ouders
hun aandacht richten op een kind in plaats van op zichzelf, elkaar of de relatie.Sommige ouders gebruiken meer dan één kind om deze rol te vervullen.

Een andere veelvoorkomende rol die kinderen aannemen of opgelegd krijgen om de angst in een of beide ouders te helpen verminderen is die van het zieke kind. Voor het zieke kind zorgen is een andere manier waarop ouders afleiding zoeken van hun eigen problemen op relationeel of persoonlijk vlak. Een kind wordt lichamelijk, emotioneel of psychisch ziek. Het is belangrijk om op te merken dat de ouders en een kind zich hier niet van bewust zijn. De ouders maken een kind niet met opzet ziek en een kind kiest er niet bewust voor om ziek te zijn.

Wat kun je aan triades doen?

Triades zijn onvermijdelijk. Dat je in een triade zit, is op zich niet zozeer het probleem; het gaat erom hoe je denkt, voelt en handelt vanuit die positie. Wanneer de triade wordt herkend, kun je keuzes maken. Je kunt besluiten of je in de triade wilt blijven, en zo ja hoe je daarin wilt opereren.

Als je ervoor kiest om in de triade te blijven, is het van belang om je bewust te blijven van de dynamiek, open te communiceren en niet de angst van de andere twee in de triade over te nemen.

Als je echter een einde wilt maken aan je betrokkenheid in een ongezond patroon van gedachten en handelingen, is de eerste stap bewustwording. Maak je wens om je los te maken uit de triade kenbaar door er met de andere betrokkenen over te praten, of door je gedrag te veranderen.

Fragment uit: Familiepatronen doorbreken

Familiepatronen doorbreken

Uit een triade stappen is lastig wanneer het in jouw familiepatroon verweven is. 'Familiepatronen doorbreken' van Elaine Carney Gibsen helpt je de ongeschreven regels uit je familie herkennen en loslaten

Bestel jouw exemplaar voor €23.50 met gratis verzending Reserveer nu

Je bestelt bij

Lees verder:

• Geboortevolgorde: ben je de oudste, middelste of jongste? Dit zegt het over jou
• Het verleden in het heden: hoe je emotionele bagage je leven beïnvloedt
• Waarom cijfer je jezelf weg om een ander te behagen? Het antwoord ligt in je kindertijd

Het bericht Giftige gezinsdynamieken: was jij de vredestichter, de ouder van jouw ouders of het zwarte schaap? verscheen eerst op Inspirerend Leven.

Kinderen in narcistische familiesystemen proberen om liefde, aandacht en goedkeuring te verdienen door te voldoen aan de behoeften van hun ouders.

Het perfecte gezin

Bij vrijwel alle gezinnen waarin een van de ouders narcistisch is, is hetzelfde patroon zichtbaar. Het narcistische gezin ziet er aan de buitenkant vaak overdreven perfect uit. De narcist doet alles om het goede imago in stand te houden en de partner doet dikwijls mee. Van de kinderen wordt verwacht, zo niet geëist, dat zij minstens even hard hun best doen. Ze moeten in alles braaf en perfect zijn, met inachtneming van wat anderen ervan zouden kunnen vinden.

Het gevoel van schaamte als je iets ‘fout’ doet, is voor hen een extra stressfactor. Ze zullen al vroeg ontdekken dat wat zij denken, willen of voelen niet belangrijk is, want binnen het gezin komt de narcist altijd op de eerste plaats. Zelf hebben ze geen stem.

Zo braaf mogelijk zijn

Kinderen in narcistische familiesystemen proberen om liefde, aandacht en goedkeuring te verdienen door te voldoen aan de behoeften van hun ouders. Ze vergeten daarbij hun eigen behoeften en emoties. Ze krijgen dus niet of nauwelijks de gelegenheid om hun eigen behoeften te ontdekken en te verkrijgen wat zij zelf nodig hebben.

Ieder kind reageert anders op een narcistische vader of moeder. Sommige kinderen worden hyperalert en scannen – ook als ze later volwassen zijn – altijd hun omgeving op gevaar of bedreigingen. Hun gevoel van onveiligheid is diepgeworteld. Anderen zijn zeer meegaand; vooral meisjes willen graag de harmonie behouden. Ze proberen aan de eisen van de narcistische ouder te voldoen en offeren zich snel op.

Deze kinderen doen vaak hun uiterste best om zo braaf mogelijk te zijn. Ze zijn ook geneigd om het altijd iedereen naar de zin te maken. Ze kunnen naar de buitenwereld toe doen alsof alles in orde is, hoe slecht ze zich vanbinnen ook voelen… Het is hun aangeleerd om de ideale dochter of zoon te zijn en om een façade op te houden.

Verzet als overlevingstechniek

Het andere uiterste is het kind dat in verzet gaat tegen de narcistische ouder. Het gaat tegen hem in, trotseert hem of daagt hem uit. Of het kind trekt zich terug door zich bijvoorbeeld onverschillig op te stellen. Sommige kinderen worden zeer koppig. Ze zien hoe de zelfzuchtige ouder krijgt wat hij wil, doordat er continu aan zijn behoeften wordt voldaan door anderen. Zo leren ze al vroeg hoe ze kunnen manipuleren en ze gaan het ook zelf doen. Ze ontwikkelen de stijl van de narcistische vader of moeder, inclusief de agressie en intimidatie om hun zin te krijgen.

Weer andere kinderen zijn zich minder bewust van de dynamiek in de familie. Ze leiden zichzelf af met activiteiten en vertellen zichzelf dat alles in orde is. Er zijn genoeg voorbeelden van kinderen voorhanden die ingenieuze overlevingstechnieken ontwikkeld hebben. Ze verstoppen zich in boeken, videogames, tekenen, schrijven of andere creatieve activiteiten. Sommigen hebben het geluk een sport of hobby te vinden die afleiding en verlichting geeft. Als ze uitblinken in een activiteit, kan dat soms hun gevoel van eigenwaarde redden.

Kinderen uit elkaar gedreven

Sommige kinderen zoeken instinctief, van kleins af aan, veiligheid bij de gezonde ouder die tot hechting in staat is en wijzen de narcist af. Die zal dit kind beschouwen als een bedreiging voor zijn almacht. Zo ontstaan er binnen het gezin ‘kampen’. In het ene kamp zit de narcist met zijn geliefde kind en in het andere kamp de gezonde ouder met de zondebok.

Deze verdeling in kampen kan zwaar drukken op het contact tussen de kinderen onderling. De ongelijke behandeling kan gemakkelijk jaloezie tussen hen veroorzaken. En ook als ze het op zich prima met elkaar kunnen vinden, zal de narcist altijd proberen op de een of andere manier een wig tussen de kinderen te drijven. Hij zal het ene kind min of meer dwingen mee te doen aan de pesterijen en vernederingen van het niet-geliefde kind. Ook kunnen de kinderen worden ingezet tégen de andere ouder. Binnen een narcistisch gezin kan dit tot extra disharmonie en stress leiden.

Als volwassene weer slachtoffer

Wanneer het misbruik niet stopt en deze kinderen niet of onvoldoende hulp krijgen, zijn er meestal twee scenario’s van toepassing. Het eerste is dat het kind opgroeit tot iemand die zélf narcistische trekjes heeft. De andere mogelijkheid is dat het kind als volwassene afhankelijk blijft van anderen en zelfs relaties aangaat waarin hij opnieuw slachtoffer is van narcistisch misbruik. Narcistisch ouderschap leidt er regelmatig toe dat kinderen later zelf ofwel dader of slachtoffer worden van misbruik.

Het is ook niet zo vreemd dat kinderen van narcisten als volwassene weer slachtoffer worden. Ze zijn in veel gevallen gewend om narcisme te tolereren. Ze zijn ermee opgegroeid en erin getraind. Ze weten niet beter, dus voor hen is het normaal. Dit maakt hen kwetsbaar om opnieuw te verzeilen in een narcistische (werk)relatie. Ze hebben namelijk exact de tolerantie die een narcist zoekt. Ze herkennen het gedrag en het moeilijke daaraan is dat het niet wordt herkend als onveilig, maar juist als vertrouwd. Het is daarom van groot belang dat kinderen van narcistische ouders, wanneer ze oud genoeg zijn, langzaam de waarheid van hun situatie beginnen in te zien. Ze zijn dan in staat om betere keuzes te maken in hun eigen belang.

Voorbij het narcisme

Ben je opgegroeid met een narcistische ouder? Voorbij het narcisme is vanuit het hart geschreven voor iedereen die met dit complexe fenomeen te maken heeft. Het is een zeer compleet boek vol voorbeelden, bewijzen, ervaringsverhalen, tips en technieken.

Bestel jouw exemplaar voor €24.50 met gratis verzending Bestel nu

Je bestelt bij

Door anderen gelezen:

• Emotionele verwaarlozing: zo herken je een narcistische ouder

• Hoe herken je een narcist?

• 11 inzichten voor het omgaan met manipulatieve / narcistische mensen

Het bericht Narcisme binnen het gezin: een litteken voor het leven verscheen eerst op Inspirerend Leven.

Je bent niet alleen!

Het zijn kenmerken die horen bij extra sensitieve of gevoelige ouders. ‘Hoogsensitief’ zoals het vaak genoemd wordt.

Sensitieve ouders

Steeds meer mensen weten gelukkig wat (hoog)sensitiviteit is. Sensitiviteit komt met veel voordelen.

• We zijn doorgaans iets intuïtiever,
• meer ‘in touch’ met onszelf en ons gevoel,
• empathisch, hebben een goed inlevingsvermogen,
• een sterk gevoel voor rechtvaardigheid
• en zijn vaak creatiever.

Om maar wat te noemen. Handige eigenschappen in een ouder.

Maar, zoals in de bovenstaande drie voorbeelden beschreven, horen er ook uitdagingen bij die sensitiviteit. Veel sensitieve ouders hebben last van gevoelens die ze overnemen van hun kinderen of van anderen, zijn sneller overprikkeld bij drukte of heftige emoties, en zorgen vaak wel heel goed voor het gezin, maar iets minder goed voor zichzelf.

Wat veel mensen niet weten is dat dit voortkomt uit hoe je met je energieveld omgaat. Dat dit energetische patronen zijn die vaak en veel voorkomen bij hoogsensitieve personen, maar dat het niet altijd zo hoeft te zijn of zo hoeft te blijven.

Een fluffy wolkje

Veel mensen die erg sensitief zijn hebben een energieveld wat voor mij het meest lijkt op een wolkje. Het wolkje is erg open en flexibel, het kan ontzettend ver stretchen (en zo overal gevoelens oppikken) of zich helemaal terugtrekken en leeg zijn (zodat alles binnenstroomt).

Een energieveld als een fluffy wolkje

Het wolkje is ongeaard, of niet geankerd en kan makkelijk meegesleurd worden door de omgeving. En het heeft niet echt duidelijke, gedefinieerde grenzen maar is een beetje ‘fluffy’.

-> Daardoor is het moeilijk om te voelen waar jij ophoudt en de ander begint, waar grenzen zijn dus en welk gevoel nou precies van jou is, of van je kind.

Daardoor is het ook lastig om te voelen wie je nou eigenlijk echt bent en wat jij zelf wilt

• Voor je kinderen is het hierdoor soms ook lastig te voelen is waar je grenzen zijn, en ze kunnen daar onrustig of ‘vervelend’ van worden, of je poging tot grenzen rustig aangeven compleet negeren. (Als jij je grens zelf al niet voelt, houden anderen er meestal ook geen rekening mee.)
• We zijn door het wolkje ook sneller geneigd met anderen mee te gaan, omdat het moeilijk is om het verschil te voelen tussen je eigen mening en die van een ander.
• Doordat je wolkje veel binnenlaat, voel je gevoelens van anderen alsof ze van jezelf zijn – daardoor vermijd je liever heftige emoties zoals boosheid, vermijd je conflicten of voel je je snel schuldig als iemand anders zich niet blij voelt.
• In je wolkje is het soms lastig om je eigen (blije of rustige) gevoelens vast te houden omdat je makkelijk leegloopt of overspoeld wordt door gevoelens en energie die van buiten komen.
• Doordat de energie van je wolkje overal aan het in-tunen is, kun je je erg versnipperd voelen, snel verward of overspoeld voelen en soms moeite hebben om je intuïtie duidelijk en helder te voelen.

In de ‘gewone wereld’ kunnen dit soort dingen al lastig genoeg zijn…

…maar daar kun je je soms nog even helemaal uit terugtrekken. Met kinderen is dat een ander verhaal. Die zijn er nou eenmaal altijd, of in ieder geval heel vaak, en een enkele ticket naar Hawaii boeken is meestal niet echt een optie.

Maar er is gelukkig een oplossing.

Ik heb zelf lang geworsteld met mijn sensitiviteit en alle mogelijke alternatieven geprobeerd om o.a. meer energie te hebben en minder snel overprikkeld te zijn. Alles werkte wel, eventjes, een beetje, maar het was nooit blijvend of echt een enorme verbetering.

Tot ik leerde hoe een energieveld werkt, en om anders met mijn energie om te gaan.

Ik was echt een stereotype wolkje: Helemaal open, nauwelijks grenzen, alles kwam binnen, snel overprikkeld, etc.

In je eigen bubbel

Ik ontdekte dat ik er wel degelijk zelf iets aan kon doen, wat echt effect had. Ik leerde dat je in plaats van in een wolkje, in een eigen bubbel kunt leven.

Zo’n energetisch ei om jezelf heen visualiseren of grenzen maken in je energieveld had ik allemaal wel eens geprobeerd. Maar dat werkt niet als je niet je energetische patroontjes veranderd. Als ik met mijn energie overal ben, en onbewust overal deurtjes openlaat, dan kan ik tot in de eeuwigheid visualiseren en mediteren, maar dan blijft alles binnenkomen en blijf ik alles voelen.

Als je in je eigen bubbel bent, dan houd je al je eigen energie in je bubbel. Je bent niet afgesloten of hard aan de buitenkant, maar je straalt je eigen energie uit en daar blijf je in. Je kunt nog steeds zien wat anderen voelen, en daar compassie voor voelen, maar je hoeft het niet over te nemen. Er kan chaos om je heen zijn, of een schreeuwende peuter, zonder dat je er door mee gesleurd wordt.

Energieveld als een eigen bubbel

Voor mij voelt het als: vroeger voelde ik alles – of ik dat nou wilde of niet.
Nu zie ik alles (en vaak nog veel helderder juist) – maar ik hoef het niet meer over te nemen en zelf ook te voelen als ik dat niet wil.

Vroeger werd hoe ik me voelde vaak bepaald door mijn omgeving. In een blije omgeving kon ik makkelijk blij zijn, in een vervelende situatie, voelde ik me zelf ook snel minder goed.

Nu bepaal ik voor een heel groot deel zelf hoe ik me voel, in mijn bubbel, en in plaats van dat mijn omgeving mijn gevoel verandert, merk ik dat ik met mijn gevoel en rust, juist vaak mijn omgeving verander. Ook terwijl ik daar meestal helemaal niet bewust mee bezig ben.

Meelijden of compassie

Er is een goede metafoor die dit ook beschrijft. Het gaat ongeveer zo:

Stel je beste vriendin ligt in de sloot en ze komt er niet uit. Onmiddellijk spring jij er bij in. Maar dan kom je er zelf ook niet meer uit en voordat je het weet ben je net zo nat, koud en bijna verdronken als je vriendin.

Of:

Je beste vriendin ligt in de sloot. Je blijft zelf aan de kant staan en zoekt naar een grote tak. Je hangt de tak in het water en zo kan je vriendin zich uit het water trekken.

In de eerste situatie ben je een wolkje, wat meegesleurd wordt in de vervelende situatie (daar zelf voor kiest) en vervolgens voel je al snel dezelfde vervelende gevoelens (nat, koud en bijna verdronken in dit geval).

We noemen dat ook wel medelijden, of meelijden

Vaak is de intentie erg lief maar als we zelf ook in het water springen, zijn we niet meer in een positie waarin we de ander echt kunnen helpen, we zitten nu immers zelf in dezelfde situatie en voelen dezelfde gevoelens.

Veel hoogsensitieve personen zijn geneigd om direct erbij te springen in het water. We gaan gelijk meevoelen met onze kinderen of andere mensen in ons leven. Dat is lief, en leuk en gezellig soms – als het water niet te koud is, en soms is het fijn om te weten dat je niet alleen in het water ligt, maar uiteindelijk is het wel erg vermoeiend, en het helpt niet echt de situatie te veranderen.

In het tweede voorbeeld blijf je op de kant staan. Je blijft in je eigen bubbel. Je zorgt ervoor dat jij in veiligheid blijft, dat jij je zelf goed blijft voelen. En vanuit die positie kun je de ander wel echt helpen. Met jouw tak kan de ander uit het water klimmen. Of, met jouw rust en fijne gevoelens die jij uitstraalt in jouw bubbel, kan de ander ook weer makkelijker zich goed gaan voelen.

Dat noemen we ook wel compassie.

Je ziet de situatie waar de ander inzit en begrijpt hoe lastig het voor die persoon – of je kind – is. Je geeft die persoon ruimte om zelf zijn gevoelens te ervaren en helpt door een alternatief te bieden waar die ander voor kan kiezen als hij of zij daar aan toe is.

Vooral bij kinderen werkt dit bijzonder goed. Die zijn nog ontzettend open voor onze energie en als wij een bubbel van rust en liefde om ons heen hebben kunnen ze zich veel makkelijker zelf ook weer rustig en veilig voelen.

Als je in je eigen energie, in je eigen bubbel blijft, voel je wat JIJ voelt, je weet makkelijker wat je wilt, waar je grenzen zijn en raakt niet meer in de war van de mening van anderen. Je kunt makkelijker bij jezelf blijven. Je intuïtie wordt sterker, je wordt helderder en je straalt een duidelijkheid en rust uit die mensen opmerken en kinderen voelen.

Het is niet dat je door je bubbel geen contact meer kunt maken met anderen, in mijn ervaring is het juist een veel dieper en echter contact geworden, omdat er geen afleidende gevoelens en energieën meer in de weg zitten.

Het is het beste wat ik ooit geleerd heb. Voor mezelf en mijn plezier in het leven, en voor mijn zoontje. Het is vele malen makkelijker voor mij om rustig te blijven en het is zeer zeer zelden nog dat ik mijn geduld verlies met hem.

Ik voel me energieker, kan met minder slaap en me dan toch meer uitgerust voelen. Als hij overstuur is, word ik er niet meer gek of overspoeld van, maar triggert het me bijna automatisch om me juist rustiger te gaan voelen, omdat ik dat zo vaak geoefend heb voordat het een gewoonte werd.

“Stel je voor dat je een meer bent… de oppervlakte van het meer verandert door het weer, wind, regen, etc. Maar het diepe deel van het meer blijft altijd ongestoord. Het diepe deel van het meer is je innerlijke staat, onafhankelijk van externe gebeurtenissen” – Eckart Tolle

Met een fluffy wolkje is het alsof je leeft aan de oppervlakte van het meer, en dat het oppervlakte alles is wat je ervaart. Je gevoel verandert snel, je wordt makkelijk meegesleurd door externe omstandigheden, etc. Met een eigen bubbel ontdek je het diepe deel van jezelf, je centrum, waar er altijd rust is. Dat betekent niet dat je aan de oppervlakte niets meer voelt. Het betekent dat er altijd een centrum van rust in je is – wat er om je heen ook gebeurd en wat je daar verder ook naast voelt.

Het klinkt misschien vrij simpel, zoals ik het hier even kort beschreven heb. En enerzijds is dat het ook – de theorie en technieken zijn vrij simpel. Maar, het is niet altijd makkelijk, er zijn jaren van oude patroontjes die je loslaat, en dat is een proces wat tijd en oefening nodig heeft.

Het is wel absoluut de moeite waard en uiteindelijk wordt het zo’n gewoonte dat je er bijna niet meer bewust over na hoeft te denken.

Kleine waarschuwing: als je dichter bij jezelf komt, kun je ook in eerste instantie juist hele onprettige gevoelens gaan ervaren, die je weg gestopt had en nu eindelijk boven komen om los gelaten te worden bijvoorbeeld. En je kinderen kunnen ook eerst even met wat weerstand reageren op de verandering. Maar, als je rustig doorgaat met ademhalen wordt je leven uiteindelijk echt een stuk rustiger en aangenamer.

Op mijn website vind je meer informatie en tools voor sensitieve kids & ouders.

Liefs,
Leony

Puur Elkaar grootbrengen

Dit boek is een pleidooi om écht tijd voor elkaar vrij te maken. We kunnen veel van elkaar leren als we er de tijd voor nemen. Jolijn Hendriks geeft in haar kenmerkende prettige schrijfstijl vele herkenbare voorbeelden uit haar praktijk en uit haar eigen leven. Ook doet ze suggesties en geeft ze tips over hoe je dit in je eigen leven kunt toepassen.

Bestel jouw exemplaar voor €26.99 met gratis verzending Bestel nu

Je bestelt bij

Het bericht Hoogsensitief kind, gevoelige mama? – Zo wordt het makkelijker verscheen eerst op Inspirerend Leven.