Een onbewuste emotie zorgt ervoor dat het immuunsysteem op het voedsel of de wespensteek reageert.

Het ongemak van allergie

Bij allergische reacties op pollen, stof en schimmels reageert het immuunsysteem te heftig op de lichaamsvreemde stof, waardoor de bekende symptomen van jeukende ogen, niezen en neusverstopping ontstaan. Astma kan een vergelijkbare oorzaak hebben, hoewel de emoties een direct effect kunnen hebben op het ademhalingsmechanisme door de bronchiën te vernauwen, met als gevolg een piepende ademhaling en problemen bij het ademhalen.

Bij kinderen zijn allergische reacties het gevolg van een ander proces waarvan de oorzaak onbekend is. Een ander voorbeeld van overgevoeligheid is netelroos. Meestal bestaat netelroos uit jeukende bultjes, maar er kunnen ook meerdere symptomen zijn, zoals zwelling van grote delen van de huid en onderhuids weefsel. Soms maakt netelroos deel uit van een explosieve reactie die anafylaxie wordt genoemd en ademnood en een daling van de bloeddruk veroorzaakt.

Netelroos alleen of anafylaxie zouden reacties zijn op ingeslikt voedsel of stoffen die door de mens zelf of insecten worden ingebracht. Volgens medische handboeken zijn deze reacties allergisch, maar er staat niet bij waardoor de allergische reactie precies in gang wordt gezet.

De rol van emoties bij allergische reacties

Mensen kunnen ongewenste reacties hebben op lichaamsvreemde stoffen die in het lichaam worden geïnjecteerd. In een uitgave van Medical World News van oktober 1974 stond dat een radioloog uit Cleveland had geconcludeerd dat allergische reacties (misselijkheid, braken, netelroos en soms levensbedreigende anafylaxie) op kleurstof die werd ingespoten voor röntgenonderzoek van de nieren helemaal niet allergisch waren, maar emotioneel, veroorzaakt door ‘alomtegenwoordige en onredelijke’ angst.

Lalli ontdekte dat wanneer hij de angst van zijn patiënten met behulp van een ‘kalme, zelfverzekerde benadering, aangevuld met een ontspannen manier van doen en een ongedwongen gesprek’ wegnam, hij in staat was om zonder problemen urografisch onderzoek uit te voeren, zelfs bij patiënten met een verleden van ernstige reacties.

Netelroos en boodschappen van het onderbewuste

Mijn persoonlijke ervaring met netelroos is ook leerzaam. Nadat ik in 1943 in dienst was gegaan, meldde ik me vrijwillig aan voor de luchtmacht. Toen ik cursussen volgde aan de Universiteit van Alabama en tien uur vliegles kreeg in een licht vliegtuig, werd ik ’s ochtends wakker met gigantische bulten op mijn gezicht. Na een onderzoek ontdekte de legerarts dat ik allergisch was voor een groot aantal voedingsmiddelen, die ik allemaal zorgvuldig vermeed, maar ik bleef netelroos krijgen.

We verhuisden naar een basis in Texas voor classificatie als piloot, navigator of bommenwerper, waar we te horen kregen dat de luchtmacht had besloten dat ze niemand meer nodig had. We werden allemaal teruggestuurd naar waar we vandaan kwamen, in mijn geval naar de medische afdeling. Daarna hielden de aanvallen van netelroos op.

Mijn ervaring is een goed voorbeeld van de twee ‘geesten’. Mijn bewuste geest wilde tegen de nazi’s vechten. De reactie van mijn onbewuste geest was: besef je niet dat vliegen in een gevechtssituatie gevaarlijk is? Ben je gek geworden? Dat veroorzaakte de opeenvolging van fysiologische gebeurtenissen die uitmondden in netelroos. Speelde het voedsel waarvoor ik allergisch was een rol?

Dezelfde vraag kan worden gesteld aan iemand die een ernstige reactie vertoont op een insectenbeet. Er is duidelijk een verband, maar de beet of het voedsel zijn duidelijk niet de oorzaak, ze maken deel uit van het proces. Een onbewuste emotie zorgt ervoor dat het immuunsysteem op het voedsel of de wespensteek reageert.

Emoties en allergieën

Medische wetenschappers ontdekken steeds meer details van allergische reacties en van hoe het immuunsysteem werkt. Het is een zeer gecompliceerd systeem. We moeten oppassen dat we de ingewikkelde onderdelen en functies van een machine niet verwarren met wat ervoor zorgt dat de machine werkt.

Elektriciteit zorgt ervoor dat een elektromotor draait, niet de onderdelen. Moderne medische wetenschappers bestuderen de details van allerlei aandoeningen, maar verwerpen onbewuste emotionele processen als mogelijke oorzaak.

Als men binnen de reguliere geneeskunde onderzoek doet naar een mogelijke psychologische oorzaak, kijkt men meestal naar waargenomen emoties zoals angst en depressie en deelt men mensen in op basis van psychologische profielen. Helaas zeggen waargenomen emoties en profielen niets over wat er in het onbewuste gebeurt.

Subtiele verschil in psychologisch onderzoek

Als iemand een persoonlijkheidsanalyse van mij had gemaakt toen ik netelroos had, dan had hij of zij niets ontdekt. Ik was een jongeman en was er helemaal klaar voor om tegen de vijand te vechten. Ik genoot erg van vliegen en ik was niet angstig of depressief. Aan de andere kant zou een analytisch ingestelde psychiater of psycholoog die vermoedde dat de netelroos een emotionele oorzaak had, al snel hebben ontdekt wat er in mijn hoofd omging.

Niet iedereen heeft echter een psychotherapeut nodig om erachter te komen wat er aan de hand is als ze tms of een van zijn equivalenten hebben. De meeste mensen hebben gewoon eenvoudige kennis nodig. Iedereen heeft onbewuste gevoelens, soms zijn ze verontrustend genoeg om lichamelijke symptomen te veroorzaken.

Fragment uit: De mind-body connectie

De mind-body connectie

Wil je meer leren over de invloed van emoties op je lichaam en lichamelijke klachten? 'De mind-body connectie' van John Sarno is het standaardwerk op het gebied van het begrijpen en helen van chronische pijn.

Bestel jouw exemplaar voor €24.50 met gratis verzending Bestel nu

Je bestelt bij

Lees verder:

• Chronische pijn eindelijk begrepen: zo belangrijk is de mind-body connectie
• Bereid je voor op het hooikoortsseizoen: dit zijn de beste natuurlijke tips om de klachten te verminderen
• Emotionele allergieën bij ADD en gevoeligheid: het overgevoelige zenuwstelsel

Het bericht Hooikoorts en andere allergieën: dit probeert je lichaam je te vertellen verscheen eerst op Inspirerend Leven.

De aandoening die tegenwoordig fibromyalgie wordt genoemd, is een klassieke uiting van tms (Tension Myositis Syndrome: door emoties veroorzaakte lichamelijke aandoening).

Fibromyalgie

Miljoenen mensen, vooral vrouwen, lijden aan fibromyalgie. Een pijnlijke aandoening waarvan de precieze oorzaak nog niet is gevonden. Terwijl er een gigantische medische industrie is ontstaan om deze aandoeningen te diagnosticeren en te behandelen, gaan de problemen niet weg.

Dit boek gaat over deze epidemie. Het beschrijft zowel de klinische bevindingen die de oorzaak van de pijnaandoeningen aan het licht hebben gebracht, als een methode om ze te behandelen. Helaas verwerpt de reguliere geneeskunde deze diagnose, omdat die gebaseerd is op de theorie dat de lichamelijke symptomen worden veroorzaakt door emotionele processen.

Het concept wordt echter wel door veel mensen die niet medisch onderlegd zijn omarmd, waarschijnlijk omdat ze niet bevooroordeeld zijn door een traditionele medische opleiding. En alsof de pijnepidemie al niet groot genoeg is, wordt een grote groep lichamelijke aandoeningen gezien als equivalenten van het pijnsyndroom, omdat ze lijken voort te komen uit hetzelfde psychologische proces.

Fibromyalgie en tms

De aandoening die tegenwoordig fibromyalgie wordt genoemd, is een klassieke uiting van tms (Tension Myositis Syndrome: door emoties veroorzaakte lichamelijke aandoening). De term is een van de vele benamingen voor een pijnlijke aandoening die al bekend is sinds 1904, toen deze voor het eerst werd beschreven door Sir William
Gowers.

Deze aandoening – of aandoeningen die erop lijken – heeft door de jaren heen de volgende namen gekregen: fibrositis, fibromyositis, myofibrose, myofasciale pijn, spierreuma, spanningsmyalgie, myalgie, reumatische myositis, myelogelose.

Kenmerken van fibromyalgie

Hieronder staan de diagnostische criteria voor fibromyalgie die zijn opgesteld door het American College of Rheumatology:

1. Voorgeschiedenis van wijdverspreide pijn. In de officiële definitie worden vervolgens specifieke delen van het lichaam opgesomd, die vrijwel de hele romp, voor- en achterkant, en delen van de armen en benen omvatten.

2. Pijn op elf van de achttien drukpijnpunten als er met de vinger druk op wordt uitgeoefend. De pijnlocaties bevinden zich aan beide zijden (bilateraal) van de volgende negen locaties:
a. Occiput (de schedelbasis)
b. Laag cervicaal (de nek)
c. Trapezius (de bovenkant van de schouder)
d. Supraspinatus (bovenrug bij het schouderblad)
e. Tweede rib (bij het midden van de borst aan de voorkant)
f. Laterale epicondylus (het ellebooggebied)
g. Gluteus (het bovenste, buitenste deel van de bil)
h. Grote trochanter (achter de buitenkant van de heup)
i. Knie (de binnenkant)

De overeenkomsten tussen fibromyalgie en tms

Het is geen toeval dat ik bij het uitoefenen van druk met de vinger op drie van deze negen locaties, bij 98 procent van alle patiënten met de diagnose tms bilaterale drukpijnpunten heb gevonden, ongeacht de locatie van hun pijn. De patiënt kan bijvoorbeeld klagen over pijn in de nek en schouder aan de ene kant, maar pijn hebben als je druk uitoefent op de bil- en heupbeenderen en op de bovenkant van de schouder. Hoewel niet zo consistent als deze drie locaties, hebben veel van mijn patiënten ook pijn als je druk uitoefent op de elleboog, de knie, de schedelbasis en de achterzijde van de nek.

De pijnlijke structuren op vier van de negen locaties – de schedelbasis, het heupgebied, de elleboog en de knie – zijn pezen. Betrokkenheid van pezen is een belangrijk kenmerk van tms.

Ik heb jarenlang volgehouden dat fibromyalgie een ernstige vorm van tms was. De overeenkomst van mijn bevindingen met de diagnostische criteria van het American College of Rheumatology versterkt die diagnostische conclusie. Mensen met fibromyalgie hebben vaak ook psychische klachten. Ze zijn vaak angstig en depressief, hebben slaapproblemen en weinig energie.

Omdat fibromyalgie deel uitmaakt van tms, heb ik veel patiënten gezien en met succes behandeld die deze diagnose hadden gekregen voordat ze bij mij kwamen. De meeste van mijn patiënten voldeden niet aan de diagnostische criteria van het American College of Rheumatology, maar kregen desondanks te horen dat ze fibromyalgie hadden.

Artsen hebben zich afgevraagd of fibromyalgie een opzichzelfstaande aandoening is. Alleen als onderdeel van tms is het een opzichzelfstaande aandoening, en daarom is het een mind-body proces. Dat verklaart natuurlijk ook waarom fibromyalgie voor artsen een diagnostisch raadsel is gebleven.

De overeenkomsten met vergelijkbare syndromen

Fibromyalgie, myofasciaal pijnsyndroom (mps) en temporomandibulaire gewrichtsstoornis (tmd) worden in de medische literatuur vaak samen besproken. Naar mijn mening zijn dit verschillende uitingen van tms. Ze verschillen qua anatomie, epidemiologie, klinisch patroon en ernst.

Fibromyalgie en mps

De vergelijking tussen fibromyalgie en mps is interessant en verhelderend. De verhouding tussen mannen en vrouwen bij fibromyalgie is tien vrouwen tegenover één man en bij mps is dat twee vrouwen tegenover één man. Fibromyalgie veroorzaakt overal drukpijnpunten op de voor- en achterkant van de romp, de benen en armen. Bij mps zijn ze gelokaliseerd in de rug.

Fibromyalgiepatiënten zijn stijf, moe en meestal angstig, depressief en slapen slecht. Dit geldt over het algemeen niet voor mensen met mps. Iemand met fibromyalgie wordt zelden beter.

Wat ze gemeen hebben is pijn, hetzelfde milde zuurstoftekort en, op een heel diep niveau, een vergelijkbaar psychologisch profiel dat wordt gekenmerkt door verdrongen woede.

Fibromyalgie en tmd-syndroom

Het tmd-syndroom veroorzaakt pijn in de spieren van de kaak die de meeste tandartsen toeschrijven aan afwijkingen in het temporomandibulaire (kaak)gewricht. Ik heb ontdekt dat wat er in de kaakspieren gebeurt vergelijkbaar is met het tms-proces in de rug. Gewrichtsafwijkingen zijn eerder het gevolg dan de oorzaak van de symptomen. De pijnlocatie is spierweefsel.

Emotionele oorsprong

Ik heb slechts een korte beschrijving van deze aandoeningen gegeven, want het valt buiten het bestek en het doel van dit artikel om ze uitgebreid te bespreken. Wat wel duidelijk moet worden gesteld is dat ze psychogeen zijn en worden veroorzaakt door onbewuste emotionele verschijnselen.

Fibromyalgie, mps en tmd maken deel uit van tms. In de vele onderzoeken die over de hele wereld zijn gedaan om ze te begrijpen, zijn alleen de details of gevolgen van de processen vastgesteld, niet hun oorzaak. Tot nu toe heeft nog niemand onderzoek gedaan naar de hypothese dat ze psychogeen zijn, hoewel sommigen wel met dat idee hebben geflirt. Totdat zulke onderzoeken zijn gedaan, zullen artsen blijven worstelen. Het consistente succes dat wij hebben behaald met de behandeling van tms, zelfs wanneer de oorspronkelijke diagnose fibromyalgie, mps of tmd was, zou hen de weg moeten wijzen.

Fragment uit: De mind-body connectie

De mind-body connectie

Dit boek gaat over emoties, ziekte en welzijn, hoe ze met elkaar samenhangen en wat je kunt doen om een goede gezondheid te bevorderen en bepaalde lichamelijke aandoeningen het hoofd te bieden. De ideeën zijn gebaseerd op jarenlange succesvolle behandeling van een door emoties veroorzaakte lichamelijke aandoening die het Tension Myositis Syndrome (tms) wordt genoemd. Ik geef een actuele beschrijving van die aandoening, maar richt me vooral op de invloed die emoties hebben op het functioneren van ons lichaam.

Bestel jouw exemplaar voor €24.50 met gratis verzending Bestel nu

Je bestelt bij

Lees ook deze artikelen van John E. Sarno:

• Rug-, nek- en schouderpijn zonder duidelijke oorzaak? Dit zegt de expert
• Onverklaarbare pijn in je rug, nek, schouders en bilspieren: dit kan de onderliggende oorzaak zijn
• Chronische pijn eindelijk begrepen: zo belangrijk is de mind-body connectie

Het bericht Fibromyalgie: dit zijn de bevindingen van expert en dokter John E. Sarno verscheen eerst op Inspirerend Leven.

In mijn ervaring veroorzaakt een hernia zelden pijn of andere neurologische klachten.

Wat is een hernia?

Hoewel de rugpatiënt zich daar niet van bewust is, is het bij mensen die de wervelkolom bestuderen algemeen  bekend dat de laatste tussenwervelschijf, tussen de vijfde lendenwervel en het heiligbeen, bij de meeste mensen op twintigjarige leeftijd min of meer is versleten.

Dit doorbreken van de tussenwervelschijfwand noemen we een tussenwervelschijfbreuk of, meer algemeen, een hernia. Je zou het een beetje kunnen vergelijken met het uitknijpen van tandpasta uit een tube. In sommige gevallen breekt de vloeistof niet door, maar puilt deze alleen uit de wand. Al deze dingen zijn te zien op een ct-scan of mri.

Schijven of discussen zijn structuren tussen de wervels die schokken opvangen. Ze zitten stevig vast aan de boven- en onderliggende wervels en kunnen op geen enkele manier ‘verschuiven’. Ze worden omgeven door een taaie, vezelige buitenlaag en bevatten een dikke vloeistof die als schokbreker fungeren.

De tussenwervelschijven aan de onderzijde van de wervelkolom en in de nek beginnen door alle activiteit op die plekken al vroeg te slijten, sommige dus al rond je twintigste. Hoewel niemand weet wat er precies gebeurt, wordt de tussenwervelschijf platter, wat erop wijst dat de vloeistof die erin zit is opgedroogd of door een verzwakt deel van de tussenwervelschijfwand is ontsnapt, meestal aan de achterkant.

Is de hernia de reden van je rugpijn?

De belangrijke vraag is: ‘Wat is de schade die door dit uitpuilende materiaal wordt aangericht, als er al schade is?’ Het idee is dat de ‘tandpasta’ op een nabijgelegen zenuw drukt, waardoor je pijn krijgt. Als het de tussenwervelschijf tussen de lumbale wervels en het heiligbeen betreft, voel je de pijn in je been. Als het in de nek gebeurt, heb je pijn in je arm. De pijn in je been wordt meestal ischias genoemd.

In mijn ervaring veroorzaakt een hernia zelden pijn of andere neurologische klachten. Dit is een  minderheidsstandpunt, maar ik ben niet de enige die er zo over denkt. De bekende neurochirurg dr. Hubert Rosomoff is tot een soortgelijke conclusie gekomen. Hij heeft jarenlang rugoperaties uitgevoerd en baseert zijn conclusie op wat hij met eigen ogen heeft gezien en op het logische feit dat als een zenuw langdurig wordt samengedrukt, deze na een tijdje geen pijnsignalen meer doorgeeft. Het resultaat hiervan is gevoelloosheid. Hoe kan de hernia dan nog steeds pijn veroorzaken?

Dr. Alf Nachemson uit Zweden concludeerde dat de oorzaak van rugpijn in de meeste gevallen onbekend was en dat bijna alle gevallen niet-chirurgisch moesten worden behandeld.

Is een hernia schadelijk?

Mijn conclusie dat de meeste hernia’s onschadelijk zijn, is gebaseerd op zeventien jaar ervaring met het succesvol behandelen van zulke patiënten, waardoor ik de indruk heb gekregen dat het uitpuilende materiaal geen kwaad kan: het is er gewoon.

Zo bleek bijvoorbeeld uit diagnostisch onderzoek dat er een hernia was in de tussenruimte, met als mogelijk gevolg zwakte in de spieren waarmee de voet en de tenen worden opgetild. Uit het onderzoek bleek echter dat niet alleen die spieren zwak waren, maar ook de spieren aan de achterzijde van het been, die niet worden aangestuurd door de ruggenmergzenuw die langs de tussenruimte loopt. Toen ik na onderzoek ontdekte dat de bilspieren in de buurt van de heupzenuw pijnlijk waren als ik erop drukte, werd het duidelijk dat de zenuwstoornis niet afkomstig was uit het gebied van de hernia, maar uit de heupzenuw die beide spiergroepen innerveert.

Een voorbeeld uit de praktijk

Het volgende casusverslag maakt dit duidelijk: De patiënt was een 44-jarige werkende vrouw die al vijftien jaar last had van terugkerende lage rug- en beenpijn. Ongeveer zeven maanden voorafgaand aan het consult kreeg ze een ernstige aanval met pijn in de onderrug en het rechterbeen. Ze klaagde ook over zwakte in haar rechterbeen. Een ct-scan wees uit dat er een kleine hernia zat tussen de vijfde lendenwervel en het heiligbeen, die al lang geleden moest zijn ontstaan omdat hij verkalkt was. Het zag er niet naar uit dat dit symptomen kon veroorzaken, maar dat was wel de diagnose. De pijn had zeven maanden lang aangehouden en ze was fysiek beperkt door de zwakte in haar rechterbeen.

Mijn onderzoek wees uit dat de peesreflex in haar rechterenkel niet werkte en dat haar rechterkuitspieren zwak waren. Beide bevindingen konden worden verklaard door druk op de eerste sacrale spinale zenuw (wat de eerste arts ook zei), omdat die zenuw motorische zenuwvezels naar de kuitspier stuurt en in de buurt van de betreffende tussenwervelschijf loopt.

Uit verder onderzoek bleek echter dat ook de spieren aan de voorzijde van het been zwak waren. Ze had een gedeeltelijke voetverlamming. Dit kon niet worden toegeschreven aan de hernia, omdat de spinale zenuwen die deze spieren van zenuwbanen voorzien niet in de buurt van de hernia lagen. Aan de andere kant konden alle bevindingen worden verklaard door iets wat de normale functie van de rechterheupzenuw verstoorde, zoals we vaak zien bij tms.

Deze bevinding en andere kenmerkende bevindingen tijdens het lichamelijk onderzoek bevestigden de diagnose tms met betrokkenheid van de rechterbil en de heupzenuw; de hernia was een toevallige bevinding zonder betekenis.

Verder kijken dan de hernia

Dergelijke klinische discrepanties komen vaak voor en ik vraag me serieus af waarom ze niet standaard worden waargenomen. Artsen zijn zo gefixeerd op de hernia dat de diagnose soms alleen wordt gesteld op basis van een voorgeschiedenis van gelijktijdige pijn in de lage rug, de bil en het been, of zelfs zonder beenpijn. Er wordt geen ct-scan of mri-onderzoek gedaan. De diagnose hernia kan niet klinisch worden gesteld, zelfs niet met gewone röntgenfoto’s.

Bij de onderste tussenwervelruimte komt deze afwijking, zoals eerder gezegd, bijna altijd alleen maar voor bij mensen die ouder zijn dan twintig jaar. Het betekent dat de tussenwervelschijf versleten is, wat een volkomen normaal onderdeel is van het verouderingsproces. Het is verleidelijk, maar niet aan te raden om symptomen toe te schrijven aan normale verouderingsverschijnselen. Mijn ervaring is dat slijtage van tussenwervelschijven net zo pathologisch is als grijze haren of rimpels.

De laatste jaren zijn er in de medische literatuur veel meldingen geweest van hernia’s bij mensen die nooit last hebben gehad van rugpijn. Ze werden per ongeluk ontdekt tijdens ctof mri-onderzoeken die werden gedaan om andere delen van het lichaam te onderzoeken.

Tms als onderliggende oorzaak

Ik heb geprobeerd dit te rijmen met de duidelijke observatie dat tms de pijn veroorzaakt en dus niet een afwijking aan de tussenwervelschijf. Ik kan alleen maar concluderen dat in het mysterieuze proces waarbij de hersenen een plek voor tms kiezen, ze een gebied met een ‘afwijking’ (zoals een hernia) als doelwit nemen, ook al is de anatomische afwijking mogelijk niet pathologisch.

Ik heb nog een voorbeeldcasus. Deze patiënt was een twintigjarige man met een medisch verleden van lage rugpijn en pijn in zijn rechterbeen. Twee maanden voordat hij voor een consult bij me kwam, had hij een lumbaal myelogram laten maken waaruit bleek dat hij een hernia had. Hij kreeg het advies om alle fysieke activiteiten te stoppen en er werd een operatie aanbevolen. Beide aanbevelingen zouden passend zijn geweest als de hernia de oorzaak van de pijn was geweest.

Als fanatiek sporter (basketbal en squash waren zijn favoriete sporten) was hij kapot van de diagnose. Hij was nog meer van streek omdat hij zijn stress er niet meer uit kon sporten, en hij zag zichzelf als een zeer gespannen persoon.

Hij besloot dat hij niet geopereerd wilde worden en ging met veel angst door met trainen in de sportschool. Hij speelde zelfs af en toe basketbal. Hoewel het niet beter of slechter met hem ging, was hij continu bang dat hij iets zou beschadigen.

Mijn onderzoek leverde geen bewijs op van een zenuwbeschadiging in beide benen. De rechte beenheftest met het linker- en rechterbeen veroorzaakte pijn in de rechterbil. Zoals gebruikelijk bij tms, was er sprake van pijn bij manuele druk op de spieren van beide billen, de onderrug aan beide kanten, de bovenkant van beide schouders en beide zijkanten van de nek. Deze bevindingen wezen erop dat de pijn het gevolg was van tms en niet van de hernia.

Hij accepteerde de diagnose, deed mee aan het behandelprogramma en was binnen een paar weken pijnvrij. Op het moment van schrijven is het ongeveer twaalf jaar geleden dat ik die patiënt heb gezien en het gaat nog steeds goed met hem, ondanks zijn intensieve fysieke workouts.

Fragment uit: Heel je rug

Heel je rug

Hoe kun je de pijnklachten van je hernia of de onderliggende oorzaak aanpakken? Dit baanbrekend boek over rugpijn van de beroemde medicus John E. Sarno hielp al tienduizenden mensen met zijn techniek. Misschien ben jij de volgende!

Bestel jouw exemplaar voor €24.50 met gratis verzending Bestel nu

Je bestelt bij

Lees ook deze artikelen van John E. Sarno:

• Rug-, nek- en schouderpijn zonder duidelijke oorzaak? Dit zegt de expert
• Onverklaarbare pijn in je rug, nek, schouders en bilspieren: dit kan de onderliggende oorzaak zijn
• Chronische pijn eindelijk begrepen: zo belangrijk is de mind-body connectie

Het bericht Rugpijn & hernia’s: wat is de echte oorzaak van jouw pijn? verscheen eerst op Inspirerend Leven.

De pijn van tms (of het ongemak van een maagzweer, colitis, spanningshoofdpijn of de angst voor een astma-aanval) wordt gecreëerd om de aandacht van de patiënt af te leiden van wat er op emotioneel vlak gaande is.

Pijn en emoties

Misschien zijn nek-, schouder- en rugpijn geen mechanische problemen die je met mechanische middelen kunt oplossen zoals we in dit artikel beschreven. Misschien zijn ze gerelateerd aan hoe mensen zich voelen, hun persoonlijkheid en de ups en downs van het leven. Als dat inderdaad zo is, is de manier waarop we op dit moment met deze pijnsyndromen omgaan niet efficiënt.

Traditionele medische diagnoses richten zich op de machine, het lichaam, terwijl het echte probleem te maken lijkt te hebben met wat ervoor zorgt dat de machine werkt: de geest. tms (Tension Myoneural Syndrome) wordt gekenmerkt door fysieke pijn, maar dat acute ongemak wordt veroorzaakt door psychologische verschijnselen en niet door structurele afwijkingen of het slecht functioneren van spieren. Dit is een zeer belangrijk punt.

We hebben hier te maken met een nog bijna volledig onontgonnen gebied tussen wat puur mentaal-emotioneel is en wat fysiek is. Er bestaat een sterk en belangrijk verband, dat de hedendaagse medische wetenschap (op enkele opmerkelijke uitzonderingen na) helaas niet wil onderzoeken. Mijn ervaring met de diagnose en behandeling van tms werpt enig licht op wat er gebeurt op het mysterieuze raakvlak tussen emoties en het fysieke lichaam.

Hoe sterker de pijn, hoe heftiger de verdrongen emotie

Jarenlang dacht ik dat tms een soort fysieke uitdrukking of ontlading was van de verdrongen emoties. Later kwam ik erachter dat het pijnsyndroom niet als doel had om de verborgen emoties tot uitdrukking te brengen, maar om te voorkomen dat de patiënt zich er bewust van werd als een soort afweer.

Met andere woorden, de pijn van tms (of het ongemak van een maagzweer, colitis, spanningshoofdpijn of de angst voor een astma-aanval) wordt gecreëerd om de aandacht van de patiënt af te leiden van wat er op emotioneel vlak gaande is. Het is bedoeld om de aandacht op het lichaam te richten in plaats van op de geest. Het is een reactie op de behoefte om die vreselijke, asociale, onaardige, kinderachtige, boze, egoïstische gevoelens (de gevangenen) uit het bewustzijn te houden. Hieruit volgt dat tms geen lichamelijke aandoening in de gebruikelijke betekenis is, maar in feite deel uitmaakt van een psychologisch proces.

Pijn als camouflage

Afweermechanismen tegen verdrongen emoties leiden de aandacht af en verschuiven die naar iets anders dan de emoties die in het onderbewuste verborgen worden gehouden. Patiënten hebben verschillende metaforen om het proces te beschrijven: dat de afweer werkt als een camouflage, dat het een afleiding is. Om in zijn opzet te slagen, moet hij je aandacht opeisen. En het werkt nog beter als je er volledig door in beslag wordt genomen of er volledig door geobsedeerd bent.

Daarom zijn fysieke afweermechanismen zo goed: ze zijn heel goed in het trekken van je aandacht, vooral als ze pijnlijk, beangstigend en invaliderend zijn. Dit is precies wat er gebeurt bij tms.

Ik heb herhaaldelijk geconstateerd dat hoe pijnlijker de verdrongen emotie is, hoe ernstiger de pijn van tms is. De angst, boosheid en wrok gaan vaak helemaal terug tot in de kindertijd. Patiënten die bijvoorbeeld een enorme boosheid koesteren doordat ze als kind mishandeld of misbruikt zijn, hebben meestal ernstige, invaliderende pijn. En de pijn verdwijnt pas wanneer ze de kans krijgen om de vreselijke, etterende woede te uiten die al jarenlang hun onderbewustzijn in beslag neemt.

Onderdrukte boosheid

Hoe langer ik met tms werk, hoe meer ik onder de indruk ben van de invloed die boosheid en andere onverwerkte emoties op ons hebben. We hebben allemaal geleerd om boosheid zo sterk te verdringen of te onderdrukken dat we ons er in veel situaties totaal niet van bewust zijn dat we ergens boos over zijn. Ik vraag me zelfs af of boosheid niet fundamenteler is voor de ontwikkeling van symptomen dan angst, en of angst zelf misschien een reactie is op verdrongen of onderdrukte boosheid.

Een voorbeeld uit de praktijk

Het volgende verhaal heeft veel indruk op me gemaakt. De man over wie het gaat was midden veertig en had onder andere last van incidentele paniekaanvallen. Dat zijn acute angstaanvallen. Nadat ik met hem had gesproken en had vastgesteld dat hij tms had, bespraken we de psychologische aspecten van de aandoening en zei ik tegen hem dat ik steeds meer het vermoeden had dat onderdrukte boosheid misschien wel een belangrijkere rol speelde dan angstgevoelens.

Hij zei dat er vlak daarvoor iets was gebeurd dat mijn vermoeden ondersteunde. Hij was heel boos geworden op iemand en stond op het punt een ruzie te beginnen, toen hij besloot dat dat niet gepast was en dat hij zijn woorden maar beter kon inslikken. Binnen enkele seconden kreeg hij een paniekaanval!

Hij was waarschijnlijk meer dan boos. Hij was woedend, en de noodzaak om dat zowel onbewust te verdringen als bewust te onderdrukken, vereiste een reactie, vandaar de paniekaanval. 

Fragment uit: Heel je rug

Heel je rug

Herken je je in de beschreven pijnklachten? Dan is het baanbrekend boek over rugpijn van de beroemde medicus John E. Sarno wat voor jou. Hij hielp tienduizenden mensen met zijn techniek.

Bestel jouw exemplaar voor €24.50 met gratis verzending Bestel nu

Je bestelt bij

Lees verder:

• Onverklaarbare pijn in je rug, nek, schouders en bilspieren: dit kan de onderliggende oorzaak zijn
• Chinese geneeskunde over lage rugpijn: de ‘spier van de ziel’ vraagt om aandacht
• Mentale, emotionele en energetische oorzaken van rugpijn

Het bericht Rug-, nek- en schouderpijn zonder duidelijke oorzaak? Dit zegt de expert verscheen eerst op Inspirerend Leven.

tms kan zich op verschillende plekken manifesteren en verplaatst zich vaak, vooral als er iets wordt gedaan om de aandoening te verhelpen.

Onverklaarbare (rug)pijnklachten

Vanwege mijn medische specialisatie op het gebied van revalidatiegeneeskunde en als directeur van de poliklinische dienst van het Rusk Institute of Rehabilitation Medicine, behandelde ik in 1965 al een bovengemiddeld aantal patiënten met pijnklachten, waarvan de meerderheid last had van rugpijn. Ik vond het behandelen van rugpijn frustrerend en deprimerend, omdat ik nooit kon voorspellen wat de behandeling zou opleveren.

Als arts die veel waarde hecht aan een nauwkeurige diagnose en behandeling, raakte ik in de loop der jaren steeds meer verontrust door het feit dat het pijnpatroon van patiënten en de bevindingen van lichamelijk onderzoek vaak niet overeenkwamen met de veronderstelde pathologie. De pijn kon bijvoorbeeld worden toegeschreven aan degeneratieve artritis van de gewrichten van de onderste lendenwervels die door middel van röntgenonderzoek aan het licht kwam. Maar de patiënt had vaak pijn op plaatsen die niets met deze gewrichten te maken hadden.

Tijdens mijn klassieke medische opleiding had ik geleerd om rugpijn vooral te zien als het gevolg van structurele afwijkingen van de wervelkolom – meestal artritis of aandoeningen van de tussenwervelschijven – of als het gevolg van een slechte houding, beknelde zenuwen of te weinig beweging. Ik behandelde patiënten gewoon volgens de traditionele medische inzichten.

Nieuwe inzichten over rugpijn

In het begin van de jaren zeventig begon het me op te vallen dat de behandelresultaten van patiënten met dezelfde lichamelijke klachten meer leken af te hangen van de mate van hun vertrouwen in mij als hun arts, dan van de fysieke behandeling die ik gaf. Daardoor kwam de gedachte in me op dat rugpijn psychosomatisch was, vooral omdat de meeste van mijn patiënten al eerder last hadden gehad van psychosomatische klachten.

Ik ontwikkelde een nieuwe theorie over de oorzaak van de pijnstoornis en noemde deze tms, Tension Myoneural Syndrome.

De theorie dat een duidelijk fysieke aandoening zoals rugpijn psychosomatisch zou kunnen zijn, strookte totaal niet met de gangbare denkwijze en mijn medische opleiding. Maar door mijn eigen medische verleden en persoonlijkheid, mijn observaties van duizenden patiënten met pijnklachten en mijn negen jaar ervaring als huisarts vond ik dit idee zo gek nog niet. Ik testte de theorie door mijn behandelprotocollen aan te passen en de nadruk te leggen op de rol die emoties spelen bij het ontstaan van pijn, en dit leidde tot veel betere behandelresultaten.

De onderliggende oorzaak van tms

Daarnaast bestaat er bij de conventionele geneeskunde het vooroordeel dat emoties geen fysiologische veranderingen veroorzaken. De ervaring met tms spreekt beide vooringenomenheden tegen. De aandoening is een goedaardige (maar pijnlijke) fysiologische afwijking van het zachte weefsel (niet van de wervelkolom) en wordt veroorzaakt door een emotioneel proces. Pijnsyndromen zien er zo ‘fysiek’ uit dat het voor artsen bijzonder moeilijk is om rekening te houden met de mogelijkheid dat ze door psychologische factoren worden veroorzaakt. Dus houden ze vast aan de structurele verklaring.

Ik heb gemerkt dat de meeste van deze pijnsyndromen het gevolg zijn van een aandoening in de spieren, zenuwen, pezen en ligamenten die wordt veroorzaakt door spanning. De juistheid van mijn diagnose is bewezen door het hoge succespercentage van mijn behandelprogramma dat eenvoudig, snel en grondig is.

Hoe kun je tms herkennen?

tms kan zich op verschillende plekken manifesteren en verplaatst zich vaak, vooral als er iets wordt gedaan om de aandoening te verhelpen. Patiënten melden vaak pijn op een nieuwe plek als het op de oude plek beter gaat. Het is alsof de hersenen deze handige strategie om de aandacht af te leiden van emoties niet willen opgeven.

Spieren

Het belangrijkste weefsel dat bij tms betrokken is, is spierweefsel. De enige spieren in het lichaam die vatbaar zijn voor tms zijn die in de nek, de hele rug en de billen, die samen houdingsspieren worden genoemd. Ze worden zo genoemd omdat ze de juiste houding van het hoofd en de romp in stand houden en bijdragen aan een effectief gebruik van de armen.

Statistisch gezien zijn de onderrug en bilstreek de meest voorkomende locaties van tms. Op de tweede plaats komen de nek- en schouderspieren. De pijn zit meestal aan de zijkant van de nek en boven op de schouder, in de bovenste trapezius. tms kan overal in de rug voorkomen, maar komt op andere plaatsen veel minder vaak voor dan in de twee genoemde gebieden.

Zenuwen

Het tweede type weefsel dat bij dit syndroom een rol speelt, is zenuwweefsel, met name de zogenaamde perifere zenuwen. Dat zijn zenuwen die betrokken zijn bij voelen en bewegen. De zenuwen die het vaakst worden aangetast, bevinden zich, zoals te verwachten valt, in de nabijheid van de spieren die het vaakst bij tms betrokken zijn.

Wanneer spieren en/of zenuwen worden aangetast, kunnen diverse soorten pijn ontstaan. Deze pijn kan scherp, zeurend, branderig, of als schokjes of druk aanvoelen. Naast pijn kan de betrokkenheid van zenuwen ook leiden tot prikkelingen, tintelingen en/of gevoelloosheid veroorzaken, en soms een gevoel van zwakte in de benen of armen.

tms kan alle zenuwen in de nek, schouders, rug en billen aantasten, wat soms tot ongebruikelijke pijnpatronen leidt. Een van de beangstigendste symptomen is pijn op de borst. Bij pijn op de borst denken mensen meteen aan het hart, en het is inderdaad altijd belangrijk om te controleren of er niets aan dat orgaan mankeert. Onthoud: maak altijd een afspraak met de huisarts, zodat ernstige aandoeningen kunnen worden uitgesloten.

Pezen en ligamenten

Toen ik me bewust werd van de mogelijkheid dat deze pijnlijke pezen deel zouden kunnen uitmaken van tms, legde ik patiënten het idee voor dat hun peesontsteking ook zou kunnen verdwijnen als ze er op dezelfde manier naar zouden kijken als naar rugpijn. De resultaten waren bemoedigend.

Ik durf nu te stellen dat pijn aan pezen en ligamenten vaak bij tms hoort en in sommige gevallen zelfs het belangrijkste symptoom is. Het is inmiddels ook duidelijk geworden dat de elleboog niet de meest voorkomende plek is voor deze pijn. In mijn ervaring is dat de knie. Voorbeelden van veelvoorkomende diagnoses in het geval van kniepijn zijn chondromalacie, een instabiele knieschijf en trauma. Uit onderzoek blijkt echter dat er sprake is van gevoeligheid van een of meer pezen en ligamenten rond het kniegewricht, en dat de pijn meestal samen met de
rugpijn verdwijnt.

Andere veelvoorkomende plekken zijn de voet en enkel: de boven- of onderkant van de voet, of de achillespees. De schouder is ook een plek waar tms-pijn van pezen en ligamenten kan optreden; de gebruikelijke structurele diagnose is slijmbeursontsteking of een aandoening van de rotatorenmanchet. Polspezen zijn niet vaak bij tms betrokken.

Wie heeft een grotere kans op tms?

Je zou bijna zeggen dat tms een aandoening is die je van de wieg tot het graf kunt hebben, omdat het ook bij kinderen voorkomt, hoewel waarschijnlijk pas vanaf het vijfde of zesde levensjaar.

tms is een aandoening die meestal geen fysieke sporen achterlaat. Er vindt een tijdelijke vernauwing van de bloedvaten plaats, waardoor de symptomen optreden, en daarna keert alles weer terug naar normaal. De emotionele prikkel voor de aanval bij kinderen verschilt niet van die bij volwassenen: spanning. Je zou kunnen zeggen dat het een besluit van de geest is om een fysieke reactie te veroorzaken in plaats van een pijnlijke emotie te laten ervaren.

Zolang iemand emoties kan ervaren, is hij vatbaar voor de aandoening. De volgende vraag is: in welke leeftijdsgroepen komt tms het meest voor? We kwamen erachter dat 77 procent van de patiënten tussen de dertig en zestig jaar oud was, 9 procent was in de twintig en er waren slechts vier tieners bij (2 procent). Aan de andere kant van het spectrum was slechts 7 procent in de zestig en 4 procent in de zeventig.

Deze cijfers laten heel duidelijk zien dat de meeste gevallen van rugpijn door emoties worden veroorzaakt, want de leeftijd tussen de dertig en zestig noem ik de jaren van verantwoordelijkheid. Dat is de periode in je leven waarin je het meest onder druk staat om te slagen, in je levensonderhoud te voorzien en goed te presteren, en het is logisch dat je dan het vaakst last hebt van tms.

Bovendien is het zo dat als degeneratieve veranderingen in de wervelkolom (bijvoorbeeld artrose, degeneratie van tussenwervelschijven, hernia, een versleten rug en compressie of ontsteking van een ruggenmergzenuw) een primaire oorzaak van rugpijn zouden zijn, deze statistieken helemaal niet zouden kloppen. In dat geval zou er vanaf dat we in de twintig zijn een geleidelijke toename van het aantal gevallen moeten optreden, met de hoogste incidentie bij de oudste mensen. Dit is natuurlijk slechts indirect bewijs, maar het is wel zeer suggestief.

Fragment uit: Heel je rug

Heel je rug

Herken je je in de beschreven pijnklachten? Dan is het baanbrekend boek over rugpijn van de beroemde medicus John E. Sarno wat voor jou. Hij hielp tienduizenden mensen met zijn techniek.

Bestel jouw exemplaar voor €24.50 met gratis verzending Bestel nu

Je bestelt bij

Lees verder:

• Chinese geneeskunde over lage rugpijn: de ‘spier van de ziel’ vraagt om aandacht
• Mentale, emotionele en energetische oorzaken van rugpijn

Het bericht Onverklaarbare pijn in je rug, nek, schouders en bilspieren: dit kan de onderliggende oorzaak zijn verscheen eerst op Inspirerend Leven.

Als deze pijnstoornissen niet veroorzaakt worden door structurele afwijkingen, hoe kunnen deze epidemieën dan worden verklaard?

De epidemie van chronische pijn

Het kwartet van pijn, invaliditeit, onjuiste informatie en angst teistert de westerse wereld al jaren en daar lijkt voorlopig geen eind aan te komen. Veel mensen hebben last van hun rug, nek, armen en benen en volgens de statistieken breidt deze pijnepidemie zich steeds verder uit. Het aantal arbeidsongeschikten in het bedrijfsleven als gevolg van lage rugpijn wordt met het jaar groter.

Fibromyalgie en andere chronische pijn

In bedrijfstakken waarin veel mensen achter een beeldscherm zitten, zijn er grote problemen met arbeidsongeschiktheid en ziektekosten als gevolg van rsi (repetitive stress injury)*. Miljoenen mensen, vooral vrouwen, lijden aan fibromyalgie. Een pijnlijke aandoening waarvan de precieze oorzaak nog niet is gevonden. Terwijl er een gigantische medische industrie is ontstaan om deze aandoeningen te diagnosticeren en te behandelen, gaan de problemen niet weg.

Niet levensbedreigend wél beperkend

Deze medische problemen worden meestal geen epidemieën genoemd, waarschijnlijk omdat ze vaak niet levensbedreigend zijn en het publiek zich niet volledig bewust is van het effect dat ze op financieel, sociaal en emotioneel vlak hebben. Dat ze niet levensbedreigend zijn, is het enige positieve dat erover gezegd kan worden, want ze kunnen lichamelijk en emotioneel zeer beperkend zijn.

Waarom hebben zoveel mensen pijn?

De meest prangende en onvermijdelijke vraag is: waarom en hoe is dit zo gekomen? Zijn we na miljoenen jaren evolutie plotseling niet meer in staat om normaal te functioneren? Heeft ons lichaam tekortkomingen die pas de laatste veertig jaar aan het licht zijn gekomen? Als deze pijnstoornissen niet veroorzaakt worden door structurele afwijkingen, hoe kunnen deze epidemieën dan worden verklaard?

Chronische pijn begrepen

De mind-body connectie gaat over deze epidemie. Het beschrijft zowel de klinische bevindingen die de oorzaak van de pijnaandoeningen aan het licht hebben gebracht, als een methode om ze te behandelen. Helaas verwerpt de reguliere geneeskunde deze diagnose, omdat die gebaseerd is op de theorie dat de lichamelijke symptomen worden veroorzaakt door emotionele processen. Het concept wordt echter wel door veel mensen die niet medisch onderlegd zijn omarmd, waarschijnlijk omdat ze niet bevooroordeeld zijn door een traditionele medische opleiding.

Hoofdpijn, maag- en darmklachten en allergieën

En alsof de pijnepidemie al niet groot genoeg is, wordt een grote groep lichamelijke aandoeningen gezien als equivalenten van het pijnsyndroom, omdat ze lijken voort te komen uit hetzelfde psychologische proces. Deze aandoeningen komen al jaren bij veel mensen voor en zijn samen met de uiteenlopende pijnaandoeningen wijdverspreid in de westerse samenleving. Dan heb ik het over de hoofdpijn, maag- en darmklachten en allergieën waar mensen mee kampen. Maar ook over aandoeningen die aan de orde van de dag zijn op het gebied van dermatologie, de luchtwegen, het urogenitale systeem en gynaecologie.

Als de meeste van deze aandoeningen psychogeen van aard zijn, dat wil zeggen dat ze in de geest ontstaan, dan hebben we een gigantisch probleem op het gebied van de volksgezondheid. De medische, humanitaire en economische implicaties hiervan zijn overduidelijk.

Waar komen deze klachten vandaan?

De mind-body connectie gaat over emoties, ziekte en welzijn, hoe ze met elkaar samenhangen en wat je kunt doen om een goede gezondheid te bevorderen en bepaalde lichamelijke aandoeningen het hoofd te bieden. De ideeën zijn gebaseerd op jarenlange succesvolle behandeling van een door emoties veroorzaakte lichamelijke
aandoening die het Tension Myositis Syndrome (tms) wordt genoemd. Ik geef een actuele beschrijving van die aandoening, maar richt me vooral op de invloed die emoties hebben op het functioneren van ons lichaam.

De echte oorzaak werd opeens genegeerd

Dat verband werd in de eerste helft van de twintigste eeuw vrijwel volledig geaccepteerd binnen de westerse geneeskunde, maar werd daarna bijna door niemand meer erkend. De waarschijnlijke redenen voor deze historische trend zijn de verwerping van de psychoanalytische theorie, de toegenomen belangstelling voor laboratoriumonderzoek en de neiging van artsen om psychologische kwesties uit de weg te gaan. Aan het einde van de twintigste eeuw waren er op het gebied van zowel de lichamelijke als de psychologische geneeskunde nog maar weinig artsen die geloofden dat onbewuste, verdrongen emoties de oorzaak konden zijn van lichamelijke ziekten.

Psychoanalytici waren de enige clinici die dat concept bleven aanhangen, maar hun invloed op de psychiatrie en de algemene geneeskunde was beperkt. In de lichamelijke geneeskunde is er vrijwel niemand die dit idee aanhangt.

De mind-body connectie

Ondanks het gebrek aan interesse van de reguliere geneeskunde is er veel over geschreven over de connectie tussen lichaam en geest. Er zijn zorgvuldige onderzoeken gedaan die psychologische factoren in verband brengen met pathologische aandoeningen zoals coronaire arteriosclerose en een hoge bloeddruk. Ik ken maar één onderzoeker buiten de psychoanalyse, die onbewuste emoties heeft aangewezen als oorzaak van een lichamelijke ziekte. Je leest wel vaak over stress, woede, angst, eenzaamheid en depressie, maar die worden dan gezien als bewust waargenomen emoties. Vaak wordt gedacht dat deze gevoelens onderliggende structurele pathologische processen verergeren, zoals hernia’s, fibromyalgie of rsi.

De mind-body connectie gaat over lichamelijke aandoeningen die worden veroorzaakt door onbewuste verdrongen gevoelens. Aangezien dit zeer specifieke stoornissen zijn, kunnen ze nauwkeurig worden gediagnosticeerd en met succes worden behandeld. Het Tension Myositis Syndrome is op dit moment de meest voorkomende door emoties veroorzaakte aandoening in de Verenigde Staten, en waarschijnlijk in de gehele westerse wereld.

De mind-body connectie

'De mind-body connectie' van John Sarno is het standaardwerk op het gebied van het begrijpen en helen van chronische pijn.

Bestel jouw exemplaar voor €24.50 met gratis verzending Bestel nu

Je bestelt bij

Lees verder over chronische pijn:

• Last van chronische pijn? Waarom tijd doorbrengen in de natuur helend is
• Chronische pijn: als je lichaam oud zeer niet los kan laten
• Chronische klachten en verborgen emoties: hoe staan ze met elkaar in verbinding?
• Heb je chronische en onbegrepen klachten? Dit kan helpen bij heling

Het bericht Chronische pijn eindelijk begrepen: zo belangrijk is de mind-body connectie verscheen eerst op Inspirerend Leven.