Zolang je gevangen blijft in het web van familiepatronen, lijden je relaties daaronder.

Liefde en familiepatronen

De dichter Vergilius zei het al: ‘De liefde overwint alles.’ Als je liefde maar groot genoeg is, zal het zeker goed komen met je relaties, hoe ingewikkeld ze soms ook zijn. En zelfs The Beatles zeggen het: ‘Love is all you need’. Toch zou het, met de talloze onbewuste loyaliteiten die onder de oppervlakte van je leven werkzaam zijn,  toepasselijker zijn om te zeggen dat de liefde – de onbewuste liefde in families – je vermogen om een liefdevolle relatie met een partner te onderhouden kan ‘overwinnen’.

Projecties op je partner

Alle onafgedane kwesties die er met je ouders spelen, worden vaak op je partner geprojecteerd. Eén vuistregel lijkt op te gaan, of je nu man of vrouw bent: wat je voelt dat niet van je moeder komt, wat onopgelost blijft in je relatie met haar, bepaalt vaak wat je ervaart met je partner. Als je je moeder bijvoorbeeld als afstandelijk ervaarde en je door haar afgewezen voelde, is de kans groot dat je dit gevoel ook hebt bij je partner.

Zolang je gevangen blijft in het web van familiepatronen, lijden je relaties daaronder. Wanneer je echter leert om de onzichtbare draden van je familiegeschiedenis te ontwarren, kun je de invloed daarvan op je leven verminderen. Door zichtbaar te maken wat onzichtbaar was, word je vrijer om liefde te geven en te ontvangen.

Lees ook: Familietrauma’s: welke trauma’s zitten vast in jouw familiebewustzijn?

7 dynamieken uit je jeugd die je relaties nu beïnvloeden

Er zijn meerdere aanwijzingen dat je de dynamiek die je vroeger met je ouders had nu probeert uit te spelen met je partner of ex-partners. Sommige van deze dynamieken kunnen je ervan weerhouden om überhaupt een relatie aan te gaan. Dit zijn 7 van de in totaal 20 dynamieken die in Het is (nog steeds) niet met jou begonnen worden besproken.

Welke is of zijn op jou van toepassing?

1. Je had een moeilijke relatie met je moeder

Wat je niet hebt afgerond met je moeder zal zich waarschijnlijk herhalen in de relatie met je partner.

2. Je wijst een van je ouders af, veroordeelt hen of maakt hun verwijten

De emoties en eigenschappen die en het gedrag dat je afwijst bij een van je ouders leven onbewust in jou voort. Je projecteert de klachten die je over je vader of moeder hebt op je partner. Of je trekt een partner met dezelfde eigenschappen als die van je vader of moeder.

Wanneer je een van je ouders afwijst, compenseer je die afwijzing door het moeilijk te hebben in je relaties. Je stapt altijd weer vroegtijdig uit een relatie of hebt het gevoel dat je juist verlaten wordt. Je relaties voelen vaak leeg aan of je blijft helemaal alleen. Een warme, hechte band met de ouder van hetzelfde geslacht vergroot het vermogen om je werkelijk aan een partner te verbinden.

3. Je hield te veel rekening met de gevoelens van een van je ouders

Idealiter geven ouders en ontvangen kinderen. Maar als je een verdrietige, sombere, angstige of onzekere vader of moeder had, ligt het vaak andersom. In zo’n dynamiek komen jouw behoeften op het tweede plan en krijgt de ingesleten neiging om zorg te geven in plaats van te ontvangen de overhand.

Later in het leven zie je hetzelfde patroon: je houdt te veel rekening met de gevoelens van je partner, waardoor de relatie onder druk komt te staan. Of het tegenovergestelde: omdat je je overweldigd of belast voelt door de behoeften van je partner, ga je wrok koesteren of je emotioneel geblokkeerd voelen.

4. Je ouders waren niet gelukkig samen

Als je ouders ruzie hadden of uit elkaar groeiden, is het mogelijk dat je jezelf niet toestaat om het beter te hebben dan zij het hadden. Een onbewuste loyaliteit met je ouders weerhoudt je ervan om gelukkiger te zijn dan zij, zelfs als je weet dat zij echt graag willen dat jij gelukkig bent.

5. Je ouders zijn niet bij elkaar gebleven

Als je ouders uit elkaar zijn gegaan, maak jij misschien onbewust ook een eind aan de relatie. Dit kan gebeuren wanneer je op de leeftijd komt waarop zij scheidden, wanneer jouw relatie even lang heeft geduurd of wanneer je kind net zo oud is als jij toen je ouders uit elkaar gingen. Of je blijft in je relatie, maar leeft emotioneel gescheiden.

6. Je ouders of grootouders leden in hun huwelijk

Als bijvoorbeeld je oma gevangenzat in een liefdeloos huwelijk of als je opa overleed, dronk, gokte of ervandoor ging, waardoor je oma de kinderen alleen moest opvoeden, kun jij als kleinkind deze ervaringen onbewust associëren met het huwelijk. Je herhaalt dan misschien haar ervaring of wilt je niet binden aan een partner uit angst dat jou hetzelfde overkomt.

7. Een van je ouders behandelde de ander slecht

Als een van je ouders de andere slecht behandelde, kan het zijn dat jij je aansluit bij de ‘onderdrukkende’ ouder en met jouw partner dezelfde dynamiek realiseert. Doordat ook jij je partner slecht behandelt, blijft jouw ouder niet in zijn of haar eentje de ‘slechterik’. Jij deelt die rol.

Omgekeerd kun je je ook aansluiten bij de ‘onderdrukte’ ouder en een partner hebben die jou slecht behandelt. Uiteindelijk kan het voor jou moeilijk zijn om gelukkiger te zijn dan beide ouders die vastzaten in dat conflict.

Fragment uit: Het is (nog steeds) niet met jou begonnen

Het is (nog steeds) niet met jou begonnen

Dit werkboek biedt een stap-voor-stap route naar innerlijke bevrijding en het beëindigen van destructieve cycli die generaties kunnen overspannen.

Bestel jouw exemplaar voor €24.50 met gratis verzending Reserveer nu

Je bestelt bij

Lees ook deze artikelen van Mark Wolynn:

• Familietrauma’s: welke trauma’s zitten vast in jouw familiebewustzijn?
• Familietrauma: de verschillen van trauma-uitingen tussen de oudste en jongste én broers en zussen
• Het is niet met jou begonnen: hoe trauma’s overgedragen kunnen worden in de familie

Het bericht 7 dynamieken uit je jeugd (of die van je partner) die invloed hebben op je huidige relatie verscheen eerst op Inspirerend Leven.

Het herhalen van pijnlijke gevoelens en terughalen van bezorgde gedachten is een onbewuste strategie om je te beschermen.

Geheeld en toch angstig?

Het is niet altijd gemakkelijk om goede gevoelens vast te houden. Je kunt heel lang leven in een positieve flow en dan weer terugzinken in je oude, vertrouwde negatieve gedachten: “Hoezeer ik ook mijn best doe, het lijkt nooit beter met me te gaan en het lijkt alsof de oude pijn altijd op de loer ligt”. Gedachten als deze zijn heel normaal.

Je amygdala houdt zich vast aan negatieve gedachten en gevoelens om je te behoeden voor onheil. Het herhalen van pijnlijke gevoelens en terughalen van bezorgde gedachten is een onbewuste strategie om je te beschermen. Het is bijna alsof een onbewuste stem zegt: als ik neerslachtig blijf, is de kans kleiner dat ik word ‘neergeslagen’.

Deze strategie is voor veel mensen weliswaar heel gewoon, maar beschermt je niet. Het houdt je juist vastgeklemd in een toestand van vechten, vluchten en verstijven, en blokkeert goede gevoelens.

Als oude pijn weer opduikt – 3 stappen

Als je merkt dat oude angsten of gevoelens terugkeren, volg dan deze drie eenvoudige stappen:

1. Herken de bekende angsten en gevoelens vanbinnen

Als ze niet duidelijk zijn, kun je proberen om je oude kernzin hardop of in jezelf uit te spreken. Laat bij het voelen van deze woorden de lichamelijke sensaties van de oude angst voor eventjes naar boven komen, zodat je weer weet hoe die voelde. Deze lichamelijke sensaties kunnen een signaal zijn dat er zonder dat je dat wist op de knop van je kernzin is gedrukt.

2. Erken dat de oude angst er weer is

Als je je daar eenmaal bewust van bent, heb je de kracht om je aan die greep te ontworstelen.

3. Doe iets om je los te maken van de gevoelens die naar boven komen

Het is van belang wat je precies doet. Je kunt beginnen met tegen jezelf te zeggen: ‘Dit zijn niet mijn gevoelens. Ik heb ze alleen maar geërfd van mijn familie.’ Soms is het erkennen hiervan genoeg.

Je kunt ook terugdenken aan de traumatische gebeurtenis die je ooit gevangenhield, of het familielid met wie je je identificeerde. Als je dat doet, moet je jezelf er wel aan herinneren dat deze gevoelens nu te ruste zijn gelegd en dat de betrokken familieleden je nu troosten en steunen.

Je kunt ook overwegen om je hand te leggen op de plek van je lichaam waar je die oude gevoelens hebt en diep adem te halen, waarbij je de uitademing lang laat duren. Daarbij zou je je zelfs kunnen afvragen: welke nieuwe ervaring merk ik op dit moment in mijn lichaam op? Wanneer je je aandacht en je ademhaling je lichaam in richt en de lichamelijke sensaties voelt die daar zitten, zonder je daardoor te laten triggeren, kun je je innerlijke ervaring veranderen.

Laat de lichamelijke sensaties van deze positieve ervaringen je fysiek, inwendig raken tot het punt waarop je ze leert kennen en op ze kunt vertrouwen in je lichaam.

Groeien en stabiel blijven

Door deze stappen te volgen kalmeer je de traumarespons van je brein en verrijk je de delen van je hersenen die je kunnen helpen om je beter te voelen. Met herhaling en gefocuste aandacht zullen de nieuwe gedachten, beelden, emoties en gevoelens blijven en je stabiel houden bij de ups en downs van het dagelijks leven.

Trauma’s kunnen lastig zijn, maar ze bieden ook een weg naar groei. Over het algemeen worden we niet geweldig zonder iets geweldigs te overwinnen. In die zin ontwikkelen we, terwijl we op de golven van een trauma varen en leren hoe we moeten overleven, ook krachtige strategieën die ons succesvol maken. En we hebben vele gelegenheden om dat succes een vervolg te geven. Zoals Freud zegt, zal een trauma dat een positieve oplossing zoekt zich blijven herhalen. De inkrimping die uiteindelijk uitzetting zoekt, zal zich herhalen totdat die uitzetting plaatsvindt.

Fragment uit: Het is (nog steeds) niet met jou begonnen

Het is (nog steeds) niet met jou begonnen

Dit werkboek biedt een stap-voor-stap route naar innerlijke bevrijding en het beëindigen van destructieve cycli die generaties kunnen overspannen.

Bestel jouw exemplaar voor €24.50 met gratis verzending Reserveer nu

Je bestelt bij

Lees ook deze artikelen van Mark Wolynn:

• Familietrauma’s: welke trauma’s zitten vast in jouw familiebewustzijn?
• Familietrauma: de verschillen van trauma-uitingen tussen de oudste en jongste én broers en zussen
• Het is niet met jou begonnen: hoe trauma’s overgedragen kunnen worden in de familie

Het bericht Wat kun je doen als oude pijn en angsten uit het verleden weer opduiken? verscheen eerst op Inspirerend Leven.

Trauma’s kunnen overgedragen worden van (overgroot- en groot)ouders op kinderen: dit zijn zogenaamde familietrauma’s. Wil je weten wat familietrauma’s precies zijn en hoe worden ze overgedragen? Lees dan eerst deze artikelen:

• Het is niet met jou begonnen: hoe trauma’s overgedragen kunnen worden in de familie
• Familietrauma’s: welke trauma’s zitten vast in jouw familiebewustzijn?

Verschillende uitingen van (familie)trauma’s tussen kinderen

Verschillende tussen broers en zussen

Familietrauma’s zijn onverwachte erfenissen waarvan je je soms niet eens bewust bent dat je ze bij je draagt. Welke familietrauma’s worden overgedragen en hoe ze worden overgedragen kan verschillen. Kinderen van dezelfde ouders, levend in hetzelfde huis en met eenzelfde opvoeding, zullen hoogstwaarschijnlijk verschillende trauma’s erven en verschillende lotsbestemmingen kennen.

De kans bestaat dat bijvoorbeeld de oudste zoon onverwerkte dingen van de vader in zich draagt en de oudste dochter onverwerkte zaken van de moeder, hoewel dit niet altijd zo hoeft te zijn. Het omgekeerde kan ook gebeuren.

Wat broers en zussen en geërfd familietrauma betreft, zijn er geen eenduidige richtlijnen die vertellen hoe ieder kind hierdoor beïnvloed wordt. Er zijn naast volgorde van geboorte en geslacht nog veel andere variabelen die de keuzes die kinderen maken en de manier waarop ze hun leven leiden kunnen beïnvloeden

Verschillen tussen de oudsten en de jongsten

Later geboren kinderen dragen waarschijnlijk verschillende aspecten en elementen van de trauma’s van hun ouders of grootouders in zich.

Zo zou de eerste dochter bijvoorbeeld kunnen trouwen met een man die emotioneel afwezig en heel controlerend is – vergelijkbaar met hoe ze haar vader ervaart – en doordat ze dit doet, deelt ze deze dynamiek met haar moeder. Door met een afgesloten, controlerende man te trouwen, herhaalt ze de ervaringen van haar moeder en deelt ze haar ontevredenheid.

De tweede dochter draagt mogelijk de onuitgesproken woede van haar moeder in zich mee. Hierdoor wordt ze door hetzelfde trauma beïnvloedt, maar draagt ze een ander aspect ervan in zich mee. Mogelijk wijst ze haar vader af, terwijl de oudste dochter dat niet doet.

Latere kinderen in de familie kunnen vaak onverwerkte trauma’s van de grootouders in zich dragen. In dezelfde familie kan het zijn dat de derde of vierde dochter nooit trouwt omdat ze bang is dat ze door een man van wie ze niet houdt onder de duim gehouden wordt.

Ooit werkte ik met een Libanese familie die zo’n soort dynamiek deelde. Toen we een generatie terugkeken, ontdekten we dat beide Libanese oma’s door hun ouders als kindbruid waren weggegeven, de ene als negenjarige en de andere als twaalfjarige. Twee van de Libanese zusters waren verbonden met het lot van hun oma’s die gedwongen werden als kind te trouwen en herhaalden aspecten van hun lot in hun eigen relaties. Net als hun oma’s trouwde de een met een oudere man.

De andere dochter trouwde nooit en klaagde dat alle mannen afschuwelijk en controlerend waren: vergelijkbaar met hoe haar ongelukkige oma van vaderskant zich moet hebben gevoeld toen zij in een liefdeloos huwelijk gevangen zat.

Verbroken band tussen moeder en kinderen – de verschillen

Als de band tussen moeder en kinderen verbroken is, kan ieder kind de breuk met zijn of haar moeder anders uiten.

Het ene kind kan een people pleaser worden, bang zijn dat anderen hem of haar links laten liggen als hij of zij niet goed genoeg is of voor te veel gedoe zorgt. Een ander kind denkt dat het nooit goede relaties met mensen zal hebben en wordt ruzieachtig en veroorzaakt conflicten om mensen die dichtbij komen af te stoten. Weer een ander kind kan zich terugtrekken en nauwelijks contacten met anderen hebben.

Ik heb gemerkt dat als de moeder-kindband van meerdere broers en zussen is verbroken, ze vaak boos of jaloers op elkaar zijn of geen onderlinge band voelen. Zo kan een ouder kind kwaad zijn op een later geboren kind, omdat het vindt dat het jongere kind de liefde kreeg die hij of zij niet kreeg.

Omdat de hippocampus – het deel van de hersenen dat betrokken is bij het maken van herinneringen – pas volledig functioneert na het tweede levensjaar, kan het zijn dat het oudere kind zich niet bewust herinnert dat het vastgehouden, gevoed of geknuffeld werd door de moeder, maar wel dat het jongere kind de liefde van de moeder kreeg. Als reactie hierop voelt het oudere kind zich niet gezien en kan het zijn dat hij of zij het jongere kind onbewust de schuld geeft van het feit dat hij of zij niet kreeg wat het jongere kind wel kreeg.

Kinderen die geen familietrauma lijken te dragen

Dan zijn er natuurlijk ook nog kinderen die helemaal geen familietrauma met zich lijken mee te dragen. Het is mogelijk dat deze kinderen een goede band met de moeder en/of vader hadden en dat deze band ertoe heeft bijgedragen dat het kind niet gevoelig is voor de verwikkelingen uit het verleden.

Misschien was er een periode waarin de moeder een bepaald kind meer kon geven dan de anderen. Misschien was de relatie van de ouders verbeterd. Of misschien had de moeder een speciale band met dat ene kind, maar kon ze zich niet diep verbinden met de anderen.

Jongere kinderen lijken het vaak – maar niet altijd – iets beter te doen dan eerstgeborenen of enig kinderen, die een groter deel van de onvoltooide zaken uit de familiegeschiedenis in zich meedragen.

Schijn bedriegt

Hoewel het van de buitenkant kan lijken alsof een van de kinderen niet door het trauma beschadigd is, terwijl een ander er wel onder gebukt gaat, vertelt mijn klinische ervaring me toch iets anders: de meeste mensen dragen in ieder geval iets aan residu van hun familiegeschiedenis in zich mee.

Er zijn echter ook veel ongrijpbare factoren die meespelen en die kunnen bepalen hoe diep familietrauma’s verankerd liggen. Ongrijpbare factoren zijn onder andere zelfbewustzijn, het vermogen om jezelf gerust te stellen, en krachtige, innerlijk helende ervaringen hebben.

Bron: Het is niet met jou begonnen

Het is niet met jou begonnen

Ontrafel je erfenis van familietrauma met Het is niet met jou begonnen van Mark Wolynn en doorbreek de cyclus voor een vrije toekomst. Wanneer je gebukt gaat onder angst, depressie, problemen of pijn komt het vaak niet in je op dat je dit geërfd kunt hebben van je voorouders. Zolang onopgeloste trauma’s begraven blijven in pijn of stilte, kunnen angsten en gevoelens die niet bij jou horen blijven opduiken in je leven.

Bestel jouw exemplaar voor €26.50 met gratis verzending Bestel nu

Je bestelt bij

Lees verder over trauma in de familie

• Wil jij je voorouders beter leren kennen om oude pijn in de familielijn te helen?
• De belangrijke rol van familie-karmadragers: waarom het noodzakelijk is om oude pijnen te helen
• Vooroudermedicijn: helen van oude pijn in de familielijn

Het bericht Familietrauma: dit zegt je plek in het gezin over jouw trauma-uiting verscheen eerst op Inspirerend Leven.

De gevoelens en lichamelijke sensaties kunnen overgaan op de kinderen en kleinkinderen en hen op een vergelijkbare manier treffen, ook al hebben zij de traumatische gebeurtenis niet zelf ervaren.

Mysterieuze klachten & je familiegeschiedenis

De afgelopen dertig jaar heb ik vele mensen geholpen de mysteries waar ze mee leven te doorgronden. Veel van mijn cliënten hebben klachten of vertonen gedrag waar ze niks van snappen. Denk aan chronische pijn, migraine, darmproblemen, huidaandoeningen of chronische vermoeidheid. Het kan ook gaan om depressieve gevoelens, gespannenheid of overweldigende gedachten en angstgevoelens. En ook relatieproblemen, zelfsaboterend gedrag of moeite hebben om een baan te vinden of te behouden vallen hieronder.

Bij velen is ook sprake van gebeurtenissen in hun familiegeschiedenis: een van de ouders van hun vader of moeder stierf op jonge leeftijd. Het kleine broertje van hun vader is verdronken. Hun grootouders verloren familieleden in de oorlog, tijdens een pandemie of bij een van de vele volkerenmoorden in de geschiedenis. Hun moeder ging scheiden tijdens de zwangerschap, verloor een baby voordat zij geboren werden of leed aan een postnatale depressie. Dergelijke gebeurtenissen kunnen een familie kapotmaken. En omdat ze zo veel voorkomen, is het heel menselijk om de emoties weg te duwen, te zeggen ‘wat geweest is, is geweest’ en door te gaan.

Maar emoties die we wegduwen, gaan nooit echt weg. Ze duiken vaak onder in ons lichaam en komen weer boven als onverklaarde klachten. En zelfs als wij degenen zijn die deze klachten hebben, zijn de emoties daaromheen, zoals we spoedig zullen ontdekken, misschien niet de onze.

Er is stevig biologisch bewijs dat de reactie op een traumatische gebeurtenis niet noodzakelijk stopt bij de mensen die deze hebben ervaren. De gevoelens en lichamelijke sensaties, met name de stressrespons, de manier waarop de genen ‘tot uiting komen’, kunnen overgaan op de kinderen en kleinkinderen en hen op een vergelijkbare manier treffen, ook al hebben zij de traumatische gebeurtenis niet zelf ervaren.

Wat is overgeërfd familietrauma?

Uit recent wetenschappelijk onderzoek blijkt dat de effecten van trauma kunnen worden overgedragen van de ene generatie op de volgende. Dat werkt als volgt.

Herinneringen aan trauma kunnen worden opgeslagen in de zaad- en eicellen van onze ouders en grootouders. Deze veranderingen in het dna worden vervolgens doorgegeven aan ons. Als gevolg daarvan kunnen we geboren worden met een veranderd brein, dat ons biologisch voorbereidt op trauma’s die vergelijkbaar zijn met de trauma’s die onze ouders of grootouders hebben ervaren.

Pijn verdwijnt niet altijd vanzelf of wordt niet altijd minder na verloop van tijd. Zelfs als de persoon die het oorspronkelijke trauma heeft opgelopen overleden is en er jarenlang niet over gesproken is, kunnen fragmenten van levenservaringen, herinneringen en lichamelijke sensaties voortleven, alsof ze vanuit het verleden zoeken naar een oplossing in de geest en het lichaam van degenen die in het heden leven.

Dit zijn tekenen van overgeërfd familietrauma:

• Angsten of fobieën, overweldigende of obsessieve gedachten, angst- en paniekaanvallen (hoewel de laatste twee ook veel voorkomen bij hechtingstrauma);
• Nare of verwarrende emoties, zoals de vrees dat er iets verschrikkelijks gaat gebeuren, of dat je een slecht mens bent die anderen pijn kan doen, gehaat wordt en het niet verdient om te leven;
• Lichamelijke ervaringen of klachten die niet passen bij wat je hebt meegemaakt, terwijl als het om  hechtingstrauma zou gaan deze klachten waarschijnlijk zouden kunnen worden teruggevoerd op een vroege traumatische gebeurtenis, waarbij je fysiek of emotioneel gescheiden werd van je moeder.

Hechtingstrauma door familietrauma’s

Wanneer er in een familie meerdere trauma’s zijn – of zelfs maar één – kan dat een diepgaand effect hebben op het vermogen van een moeder om af te stemmen op haar kind. Dit kan bijzonder ernstig zijn wanneer zij door een trauma minder of geen aandacht kan geven in de vroegste fasen van de neurologische ontwikkeling. Dit kan ervoor zorgen dat de hechting tussen hen verstoord raakt, waardoor het gevoel van veiligheid en welzijn van haar kind wordt verstoord. Dit kan leiden tot een hechtingstrauma

Dit zijn tekenen van hechtingstrauma:

• Sociale angst, paniekaanvallen, posttraumatische stressstoornis (ptss), vertrouwensproblemen, angst voor intimiteit, problemen met grenzen, een negatief zelfbeeld en emotioneel vermijdend of reactief gedrag;
• Nare of verwarrende emoties, zoals het gevoel afgewezen of in de steek te worden gelaten, genegeerd te worden of geen liefde waard te zijn, onzichtbaar, hulpeloos, machteloos, vreugdeloos, niet goed genoeg of te veel te zijn;
• Lichamelijke ervaringen of klachten die passen bij een vroeg trauma of een scheiding van je moeder, zoals gevoeligheid voor voedsel of omgeving, slechte opname van voedingsstoffen, eetstoornissen, auto-immuunproblemen, cvs (chronisch vermoeidheidssyndroom), middelenmisbruik, enaandoeningen als fibromyalgie, eczeem en huiduitslag.

Veel mensen hebben onverklaarbare klachten. En velen zijn opgegroeid in een dysfunctioneel gezin of hebben ouders of grootouders die hun liefde niet vrijelijk konden geven. Hoe weten we of we overgeërfd familietrauma of een hechtingstrauma hebben?

Dit werkboek is bedoeld om jou te helpen dit uit te zoeken. En niet alleen om het uit te zoeken, maar ook om te helen en de cirkel voor toekomstige generaties te doorbreken. De effecten van overgeërfd familietrauma zijn niet met jou begonnen, maar ze kunnen wel bij jou eindigen.

Het kan eindigen bij jou

Als je mijn boek Het is niet met jou begonnen hebt gelezen, weet je al dat de effecten van trauma kunnen doorklinken in onze woorden en zich kunnen uiten in allerlei klachten. Maar die klachten lijken niet altijd op het oorspronkelijke trauma.

Wij hebben bijvoorbeeld problemen met onze ogen of last van zenuwtrekken, maar leggen nooit het verband tussen deze klachten en het feit dat onze oma als kind wees werd en onze moeder niet de liefde en aandacht kon geven die ze nodig had. En onze moeder, zich niet bewust van wat zij zelf had gemist, kon ons op haar beurt niet de afstemming geven die we nodig hadden om volledig in ons lichaam te leven, waardoor gaten ontstonden in de werking van ons zenuwstelsel.

Het is nog steeds niet met jou begonnen helpt je om te werken aan de mysteries waar je mee leeft – de onverklaarde klachten, de angsten, de zorgen, de obsessieve gedachten; klachten waarvan je misschien denkt dat ze de jouwe zijn, terwijl je ze in feite alleen maar hebt geërfd van je moeder of vader of grootouder. En dat verband heb je nooit gelegd. Tot nu toe.

Fragment uit: Het is nog steeds niet met jou begonnen

Het is (nog steeds) niet met jou begonnen

Dit werkboek biedt een stap-voor-stap route naar innerlijke bevrijding en het beëindigen van destructieve cycli die generaties kunnen overspannen.

Bestel jouw exemplaar voor €24.50 met gratis verzending Reserveer nu

Je bestelt bij

Lees ook deze artikelen van Mark Wolynn:

• Familietrauma’s: welke trauma’s zitten vast in jouw familiebewustzijn?
• Familietrauma: de verschillen van trauma-uitingen tussen de oudste en jongste én broers en zussen
• Het is niet met jou begonnen: hoe trauma’s overgedragen kunnen worden in de familie

Het bericht Dit zijn tekenen dat jouw onverklaarbare klachten voortkomen uit geërfde familietrauma’s verscheen eerst op Inspirerend Leven.

Soms duikt een pijn onder tot hij een weg naar expressie of bevrijding kan vinden. Die expressie komt vaak tot uiting in de volgende generaties en kan als moeilijk te verklaren symptomen tevoorschijn komen.

Trauma’s in het familie-DNA

De geschiedenis die je met je familie deelt, begint al voordat je verwekt werd. In je vroegste biologische vorm, als onbevruchte eicel, deel je al een cellulaire omgeving met je moeder en oma. Toen je oma vijf maanden zwanger was van je moeder, bevond de voorlopercel van de eicel waaruit jij je ontwikkelde zich al in de eierstokken van je moeder.

Dit betekent dat je moeder, je oma en de vroegste sporen van jou zich al voordat je moeder werd geboren in hetzelfde lichaam bevonden: drie generaties die dezelfde biologische omgeving delen. Dit is geen nieuwe gedachte; embryologieboeken beschrijven dit al meer dan honderd jaar. Jouw ontstaansproces kan op vergelijkbare wijze in je vaderlijke lijn worden getraceerd. De voorlopercellen van de zaadcel waaruit jij je ontwikkelde waren al in je vader aanwezig toen hij nog een foetus in zijn moeders baarmoeder was.

Met wat we nu leren uit onderzoeken over de manieren waarop stress kan worden overgeërfd, kunnen we in kaart brengen hoe het biologische residu van trauma’s die je oma heeft ervaren kan worden doorgegeven, met alle gevolgen van dien.

Trauma’s in het familiebewustzijn

Trauma’s worden niet alleen in het DNA doorgegeven, ook via het familiebewustzijn worden trauma’s overgedragen. Simpel gezegd krijgen we via onze eigen moeder aspecten van de moederzorg van onze oma mee. De trauma’s die onze oma doorstond, haar pijn en verdriet, de problemen in haar jeugd of met onze opa, het verlies van dierbaren die vroeg stierven: al deze dingen sijpelden in zekere mate door in de zorg die ze onze moeder gaf. Kijken we nog een generatie verder terug, dan geldt naar alle waarschijnlijkheid hetzelfde voor de zorg die onze oma van háár moeder kreeg.

De details van de gebeurtenissen die hun leven vormgaven zullen we mogelijk nooit te weten komen, maar toch kunnen we de impact van deze details diep voelen. Niet alleen wat we van onze ouders erven maar ook de ouderzorg die zij kregen beïnvloedt de manier waarop we met onze partner en met onszelf omgaan, en hoe we onze kinderen opvoeden. Of het nou goed of slecht is, ouders zijn geneigd om net zo voor hun kinderen te zorgen als hun ouders voor hen zorgden.

Deze patronen lijken in onze hersenen geprogrammeerd te zijn en worden al vóór onze geboorte gevormd.

Het hele plaatje

Opkomende trends in de psychotherapie kijken verder dan de persoonlijke trauma’s en betrekken ook traumatische gebeurtenissen binnen de familie en de sociale geschiedenis erbij als onderdeel van het hele plaatje. De drama’s verschillen in soort en intensiteit – verlatenheid, zelfmoord, oorlog, of de voortijdige dood van een kind, ouder, broer of zus – en kunnen schokgolven van angst en verdriet veroorzaken die in latere generaties doorwerken.

Recente ontwikkelingen binnen de celbiologie, neurowetenschappen, epigenetica en ontwikkelingspsychologie onderstrepen het belang van onderzoek onder minstens drie generaties binnen de familiegeschiedenis om inzicht te krijgen in de mechanismen achter de zich herhalende patronen van trauma en lijden.

Als familieleden onverdraaglijke trauma’s hebben ervaren, of geleden hebben onder immense schuldgevoelens of verdriet, kunnen de gevoelens overweldigend zijn en zo heftig dat zij ze niet in de hand hebben of kunnen verhelpen. Zo zit de menselijke aard in elkaar: als de pijn te heftig is, proberen mensen hem te vermijden. Maar als we onze gevoelens blokkeren, belemmeren we zonder het te beseffen het noodzakelijke helingsproces dat tot een natuurlijke bevrijding ervan kan leiden.

Wanneer onverwerkte trauma’s opnieuw opduiken in de familie

Soms duikt een pijn onder tot hij een weg naar expressie of bevrijding kan vinden. Die expressie komt vaak tot uiting in de volgende generaties en kan als moeilijk te verklaren symptomen tevoorschijn komen. Jesse kreeg pas last van de ijzige kou en klappertanden toen hij zo oud was als zijn oom Colin toen hij doodvroor. Gretchen kende de angstige wanhoop en zelfmoordneigingen van haar oma al zo lang als ze zich kon herinneren. Deze gevoelens gingen haar leven zozeer beheersen dat niemand zich ooit heeft afgevraagd of deze gevoelens wel uit haarzelf voortkwamen.

Op dit moment zijn er in onze samenleving weinig mogelijkheden voor hulp aan mensen zoals Jesse en Gretchen, die de restanten van erfelijk familietrauma in zich meedragen. Meestal gaan ze naar een dokter, psycholoog of psychiater en krijgen ze medicijnen, therapie of een combinatie van de twee voorgeschreven. Hoewel deze wegen enige verlichting kunnen brengen, leiden ze in het algemeen niet tot een definitieve oplossing.

Niet iedereen heeft zulke dramatische trauma’s in zijn of haar familiegeschiedenis als Gretchen of Jesse. Maar de dood van een partner of baby, een kind afstaan, verlies van iemands thuis en zelfs de ontbrekende aandacht van een moeder kunnen ervoor zorgen dat de steunmuren instorten en de stroom van liefde binnen onze familie stagneert. Wanneer we zicht krijgen op de oorzaak van deze trauma’s, kunnen langslepende familiepatronen eindelijk achtergelaten worden.

Trauma’s in de familie zijn niet altijd negatief

Het is belangrijk om te weten dat niet alle gevolgen van een trauma negatief zijn. Volgens Rachel Yehuda is het doel van een epigenetische verandering de verruiming van het aantal manieren waarop we op stressvolle situaties regeren, iets wat in haar ogen positief is: ‘Wie heb je het liefst bij je als het oorlog is?’ vraagt ze zich af. ‘Iemand die al eerder met tegenspoed te maken had [en] weet hoe hij zich moet verdedigen? Of met iemand die nog nooit voor iets heeft hoeven vechten?’

Als we eenmaal begrijpen wat biologische veranderingen als gevolg van stress en trauma beogen te doen, zegt ze, ‘dan zullen we beter aan onszelf kunnen vertellen wat onze echte capaciteiten en vermogens zijn.’ Zo bezien hoeven de trauma’s die we erven of uit eerste hand ervaren niet alleen een erfenis van angst en verdriet na te laten, maar kunnen ze ook een krachtige en weerbare erfenis creëren die nog generaties lang voelbaar is.

Bron: Het is niet met jou begonnen

Het is niet met jou begonnen

Ontrafel je erfenis van familietrauma met Het is niet met jou begonnen van Mark Wolynn en doorbreek de cyclus voor een vrije toekomst. Wanneer je gebukt gaat onder angst, depressie, problemen of pijn komt het vaak niet in je op dat je dit geërfd kunt hebben van je voorouders. Zolang onopgeloste trauma’s begraven blijven in pijn of stilte, kunnen angsten en gevoelens die niet bij jou horen blijven opduiken in je leven.

Bestel jouw exemplaar voor €26.50 met gratis verzending Bestel nu

Je bestelt bij

Lees verder over trauma in de familie

• Wil jij je voorouders beter leren kennen om oude pijn in de familielijn te helen?
• De belangrijke rol van familie-karmadragers: waarom het noodzakelijk is om oude pijnen te helen
• Vooroudermedicijn: helen van oude pijn in de familielijn

Het bericht Het is niet met jou begonnen: hoe trauma’s overgedragen kunnen worden in de familie verscheen eerst op Inspirerend Leven.