Home Geen categorie Zondagochtendgevoel

Zondagochtendgevoel

Door redacteur

jeneverbesZondag, 7 uur, de zon is nog niet op, maar ik ga naar buiten met de hond. Ik woon aan de rand van de Sallandse Heuvelrug en het is heerlijk om rond zonsopgang in de natuur te zijn. Zeker op zondag. Geen verkeer, geen mensen op straat, alles stil, alleen merels te horen en in de verte geloei van koeien. In het bos zie ik twee reeën het pad oversteken. Koos ziet ze niet, hij snuffelt uitgebreid aan nieuw opgekomen paddenstoelen. Op de heide staan de grillige jeneverbessen in mistnevelen gehuld. Ze noemen dat hier ‘witte wieven’, omdat het in de schemer mysterieuze gestalten lijken. De spinnenwebben lichten overal op door de druppeltjes die het rag accentueren. koeIk loop altijd een uurtje, soms anderhalf door bos en heide, deels losloopgebied voor honden, deels natuurgebied met Hereford koeien. Koos is een zogenaamde drijver, dus roepen koeien altijd zijn oerinstinct op en moet hij hier zeker aan de lijn. Ik zie een buizerd overvliegen en hoor geroffel van een specht – nu nog! We steken de heide over en bij een kruising van paden besluit ik een mij onbekende paaltjesroute te gaan volgen. Dat doe ik nooit en ik ben de rode paaltjes op een gegeven ogenblik dan ook kwijt. Ik sta aan de rand van het natuurgebied en kan eenvoudig omkeren en teruglopen, maar besluit het zandpad langs de rand in te slaan. Hier ben ik nog nooit geweest, want ik loop altijd ín de Sallandse Heuvelrug en nu voor het eerst er omheen. Met rechts van me een zon die probeert de mist te verdrijven en boven me voortdurend gegak van overvliegende ganzen, zo hoog, dat ik ze niet kan zien. bramenWe lopen over onverharde paden door landerijen, met af en toe een (woon)boerderij, met hond op het erf, loslopende kippen (met haan) en geitjes in de tuin. Met was aan de lijn, bij het ene huis alles wit, bij het andere alles rood! Koos gaat zigzaggen door het rulle zand en pakt af en toe een stukje weiland met paarden mee. Ik eet bramen van de struiken langs de kant. Ik heb geen horloge of smartphone bij me en constateer dat dat een heerlijk vrij gevoel geeft. Waar je al niet gelukkig mee kunt zijn! We slaan nu eens links-, dan weer rechtsaf, maar blijven de rand van het natuurgebied volgen, dan komen we vanzelf weer thuis. Na nog een onbekend boslaantje sta ik plotseling op een mij bekende kruising met een grote zwerfkei en een oude schuur, waaraan nog volop bloeiende geraniums hangen. Er komt een man met een klein wit hondje aan gelopen – de eerste mens die ik vanochtend zie. De hondjes besnuffelen elkaar en wij wisselen onze gevoelens over het mooie herfstweer uit. Een half uurtje later loop ik mijn straat weer in. De buren stappen net op de fiets, op weg naar de kerk. Dan zal het 10 uur zijn. Mijn katten komen ons tegemoet… brokjes! Koos slobbert een bak water leeg en probeert de katten te verleiden tot spelen. Ik zet de oven aan om croissantjes af te bakken. Zondagochtend!

Leave a Comment