Home Geen categorie ‘Yoga Bitch’: over een reis en een gevecht

‘Yoga Bitch’: over een reis en een gevecht

Door Ineke

Door yoga je hogere én je lagere zelf vinden, dat is de essentie van het boek Yoga Bitch van de Amerikaanse schrijfster Suzanne Morrison. Een inspirerende vrouw die ons deelgenoot maakt van haar reis naar Bali en vooral van haar reis naar binnen. Met veel humor en zelfrelativering, waardoor het een boek is geworden waarin ik veel herken. Het interview dat ik met haar had, tijdens het Servire Festival in Bergen aan Zee, mondde uit in een boeiend tweegesprek tussen twee vrouwen die zich verbonden voelen in de reis en het gevecht. Suzanne, je boek begint met een yogales op je 34ste en een docente die je vraagt je voor te stellen dat je op een wolk zit. Zou je dat willen, op een wolk kunnen zitten? ,,Ik zou wel willen kunnen vliegen… Sitting on a cloud is so boring.’’ Daarna volgen de aanslagen van 9/11, vlak voordat je naar New York wilde verhuizen, en hoe bang je door die gebeurtenissen bent geworden. Exact tien jaar later ontmoeten wij elkaar hier. Voel je nog steeds angst? ,,Ik leef nog steeds met angst, het is zeker niet weg. Als ik zeg ik leef met angst, bedoel ik ook dat ik er mee kan leven. Er zijn periodes met meer of minder angst. Door yoga heb ik geleerd er mee om te gaan. Te accepteren dat het een onderdeel is van mijn leven.’’ Je boek heet ‘Yoga Bitch’. Is dat hoe jij je zelf ziet? Ben je een bitch die van yoga houdt? Lachend: ,,Nee zo zie ik mijzelf niet. Ik bedoel er eigenlijk mee dat je door yoga eigenlijk je hogere zelf zoekt en vindt. Tegelijk zoek en vind je ook je lagere zelf. In mijn geval mijn cynische, extreem egoïstische, naar sigaretten, wijn en chocolade smachtende lagere zelf. Goed en slecht vind je allebei. Het komt beide naar buiten op verschillende tijdstippen. Dat heb ik samen willen brengen in de titel.’’ Yoga_bitch_t607.jpgWanneer besloot je dit boek te schrijven? ,,Voor dit  boek had ik al een onewomanshow, die hierover ging. Mijn achtergrond ligt in het theater. Ik wist dat ik een boek zou schrijven en dus gebeurde het gewoon. Ik schreef het eerst als een roman. Dat wilde de uitgever niet uitgeven. Een biografie zou beter zijn. Negen, tien jaar later wist hoe ik het zou gaan doen. Welke structuur ik wilde gebruiken. Een dagboek, afgewisseld met momenten van nu. Er moest  een relatie zijn tussen toen en nu. Als je er midden in zit, zie je het niet. Zelf had ik die tijd ook nodig. Veel van de thema’s van toen zijn nu opgelost. Ik heb een goed contact met mijn familie. Ben nog steeds gelukkig samen met The Sailor, de zeeman in mijn boek. Een thema dat nog wel speelt is religie. Ik ben er nog niet goed uit wat religie precies voor mij betekent. Wat betreft schuld en angst; het komt en gaat. Indra, de yogadocent in mijn boek, is nog steeds een inspiratiebron voor mij, zelfs nu de tijd verstrijkt. Mensen die durven kiezen voor wie ze echt zijn en mensen die je daar oprecht ruimte voor geven zijn heel inspirerend voor mij.’’ Hoe vond je het om een boek te schrijven over je persoonlijke leven? ,,Heel moeilijk om eerlijk te zijn, moeilijk om ook echt eerlijk te zijn, het niet mooier te maken dan het is. Veel mensen die je kent lezen het. Dat maakt mij heel kwetsbaar. Dat vond ik behoorlijk  beangstigend. Door veel humor te gebruiken kon ik toch veel bloot geven over mijzelf. Tot nu toe krijg ik goede reacties. Ook de yogagemeenschap reageert positief. Volgens hen schrijf ik wat veel mensen alleen maar durven te denken. Hier in Nederland begrijpen veel mensen de reis die ik gemaakt hebben, die snappen de struggle, het gevecht.’’ Je nieuwe show heet ‘Optimisme’. Is dat ook de titel van je nieuwe boek? ,,Nee. De show gaat over Ted Bundy, de seriemoordenaar. Maar ik snap de relatie die je legt; een gevoel van optimisme na de ervaringen op Bali en de groei die ik heb doorgemaakt. Op dit moment werk ik aan een nieuw boek.  Het is weer een biografie, dit keer een liefdesverhaal. Het gaat over mijn eerste liefdesrelatie. Met deze jongen heb ik toen ik 19 jaar was in Parijs samengewoond.’’ In de verte doet je boek mij denken aan ‘Eten, Bidden en Beminnen’ van Elizabeth Gilbert. ,,Dat kan ik mij wel voorstellen. Feit is dat mijn show al in 2003 in première ging in New York. En ik was al bezig met dit boek toen dat van Gilbert in 2006 uitkwam. Daar werd ik nogal zenuwachtig van. Eerst wilde ik het niet lezen omdat ik bang was beïnvloed te worden. Later heb ik dat alsnog gedaan zodat ik er ook gewoon rekening mee kon houden, bovendien las iedereen om mij heen het. Het verhaal van Elizabeth is nogal romantisch, alles loopt goed af. Mijn reis was meer een persoonlijk gevecht. Mijn verhaal is zo anders: more from the heart.’’

Leave a Comment