Home Persoonlijke verhalen “En ik heb jullie niet eens gewaarschuwd voor wat er ging gebeuren”

“En ik heb jullie niet eens gewaarschuwd voor wat er ging gebeuren”

Door Tobias Reijngoud

Anderhalf jaar geleden was ik op bezoek bij Asse Aukes, een biologische boer in Ruste. Ik sprak hem voor mijn boek Levenskracht & Levensvragen: gesprekken met oudere, wijze mensen over de vraag waar het nu eigenlijk om gaat in het leven.

Die bomen moeten om

Het was begin september en we zaten in de tuin. Asse zei: “Kijk, daar achter bij de vaart stonden vijf dikke wilgen. Die hebben we van de winter allemaal omgehaald. We waren met de uitbouw van ons huisje bezig, en we dachten: voordat we het huis hier gaan optrekken… Die bomen stonden vlakbij, dat was te riskant. Bij een flinke storm uit het noordwesten zouden ze zo over het huis heen kunnen vallen. Dus de bomen moesten om, het was niet anders. Ik ben er toen met een paar vrienden uit de buurt flink tegenaan gegaan. Hup, zagen en trekken. Maar op een gegeven moment, toen we zo’n beetje klaar waren en de bomen omlagen, dacht ik ineens: en ik heb jullie niet eens gewaarschuwd voor wat er allemaal ging gebeuren.”

Te abstract? Nee dus

Het gesprek met Asse was het eerste dat ik voor mijn boek voerde. Ik twijfelde toen nog of het eigenlijk wel iets zou opleveren: interviews over de vraag waar het in het leven om gaat. Is dat niet een te vaag en te algemeen onderwerp? Zou ik wel voldoende interessante en persoonlijke antwoorden krijgen. Zouden de gesprekken niet op een te abstract en filosofisch niveau blijven hangen? Het waren onnodige zorgen zo besefte ik al heel snel, daar in de tuin van Asse.

Hij ging verder over dat ‘onbehouwen’ kappen van bomen en zei: “Ik voelde me daar een hele tijd niet echt lekker over. Zulke prachtige bomen. In het voorjaar duurde het ook ontzettend lang voordat de stronken weer uitliepen. Heel lang waren er maar een paar sprietjes te zien. Ik kreeg het gevoel: dit is te ruig geweest, ik ben te onbehouwen bezig geweest. Dat begrootte me enorm.”

Ik had ze kunnen bedanken

“Maar goed, het is nu zomer en ze zijn inmiddels gigantisch aan het uitlopen”, zei Asse. “Ik zwem altijd hier, in de vaart. Ik mag graag zwemmen en elke dag plons ik er wel een keer of twee in. Als ik er dan weer uit klim doe ik dat naast de wilgen. Daar is de beschoeiing wat lager, vandaar. Maar die uitlopers, die takken hangen nu allemaal in het water. Ze zitten eigenlijk enorm in de weg als ik het water uit wil klimmen. In feite zou ik even wat moeten snoeien. Maar ik kan het nog niet over mijn hart verkrijgen. Ik heb jullie zó gepest van de winter, dus nu maar even pianissimo. De komende winter – als alles tot rust is gekomen – dan bekijk ik nog wel of ik wat ga snoeien.”

Asse had de bomen dus willen voorbereiden op de kap. Ik vroeg hem hoe hij dat had kunnen doen. Hij zei: “Ik had naar ze toe kunnen gaan en ze beet kunnen pakken. Ik had met mijn gedachten dan even bij de bomen kunnen zijn. Ze kunnen bedanken dat ze hier al die jaren groeiden. Ze kunnen bedanken voor wat ze ons allemaal geboden hebben: plezier, schaduw, rust. Het waren gewoon prachtige bomen.”

Boekentip van Inspirerend Leven:
Levenskracht en Levensvragen

Meer verhalen lezen over wat het leven? Eind april verschijnt het nieuwe boek van Tobias Reijngoud Levenskracht & Levensvragen: gesprekken met onder meer Jan Terlouw, prinses Irene, Herman Wijffels, Lenny Kuhr, Huub Oosterhuis, Awraham Soetendorp en Pim van Lommel. Reserveer hem nu alvast in onze betrouwbare webshop Boekenwereld.com.

Leave a Comment