Home Spiritualiteit Zes tekenen dat je een volwassen nieuwetijdskind bent

Zes tekenen dat je een volwassen nieuwetijdskind bent

Door redacteur
volwassen nieuwetijdskind

Toen eenmaal de eerste berichten over nieuwetijdskinderen verschenen en er steeds meer over dit nieuwe verschijnsel verteld en geschreven werd – en toen er vervolgens lijstjes kwamen met de typische kenmerken van een nieuwetijdskind, kwamen er steeds meer volwassenen die zeiden: Maar in die beschrijvingen herken ik mezelf! Ik weet niet hoe dat kan, maar ik ben vast ook een nieuwetijdskind! In dit artikel legt Hans Stolp je uit wat kenmerken zijn van een volwassen nieuwetijdskind. 

Nieuwetijdskinderen in de jaren tachtig

Achteraf gezien blijkt het verschijnsel nieuwetijdskind ouder te zijn dan we dachten: het werd weliswaar pas in de jaren tachtig van de vorige eeuw ontdekt, maar het verschijnsel zelf is een stuk ouder: ik ken ouderen die nog voor de Tweede Wereldoorlog geboren werden (dus voor 1940), maar die je nieuwetijdskinderen avant la lettre zou mogen noemen: nieuwetijdskinderen dus, nog voordat die term uitgevonden was. Alleen: in die vroegere tijden ging het nog slechts om enkelingen. Je mag deze allereerste nieuwetijdskinderen de voorhoede noemen en daarom betrof het in die eerste decennia nog slechts weinig mensen. Dat is dan ook de reden waarom het verschijnsel nieuwetijdskinderen pas veel later, in de jaren tachtig, begon op te vallen, toen er op een zeker moment steeds meer van hen naar de aarde kwamen.

‘Anders dan anderen’

In de verhalen van de oudere, volwassen nieuwetijdskinderen die ik zelf te horen kreeg, komen bepaalde kenmerken, eigenschappen en ervaringen steeds weer terug. Voor ik die hieronder op een rij zet, wil ik benadrukken dat niet alle nieuwetijdskinderen gelijk zijn en dat dus niet ieder volwassen nieuwetijdskind zichzelf in alle hieronder genoemde punten hoeft te herkennen.  Ik noem de hieronder staande punten in de hoop dat de lezeressen of lezers die zich een volwassen nieuwetijdskind voelen, wat meer zelf – krijgen en ineens op bepaalde punten van zichzelf zullen begrijpen: o, dáárom reageer ik altijd op die en die manier.

En vooral voor mensen die zichzelf zo lang als een zwart schaap, als een vreemde eend in de bijt, of als ‘anders dan anderen’ hebben gevoeld, is het meestal een troost en een opluchting om te ontdekken dat er nog veel meer mensen zijn die net zo (vreemd en anders) in het leven staan als zijzelf.

Wat meteen op zal vallen is het feit dat de levenshouding van oudere nieuwetijdskinderen in beginsel niet zo heel erg veel afwijkt van die van de jongere nieuwetijdskinderen. Wel mogen we zeggen: bij de jongeren zijn hun nieuwetijdseigenschappen over het algemeen echter meer uitgesproken: zij zetten een paar stappen verder – en soms zelfs een paar stevige stappen verder – dan de ouderen dat nog vermochten te doen.

Wel een geen last van valse schuldgevoelens

Een enkele keer echter zijn de verschillen tussen oudere en de jongere nieuwetijdskinderen echter juist wel groot, zelfs levensgroot. Een goed voorbeeld daarvan is het feit dat de jongere nieuwetijdskinderen (in het algemeen gesproken) nauwelijks of geen last hebben van valse schuldgevoelens en daarmee ook niet gemanipuleerd kunnen worden. Ze kijken zelfs neer op de volwassenen die hen toch een schuldgevoel proberen aan te praten en hen zo proberen te manipuleren.

Probeer je zoiets als ouder, dan verlies je daarmee meteen je gezag naar je kind toe. De oudere nieuwetijdskinderen waren daarentegen juist overgevoelig voor valse schuldgevoelens, en velen van hen proberen zichzelf op oudere leeftijd nog altijd daarvan te bevrijden. Hoe is dat eigenlijk mogelijk? En waarom hadden de oudere nieuwetijdskinderen dan niet diezelfde instelling? Omdat de geestelijke energieën die het loslaten van valse schuldgevoelens mogelijk maken op dat moment nog nauwelijks de aarde hadden bereikt en daar nog nauwelijks actief werkzaam waren geworden. Dus bezaten de oudere nieuwetijdskinderen de houding die op dit vlak toentertijd iedereen eigen was.

Ja, zij kenden die gevoelens meestal zelfs nog sterker dan hun leeftijdgenoten, omdat hun, juist door hun anders-zijn en hun afwijkende levenshouding, voortdurend allerlei schuldgevoelens – met en zonder woorden – aangepraat werden en zij daar, dankzij hun sensitiviteit, extra gevoelig voor waren.

Ben jij een volwassen nieuwstijdkind?

In het onderstaande pretendeer ik overigens niet alle kenmerken en/of eigenschappen van volwassen nieuwetijdskinderen op een rij gezet te hebben: er vallen er nog wel meer te noemen. Ik wil hieronder vooral de specifieke levenservaringen van oudere nieuwetijdskinderen beschrijven die mijzelf in mijn werk het meest hebben getroffen en die mijns inziens het meest kenmerkend zijn voor de oudere generatie nieuwetijdskinderen:

1. Ze hebben een sterk verantwoordelijkheidsgevoel

Bij de oudere, nu nmiddels volwassen geworden nieuwetijdskinderen, werd al snel duidelijk dat zij voor het merendeel kinderen waren met een sterk verantwoordelijkheidsgevoel die al heel vroeg met een grote vanzelfsprekendheid allerlei taken en verantwoordelijkheden op zich namen. In het gezin thuis werden ze nogal eens de vader/moeder voor hun broertjes en zusjes, en ook in hun volwassen relaties zijn ze vaak de gevende en zorgende.

2. Ze leven met een gevoel van heimwee

Vele oudere nieuwetijdskinderen kennen het: dat gevoel van heimwee. Heimwee waarnaar? Vroeger, toen ze jong waren, wisten ze dat al helemaal niet en kenden ze geen mensen met wie ze dat gevoel hadden kunnen bespreken en delen. Maar door de snelle ontwikkeling van de spiritualiteit van tegenwoordig, begonnen zij zich in latere jaren steeds duidelijker te realiseren dat hun heimwee is gericht op de geestelijke wereld: de wereld vanwaar we komen en waar we na onze dood weer naartoe zullen gaan.

3. De andere intelligentie van nieuwetijdskinderen

Opvallend is ook de soort van intelligentie die volwassen nieuwetijdskinderen eigen is. Ze zijn meestal behoorlijk intelligent, maar het is een intelligentie die niet op de gangbare manier tot uitdrukking komt: hun intelligentie is vooral een creatieve intelligentie en een sociale intelligentie.

Op school hadden de volwassen nieuwetijdskinderen het meestal niet gemakkelijk, hoe intelligent ze ook waren, simpelweg omdat hun intelligentie zeker in die tijd meestal niet herkend en begrepen werd. Bovendien hadden ze toen al het gevoel dat wat ze op school moesten leren, alleen maar ballast was en hen niet zou helpen in het latere leven. Wat hen vooral tegenstond op school was het autoritaire van de opleiding, het ‘uit het hoofd’ moeten leren, het doodse en saaie van het onderwijs en het feit dat ze nooit eens even vrij mochten dagdromen.

4. Ze leven met een gevoel van vervreemding

Veel oudere nieuwetijdskinderen kennen die herhaaldelijk naar boven komende gedachte: Wat doe ik hier eigenlijk, in deze koude, harde wereld die mij eigenlijk zo vreemd is? Het is een spontane gedachte, vaak een flits die gelukkig ook weer snel verdwijnt, omdat er nu eenmaal werk verzet moet worden – en juist dat helpt dikwijls om dat gevoel van vervreemding te overwinnen. Maar het blijft altijd een gevoel op de achtergrond dat zo weer naar voren kan komen om opnieuw onze aandacht op te eisen. Het is dit basisgevoel dat de volwassen nieuwetijdskinderen er altijd weer op wijst dat ze burgers van twee werelden zijn: enerzijds van de aarde, anderzijds van de geestelijke wereld.

5. Ze maken de weg vrij voor nieuwe generaties nieuwetijdskinderen

Net als dat gevoel van heimwee, wijst ook deze opflitsende gedachte op een dieperliggend wéten dat we weliswaar hier in een lichaam op aarde leven, maar dat we afkomstig zijn uit een andere wereld, een wereld van louter licht. En hoe meer de volwassen nieuwetijdskinderen zich dit weten in de loop van hun leven bewust leerden maken, hoe meer zij vanuit oude, hun in hun jeugd meegegeven inzichten en geloofsovertuigingen, toegroeiden naar een ander inzicht en een andere levensvisie.

Maar juist omdat de meeste oudere, volwassen nieuwetijdskinderen nog een kerkelijk geloof meekregen, ervoeren zij de overgang naar die heel andere levensvisie die aansluit bíj, en voortkomt úit dat weten dat in hen leeft, als een grootse en ingrijpende overgang die je zou kunnen vergelijken met een emigratie. Een ander spreekt in dit verband over een geestelijke emigratie. Dát gevoel: het gevoel een geestelijke emigrant te zijn, is eveneens een belangrijk kenmerk van het levensgevoel van volwassen nieuwetijdskinderen.

Nu wordt in dat besef van een geestelijke emigratie de grote levensopdracht van de volwassen nieuwetijdskinderen duidelijk: om vanuit de inzichten en het levensgevoel van een oude wereld, een weg te banen naar de inzichten en het levensgevoel van de nieuwe wereld die in deze tijd geboren gaat worden. Zij, de volwassen nieuwetijdskinderen, zijn de wegbereiders.

Het is voor de oudste generatie nieuwetijdskinderen ontroerend om te zien dat de generaties nieuwetijdskinderen die na hen komen, zoveel makkelijker de weg vinden naar zichzelf, naar de eigen levensopdracht en naar het nieuwe denken dat daarmee samenhangt. Dit schenkt de oudste nieuwetijdskinderen een diep gevoel van vreugde: ze mogen zien hoe het werk dat zij verzet hebben, gezegend wordt!

6. Ze voelen zich eenzaam

Het zal duidelijk zijn dat juist de volwassen nieuwetijdskinderen nogal wat eenzaamheid hebben doorleefd: afgewezen worden, als het zwarte schaap gezien worden, niet passen binnen het schoolsysteem en op het werk, in verzet komen tegen holle autoriteiten, steeds weer vragen stellen die anderen ongemakkelijk vinden omdat ze eigenlijk geen antwoord hebben, en ga zo maar door; het veroorzaakt onvermijdelijk een voortdurende eenzaamheid. Dat gevoel was vooral ook daarom zo sterk, omdat ze in hun jeugd en in hun jongere jaren heel lang dachten dat ze de enige waren die zo dachten, voelden en in het leven stonden.

Pas veel later, toen er meer en meer aandacht voor het verschijnsel nieuwetijdskinderen ontstond, ontdekten velen van hen dat ze niet de enige waren en dat er nog veel meer mensen waren die dachten, voelden en leefden zoals zij.

Boekentip: De levensopdracht van nieuwetijdskinderen

Dit is een fragment uit De levensopdracht van nieuwetijdskinderen. Wil jij meer weten over nieuwetijdskinderen, wie ze zijn en wat ze ons leren? Dan raden we De levensopdracht van nieuwetijdskinderen van Hans Stolp aan.

Bestel jouw exemplaar in onze webshop Boekenwereld.com voor € 15,99 t/m 20 mei gratis verzending met de code ikleesthuis.

Misschien vind je deze artikelen ook interessant:

2 reacties

Avatar
jacqueline 19 mei 2020 - 07:31

Ik herken mij in de omschrijving. En ook mijn zoon herken ik in de beschrijving van de huidige nieuwetijdskinderen. Waar ik zelf veel over nadenk, zou het gedrag/levensgevoel van de zogenoemde eerdere nieuwetijdskinderen niet ook kunnen voortkomen uit het feit dat ze de z.g.n. tweede generatie zijn? Dus enorm belast met het onverwerkte leed dat de oorlog heeft veroorzaakt? Een half leven bezig om het getroebleerde leven van hun ouders te begrijpen? En dat de nieuwe generatie alweer een stuk minder belast is en daardoor vrijer in het leven staat? Ben benieuwd wat uw gedachten hierover zijn.

Hartelijke groet,

Jacqueline

Reply
Avatar
Geert Paul Weeda 24 mei 2020 - 11:25

Herken wel e.e.a. Waarschijnlijk ook om dat ik sinds enige tijd mij herken in de kenmerken van HSP en HB, wat dan niet meer zo vreemd is. Lastig voor een oudere jongere (60+) die geregeld nog denk als een veel jonger persoon. Zeker mooi en duidelijk geschreven!

Reply

Laat een bericht achter