Home Liefde & Relaties Verslaafd aan de liefde: The one-week-stand

Verslaafd aan de liefde: The one-week-stand

Door Maartje Van Neygen

“All the single ladies, now put your hands up!”

In tijden van Beyoncé, lifehacks, krachtige quotes en Instagram is het makkelijk geworden om het beeld van de sterke, levenslustige, alleenstaande vrouw uit te dragen. En hoewel ik nu beter weet, zou ik mij tot voor kort een sterke, jonge vrouw ‘who don’t need no man’ hebben genoemd. Tot het moment dat dit zorgvuldig gecreëerde beeld gebaseerd bleek op een streefdoel, een ideaal. Maar niet op mijn huidige situatie.

2017 ging mijn jaar zijn. Althans volgens de quote die ik op Nieuwjaarsdag plaatste. Maar in het voorjaar ging het mis. Na het abrupt beëindigen van een lange relatie ging ik verder op de automatische piloot. Het was een moeilijke beslissing geweest. Maar na lang wikken en wegen, wist ik dat het de enige juiste was. Na maanden kon ik het eindelijk over mijn lippen krijgen. Zonder ook maar één woord te zeggen, trok hij de deur achter zich dicht en vertrok. Alsof alle lucht plots uit de kamer verdween, zakte ik in elkaar. Ik denk dat ik uren ben blijven zitten boven aan de trap, die dag.

Opera Guy

Maar nog geen week later was ik head-over-heels verliefd. Op een onbereikbare man. Hoewel onbereikbaar, was er een zekere chemie tussen ons. Hij nam me mee naar de opera en tijdens een lange avondwandeling in hartje Brussel verloor ik mijn hart. En voor de eerste keer sinds maanden kabbelde mijn leven niet zomaar aan mij voorbij. Mijn hele lichaam zinderde. Tijd om te rouwen om een gebroken toekomstbeeld? Die gaf ik mezelf niet. Geen drank of drugs voor mij. Ik zocht mijn toevlucht in de liefde. Het verslavende aan verliefdheid is de rollercoaster die het met zich mee brengt. De vluchtigheid, het optimisme, de onzekerheid en de aantrekkingskracht… Maar niet elke verliefdheid mondt uit in ware liefde. De meeste verliefdheden eindigen in tranen, chocolade-ijs en een overdaad aan slechte romantische komedies. Zo ook deze.

Mister Tinder

En weer gunde ik mezelf de tijd niet om stil te staan bij hoe ik me voelde. Want ik wilde niet voelen, ik wilde verdoven. Dus Tinder was snel aangemaakt. En de matches stroomden binnen. Gevleid was ik wel, toen een knappe 35-jarige man me vrijwel meteen mee uitvroeg. We zagen elkaar de volgende dag en wat volgde was de meest surreële week in mijn korte bestaan. Heftig, passioneel en tragisch tegelijk. Wat was dat ook alweer van die hoge toppen, diepe dalen?

Toen ook dat eindigde, sloeg alles van de afgelopen maanden op mij in. Hoe kon ik de breuk met mister Tinder verwerken als ik nog niet eens de breuk van begin dit jaar had kunnen verwerken?

Op weg naar heling

Oude wonden, die ik lang verborgen had gehouden, werden opengehaald. En langzaamaan begon ik te helen. Net zoals bij schaafwonden moet de korst er eerst af om te zien wat er onder broedt. Mijn ‘korst’ was de one week stand, liefhebben om maar niet te moeten voelen. Om maar niet te moeten inzien dat ik eigenlijk een leegte aan het opvullen was. Maar een leegte in jezelf vul je niet op met een ander. Dus ik krabbelde recht en doorvoelde elke emotie. En na tweede maanden vond ik mezelf terug. Niet mijn oude zelf. Maar een nieuwe, wijzere zelf. Een upgrade. Maartje 2.0. En deze nieuwe Maartje zou niet zo gemakkelijk vallen voor de charmes van een man. Meer zelfs: ik zou niet daten tot 2018. Of alleszins dat dacht ik…

Mister Right – ish

Tot ik Mister Right – ish ontmoette. Instant vuurwerk. Een combinatie van alle goede eigenschappen die ik zocht in een persoon. En om de tendens van de voorbije maanden aan te houden, was ook dit weer een verboden, onbereikbare liefde. Alsof de afgelopen twee maanden vol verdriet er niet toe hadden gedaan. Alsof ik geen les geleerd had. Zo stortte ik mij opnieuw in een avontuur. En al snel herviel ik in oude gewoontes: pleasen en ondertussen jezelf wegcijferen voor de ander. Hij heeft het vast moeilijker dan ik, dacht ik, toen ik wachtte aan de telefoon. Vaag op de achtergrond zeurde er wel iets. Ik kon er nog niet de vinger op leggen wat dat precies was.

De Indische masseur, bij wie ik maandelijks een afspraak heb, kon dat wel. Zonder al te veel woorden. Met een gebrekkig accent, daar was het dan: de waarheid. “Wat wil je opvullen, Maartje? Wat wil je niet voelen? Nu is het nog geen gewoonte. Maar als je doorzet, ga je je leven lang leegte opvullen met een persoon. Het leven loopt gelijk met de cycli van de maan. Alles eindigt. Hoe sneller je dat accepteert, hoe sneller je verder kan. Voel wat je voelt. Of dat verliefdheid, boosheid, verdriet of eender welke andere emotie is. Doorvoel het. Maar doe het alleen. Het enige wat jij op dit moment nodig hebt, is drie maanden lang alleen zijn.”

I need a heart break

Toen ik naar huis reed, sijpelde het besef langzaam maar zeker tot mij door. Hij had gelijk. Ik was niet de vrouw die ik wilde zijn. Ik was niet de vrouw van de quotes. Ik was een people-pleaser geworden. Ik was de tweede vrouw die wachtte op liefde. Ik was afhankelijk van hem. Van Opera Guy. Van Mister Tinder. Van Mister Right-ish. Ik was verslaafd aan liefde. Of wat ik mezelf voorspiegelde dat liefde was. Ik volg het advies op van mijn Indische masseur en vriend. Ik word de vrouw ‘who don’t need no man’. Alles wat ik nu nodig heb, is een heart break. Van drie maanden. En ditmaal… gun ik mezelf tijd.


Beeld: Photo by freestocks.org on Unsplash

4 comments

Avatar
Elena 8 november 2017 - 22:27

Oh help! Midden in dit..En zeer bewust van het feit dat ik leegte probeer op te vullen met niet juiste dingen en ik zou het heel graag alleen doen maar hoe? Hoe ga je om met dat verschrikkelijke lege gevoel dat je kunt hebben, de onrust en er verder niemand voor je kan zijn. Vertel het me! Alle tips zijn welkom!

Reply
Avatar
Bart De Clercq 25 januari 2018 - 23:03

Hey Maartje, heftige teksten en heel pakkend naar mij toe. Ik heb ook veel vragen over dit probleem.zou dot mogelijk zijnom met u hierover te praten. Jouw idee en ervaring. Gewoon eens over praten. Ik zit met vragen.

Reply
Avatar
Regine Schoe 21 april 2018 - 07:39

Heel herkenbaar voor mij deze manier van met leegte en verdriet omgaan. De boeken van Ingeborg Bosch bijv ‘Illusies’ geven hierover ongelooflijk veel inzicht. En zij heeft een bijzondere therapie ontwikkeld die tot de kern komt. Het heeft mijn leven zeer positief veranderd en tegenwoordig ben ik alleen en gelukkig.

Reply
Avatar
Jack 21 december 2018 - 21:00

Fijn Regine dat je dat hebt kunnen vinden: jouw “nirvana”.

Reply

Leave a Comment