Home Geen categorie Van rups naar vlinder

Van rups naar vlinder

Door Petra Pronk

Dit weekend maakte ik een mooie lezing mee van een spirituele club over het onderwerp transformatie. Een universeel onderwerp waar iedereen zich wel iets bij voor kan stellen. Volgens de metafoor: van rups naar vlinder. Oftewel: worden wie je bent.

van rups naar vlinder

Sommige dingen zijn letterlijk de moeite waard. In een sneeuwachtig weekend waarin geen weldenkend mens zich op de weg of op het spoor waagt, ben ik op een avontuurlijke tocht naar het westen van het land gereisd om daar een meditatiesessie bij te wonen van mijn favoriete spirituele NGO door een ‘zuster’ uit Israel die ik al eerder in India had ontmoet. Een mooi bevlogen mens met een enorme uitstraling. Na eindeloos geploeter door de sneeuw was het nog meer dan anders een gevoel van thuiskomen. De atmosfeer bij deze organisatie heeft altijd iets wat ik niet anders kan omschrijven dan als ‘bijna onaardse rust’. Alles is met zoveel zorg aangekleed en schoongemaakt en de noodzakelijke handelingen worden met zoveel aandacht verricht, dat de hele omgeving rust en warmte en aandacht uitstraalt, waardoor je geholpen wordt om volledig in het ‘nu’ te zijn en je anker naar binnen uit te gooien. Wat je thuis in je eentje vaak zo moeilijk voor elkaar krijgt, lukt daar moeiteloos: de weg naar binnen gaan.

Metamorfose
Na een bijzondere meditatie met de bewuste zuster hield zij haar verhaal over de kracht van metamorfose. Het verhaal over de ontwikkeling van rups naar vlinder.
Herkenning van het besef dat je ‘geroepen’ wordt uit je gewone staat van zijn.
Dat je ergens voelt dat je in beweging moet komen om te worden wie je werkelijk bent. Het gevoel dat er ‘iets’ gaat gebeuren, ook al heb je geen flauw idee wat, maar wel het vertrouwen dat je gehoor moet geven aan die roep. Dat je veilige bestaan op die tak waar je blaadjes genoeg heb om je aan vol te eten op moet geven, omdat jouw toekomst daar niet ligt.
Ook al zie je al je vriendjes om je heen zich vol eten en feest vieren en gelukkig zijn met dat primaire bestaan, jij gaat op pad naar een eenzaam plekje waar je je inspint in je cocon om daar in een onnavolgbaar proces van chaos en afbraak in volslagen duisternis en eenzaamheid je ware vorm aan te nemen.
Volslagen anders en duizend keer mooier dan wat je was.

Kerstgedachte
Dat was een geluid dat me weer even heel erg bepaalde bij de waarde van het volgen van je hart en intuïtie, soms tegen alle logica in, en dat helpt om het visioen voor ogen te houden van die prachtige kleurige vlinder die ergens uit het donker tevoorschijn moet komen, terwijl jij nog even volop worstelt met je nieuwe gedaante en die laatste kleverige draden van je cocon. Een mooie kerstgedachte in deze donkere dagen!

Leave a Comment