Home Geen categorie Om lief te hebben is het nooit te laat!

Om lief te hebben is het nooit te laat!

Door Beate Matznetter

beateNet had ik een voorzichtig gesprek met mijn zoon van 20, die weer thuis woont, over de liefde. Het raakt me dat hij met mij over zo iets teers wilde spreken. Wat is verliefd? Waarom ben ik zoals ik ben? Wat schrik ik er van als een ander me goed vindt! Ik heb tranen in mijn ogen van ontroering, nog versterkt door het lezen van de biografie van een van Oostenrijks beroemdste tegenwoordige kunstenaars, Arik Brauer, bij wie zijn fantasievol werk en de liefde voor zijn Israëlische vrouw en voor zijn twee landen, Oostenrijk en Israël, zo belangrijk is. Deze biografie van een zoon van een Joodse vader en een Weense moeder, zelf geboren in 1929, brengt me bij mijn Weense moeder uit 1921. Hij groeide op in net zo’n arbeiderswijk als zij. Zij heeft me jaren geleden- ik woonde toen al een tijd in Nederland- een lithografie van hem cadeau gegeven met dansende mannen in een veld. Wist ze dat ik van dansen houd? Haar heb ik het nooit zien doen, waarschijnlijk omdat mijn vader niet kon dansen vanwege zijn geamputeerde been. Maar zoals zo vaak, deed ik ook toen ik Brauers kunstwerk kreeg knorrig tegen haar. Ik hield van Brauers kritische liederen in Weens dialect, maar de litho vond ik te donker. Nu schaam ik me voor mijn ondankbaarheid. Hoe anders reageerde mijn dochter toen ik haar een week geleden een schilderij heb gegeven dat ik voor haar heb gemaakt! Ze was gewoon blij! beate2Mijn moeder gaf me vaker kleine kunstvoorwerpen uit Wenen en Midden Europa, om mij, haar dochter in de verte, blij te maken. Haast nooit was ik dat. Ik nam haar zo veel kwalijk, waardoor ik de liefde niet kon toelaten. Nu, met de tranen, voel ik de liefde wel. Gelukkig! Beter laat dan nooit. Het gaat nu al zesenhalf jaar goed. Zesenhalf jaar kan ik al voelen dat mijn moeder ook van mij, haar enige dochter – en niet alleen van haar zonen- hield en ik van haar, sinds september 2008. Toen zei mijn man iets over haar en mij, wat opeens de donkere lucht tussen ons opzij schoof. Ze stierf een paar maanden later, met Hemelvaart 2009. Ik kwam een paar uur te laat bij haar, helaas. Dan is Wenen ver. Ik kon haar hand niet meer vasthouden in deze laatste uren; ze stierf alleen in een ziekenhuis waar ze niemand kende. Maar de bijzondere dag van vertrek, Hemelvaart, is haar als gelovige Katholiek heel erg gegund.

Leave a Comment