Home Geen categorie Levenslust: licht zie je pas naast donker

Levenslust: licht zie je pas naast donker

Door Beate Matznetter

De zanger Thé Lau staat tennissend op een foto in de krant (Volkskrant Magazine, 31-1). Ik wist dat hij heel ziek was, maar gelukkig, hij leeft nog en tennist fanatiek.  Hij zou al dood zijn, voorspelden zijn artsen. Hij gaat ook dood. Maar nu nog even niet. Nu speelt hij drie keer per week tennis en wil winnen. En hij treedt op met zijn liedjes en zijn gitaar. Dat maakt indruk op me. Zo wil ik het ook doen, mocht ik ziek worden, al durf ik dit nauwelijks op te schrijven omdat ik zo blij ben dat ik gezond ben. Deze levenslust van mensen, die oog in oog met de dood staan, inspireert me enorm! Het is ook de reden waarom ík mijn boek wilde schrijven. Ik probeer mensen die een kind hebben verloren een hart onder de riem te steken, door ze te vertellen hoe mensen met dit verschrikkelijke gemis toch na een tijd met anders gekleurde, nieuwe zin verder kunnen leven. Natuurlijk, als een kind verongelukt zoals de zesjarige Jules in Utrecht kortgeleden, die met zijn oppas fietste, ben ik erg van slag. Wat een drama! Voor de familie, voor de oppas! Ik weet nu dat zij allen net als wij en de vrouw die voor ons zoontje zorgde, toen hij stierf, levenslang een groot verdriet en een zware last mee zullen torsen. Maar ik weet ook, dat je dat kunt verdragen en meer nog, dat je op een dag verrast kunt opmerken dat je aan het schaterlachen was of een paar uur ongelofelijk gelukkig was. Naar de last kijken valt niet mee. Ik was dagen beroerd als ik over de schade bij mij en mijn gezin moest schrijven. Toch ben ik ontzettend blij dat ik het aangedurfd heb. Ik ben tevreden dat ik daardoor, opnieuw, hulp gezocht heb. Ik merk dat ik nu meer geduld heb met anderen die lijden. Afgelopen week was bij ons gezin zo’n hele dag vol vreugde: ons oudste kind is afgestudeerd! Ik was zielsgelukkig en zij straalde. Direct daarna is er weer de beschadiging: bij mij is het angst om haar, om wat ze nu als arts mee zal maken. De eerste dode baby heeft ze bijvoorbeeld al mee ter wereld geholpen, net als bij ons één van een tweeling.  Elke dag spreek ik mezelf liefst vriendelijk, maar ook streng toe om de zorgen niet de overhand te laten krijgen: de kinderen en mijn lief verdienen niets anders dan mijn trots en alle vertrouwen!  Van deze dochter weet ik in ieder geval al iets heel waardevols zeker, namelijk dat zij een arts is die ouders bij kan staan als ze een kind verliezen. De kraamvrouw heeft na een paar weken een bericht gestuurd waarin ze haar bedankte. Zo’n arts die uit eigen ervaring meevoelt, maar ook kan genieten en stralen, bij het onvermijdelijke naast je hebben staan is pure winst! De Duitse filosoof Schopenhauer (1788- 1860) zei namelijk al: ‘Hoe meer een mens tot volkomen ernst in staat is, des te hartelijker kan hij lachen.” Waarmee we weer terug zijn bij de levensvreugde.

Leave a Comment