Home Persoonlijke verhalen De kunst van het grote loslaten

De kunst van het grote loslaten

Door MY HAPPY SOUL

Loslaten? Het is makkelijker gezegd dan gedaan! We houden allemaal het liefst vast. En veel ook! Van relaties tot zekerheden van verbinding tot materie. Eigenlijk zijn we allemaal ‘preppers’ van nature. Hoarders bij uitstek. Weten waaraan je toe bent, jezelf veilig voelen, hébben en vooral houden, verzamelen. Het lijkt wel een oerdrang van weleer. Neanderthaler genen. Immer bang om in tijden van schaarste tekorten te hebben. Of dat nu over Liefde gaat tot aan het huis waarin je woont toe, we willen veiligheid tot in elke cel van ons lijf. Van ons Zijn.

We willen onze zekerheden, connecties tot alles wat met en in Liefde bij elkaar gesprokkeld en verzameld hebben niet los gaan laten. Hoezo loslaten? Écht niet! Hoe meer spul hoe beter, lijkt het wel. Wat vandaag nieuw is, is morgen al verouderd als we, zeker velen onder ons, willen bijblijven. Continu! Consuminderen? Nee, we willen ‘consumeerderen’. En veel ook! We hebben een heel wensenpakket van hebbedingetjes en streven naast al de héb ook nog eens naar de meest perfecte relatie die er bestaat en Liefde die er is. Het moet niet gekker worden! Ik heb al rasse schreden gezet in mijn ‘loslaat proces’…

Is materie zaligmakend?

Maar wat als je jezelf zeker waant, veilig voelt in jouw comfortzone waarin je, met Liefde door de jaren heen, een waar shopaholic paradijsje hebt opgebouwd? Waar je in Liefde en met de nodige zorg en toewijding je huis hebt gedecoreerd tot een waar brocante paleisje van museumkwaliteit. Een omgeving waar jij je jarenlang in kon bewegen, leven, staande houden, handhaven maar vóóral overleven. Want overléven dat deed je! Je was al jaren niet gelukkig. Alle frustraties van de arm die je miste, de diepe verbinding die in je relatie ontbrak, de Liefde die er wel was maar diepgang miste, tot de hoeveelheid levensperikelen, die je met jouw complete autisme gezin, door het universum gepresenteerd kreeg, werden weggekocht. Weg geshópt!!!

Ik was een shopaholic pur sang! Een natuurtalent. Jazeker, ik heb het nu over mezelf! Ervaringsdeskundige tot in elke vezel en tot de bodem gelééfd. Jarenlang heb ik dit volgehouden, gedaan en elk ontvangen, zorgvuldig bij elkaar geshopte, pakketje dat stemde me blij. De postbode was kind aan huis. Pakketjes maakten me vrolijk, gelukkig en blij… totdat de doos open was en de gekochte waar op de grote hoop belandde. Het was op het ziekelijke af. Zég ik nu zelf. Na ettelijke jaren zelfreflectie, door het universum met de neus op de (shop)feiten gedrukt zijnde en na veel ‘gesoulsearched’ te hebben. Ik héb de bodem van mijn Zijn gezien, eer ik tot de conclusie kwam dat het hier allemaal niet om draait in het leven. Dat materie écht niet zaligmakend is. Eveneens dat grote huis, dito tuin en al die vakanties niet. Dat kan ik nu wellicht makkelijk zeggen. Met een kledingvoorraad waar je u tegen zegt, ontiegelijk veel mooie vakantieherinneringen en bestemmingen verder en huis vol brocante meuk waar je weer vanaf wilt komen.

Get rid of it!

Precies. Van af wil. Get rid of it! Het klinkt nogal gechargeerd maar zo voelt het momenteel wel. Dat behoeft nadere uitleg. Ik kon dus niet loslaten, zoals zovelen onder ons. Angstvallig hield ik voor ettelijke jaren alles bij elkaar. Het gezin, mijn comfortzone, de materie. Ondanks dat het leven me toe bleef lachen, ik heb een interne zon(-neschijn) die maar sporadisch bewolkt raakt, zodat het positivisme altijd de boventoon in mijn mindset voert. Ik bleef de schouders eronder zetten, trachtte optimistisch te blijven en wentelde me in mijn spullen en ik léék me veilig en gelukkig te voelen. Dacht dat ik veilig was door mezelf in mijn brocante museum en alle materie, spullen en verzameldrift te blijven laven. Ik koesterde datgene wat ik met Liefde, in Liefde voor de Liefde van mezelf bij elkaar vergaard had.

Ik dácht dus dat ik me veilig voelde in deze brocante comfortzone. Na zeker drie jaar een interne transformatie te hebben ondergaan waarin de hele essentie van mijn Zijn ondersteboven werd gehaald zodat ik, door alle processen waarmee ik geconfronteerd werd, tot grote inzichten kwam, werd me alras duidelijk dat ik zo niet door kon blijven gaan. Te meer omdat ik me besefte dat ik me steeds meer terug trok, in mijn paranormale wereld -die sinds een half jaar aan me is geopenbaard- en mijn schrijven. Ik had onbewust een flinke muur om me heen opgetrokken en distantieerde me meer en meer van mijn gezin.

Ik had altijd alles gedragen, mijn schouders eronder gezet maar ik kón het niet meer goed torsen. Me, de atlas van mijn gezin, ik die altijd alles torste, zakte zowat door mijn voegen van opgekropte, weggeshopte ellende en unhappiness. Ondertussen had ik dus afgelopen jaren mijn eigen processen doorlopen. Ik werd als rationeel mens, die een voorliefde had voor feiten en plausibele verklaringen in plaats vanuit mijn ego te denken, te redeneren en me in mijn bestaan te laten leiden, door het universum gedwongen steeds meer vanuit mijn hart, gevoel en intuïtie te leven. Steeds meer lagen, die rondom mijn hart, door alle levensperikelen eland en malaise, waren gelegd, werden gepeld totdat ik tot de kern van mezelf kwam.

De zetel van mijn liefdevolle ziel

De deur van mijn hart was opengezet en in deze prachtige zetel zag ik mijn liefdevolle ziel in haar bedding liggen. Uitgeblust, het interne Lichtje was tijdens de duurzame, langdurige rollercoaster rit gedoofd en ik had totaal geen zelf liefde meer. Ik wist, door de nimmer aflatende zorg en inzet voor mijn gezin, niet meer dat ík leefde. Dat ik er was. Er toe deed. Doch vooral er mocht Zijn. In zijn totaliteit. Met mijn imperfecties, onhebbelijkheden en dualiteiten. Ik was mezelf kwijtgeraakt en de life sparkle die ik vroeger had, waarbij mijn innerlijke kind zichzelf lekker kon zijn, spelen en zich te buiten kon gaan, was langzaamaan gedoofd. Het lontje was nog rokende. Maar dat was het dan ook.

De universele processen, die ik de laatste drie jaar heb mogen doorlopen, leken geïntensiveerd. Vooralsnog wilde ik vasthouden aan mijn zekerheden, mijn veilig gewaande comfortzone waar ik decennialang in vertoefd en geleefd had en me in wist te handhaven, echter het universum besliste anders. Geheel onverwacht liepen er verschillende processen tegelijkertijd en het kwam, voordat ik er zelf erg in had, tot een anticlimax waarbij ik al mijn ‘valse’ zekerheden sneller moest loslaten dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Ik wist al tijden dat ik in de thuisbasis niet gevoed werd. Als mens hebben we namelijk voeding voor onze ziel nodig om te kunnen existeren. Te léven. Te bestáán. Liefde is voeding voor je ziel, je wezen, je Zijn. De Liefde die ik ontving, was voor mij helaas niet meer genoeg en mijn ziel was dusdanig verschraald dat het zwakke innerlijke Lichtje de laatste jaren aan kracht had ingeboet. En het schijnsel, the bright shining Light, van weleer was gedoofd. Onlangs kwam ik dus tot deze pijnlijke inzichten. Het universum vertelde me later, vanwege mijn mediamieke zijn kan ik communiceren met zielen uit de zielenwereld, dat zij ‘de stekker’ eruit getrokken hebben. Dit is wat ze me hierover influisterden:

“Wat we je willen zeggen, is het volgende. De Liefde is geleefd, de koek is op. De stekker moest er letterlijk uit! Het grote loslaten moest en ging gezet worden. Tsja, de manier waarop… We weten dat het niet fraai was. We hebben ons best gedaan het zo goed mogelijk te laten verlopen. Wij waren er ook. En we hadden wel ingegrepen hoor, als het verder was gegaan. We snappen dat je bang was. Maar het moest gebeuren. Dat was onze universele keuze. De stekker moest eruit. Je moest loskomen van thuis, van huis, haard en je partner. En dat is gelukt. Dat is zeker gelukt, kunnen we met recht zeggen. Want je moet verder, lieve kind. Het pad van je ziel verder belopen. En hoe kan je al dat moois, wat voor je in het verschiet ligt, nu ontvangen als jij niet los kon komen van thuis en je partner? Het moest even drastisch als een ‘wake-up call’.”

Een ziel met expansiedrift

Het liep zo op, er was geen houden meer aan! Mijn ziel heeft een enorme expansiedrang en wil zich gaan neerzetten. Wilde zich altijd al doen leven! Een ziel zonder voedende Liefde, een ziel die niet genoeg gewaterd, gekoesterd is en wordt, kán zich gewoonweg niet doen leven. Zich gaan neerzetten. Krachtens het universele plan. Hetgeen middels mijn unieke zielsplan (de blauwdruk van je ziel), het plan wat je als ziel hebt meegekregen voordat je in de stof gezet bent (geboren wordt), de bedoeling is. Wat voorbestemd is te leven. Tot op de bodem van je Zijn. Tot in de essentie van wie je oorspronkelijk bent. Gezien in het Licht en Liefde van de andere dimensie. Die willen dat jij je authentieke jij leeft, neerzet en ontplooit! Dat jij een happy zieltje bent en jij op jouw beurt vanuit Liefde, als basis dat jij datgene doet waar je van houdt te doen (do what you Love to do!), leeft. Dat jouw diepste verlangens, jouw dromen geleefd worden!

Dat verklaarde mijn wake-up call en de ontlading daarna. In een snel tempo volgden de gebeurtenissen zich op. Voor ik er überhaupt erg in had, moest ik mijn kinderen, huis, haard stante pede verlaten. Dat terwijl dit tijdstip en tempo nimmer mijn bedoeling was! Ik had het nog even willen volhouden, oftewel ‘uitzitten’, totdat de jongste het huis uit was. Maar universeel gezien, dachten ze er anders over. Het is geen keuze geweest om te moeten loslaten. Het gebeurde gewóón. Het bevreemdt mij dat ik dacht dat ik nooit van mijn bijna ex-huisje, eigen kacheltje én comfortzone alsmede al die spullen kon scheiden, echter in de praktijk blijkt het reuze simpel te zijn. Zo eenvoudig als wat. Echt waar! Het enigste wat diep in mijn hart snijdt, is dat ik niet meer fulltime beschikbaar ben voor mijn kinderen. Doch in overleg slechts op huisbezoek mag.

En afgezien van mijn tasjes, schoenen en kleding gaat zoveel mogelijk op marktplaats. Voor tweede,  een derde of meerdere ronde. Als ik de meuk maar kwijt ben. Het hangt thans als ballast aan mijn nek. Het thuisfront is ondanks alles enthousiast omdat ze eindelijk een prikkelarm(er) huis alsmede basis tegemoet kunnen zien. Elk nadeel heeft zeker weer zijn voordeel!

Ruimte in mijn hart

Loslaten, práát me er niet van! Ik wist niet dat ik het kon. Ik ben best wel trots op mezelf dat ik alles, wat met zorg en Liefde bij elkaar vergaard is, zo snel kan loslaten. Wij mensen zijn toch wel flexibel. Moet je zijn. Dat dwingt het leven zo nu en dan wel van je. Ik blijf me verbazen. En weet je? Ik ga voor een soberder leven. Geen molensteen van materie meer om mijn nek. Het lucht op. Echt waar! Het gaat nog meer opluchten. Het leven wordt steeds leuker. Ik heb ruimte in mijn borstkas, in mijn hart, en mijn zieltje wil zich doen leven. Ik voel me opgelucht nu de ballast van spullen is afgenomen. Ik schrijf meer dan ik ooit gedaan heb en voor mogelijk heb gehouden. Hoe mooi kan het zijn. And guess what? De ‘wall is demolished’ en ik kan de moeder zijn die ik altijd wilde zijn. Wat je zaait, zal je oogsten. Het is oogsttijd. Voor mama. Voor mezelf. Voor mijn ziel. Komt goed! Nu nog leren goed voor mezelf te zorgen!!! To be continued!

Hartelijke groetjes, B Engeltje

www.b-engeltje.com
Facebook: B Engeltje


Beeld: Photo by Jean Gerber on Unsplash

Leave a Comment