Home Geen categorie Jaloezie, verlangen en rouw

Jaloezie, verlangen en rouw

Door Beate Matznetter

In de bus zaten twee jonge vrouwen, één zag ik en profiel, zij was hoogzwanger, de ander zag ik van voren. Ik zag verschillend gekleurd haar, maar dezelfde donkerblauwe ogen. Was niet ook hun postuur hetzelfde behalve de buik dan? Ooit was ik tweelingmoeder geweest, 15 1/2 maanden lang, voordat mijn zoontje stierf. Nu ben ik voor de buitenwereld tweelingmoeder af. Ik móest het vragen! ‘ Zijn jullie ‘gewone’ of tweelingzussen?’ ‘Dat u dat ziet! Mensen zien het vaak niet.’ Ik wel, wilde ik roepen, maar ik zei er niets over. Ik ga een zwangere niet over mijn dood kind vertellen! Dat mag niet van mezelf! En mijn man, mijn ‘extra geweten’ zat naast de niet- zwangere. We kregen met ons drieën, de bijzondere zussen en ik, een mooi gesprek over ‘je mee- moeder voelen als je eeneiige tweelingzus zwanger is’. Daarna stapten ze uit. Gelijk zei mijn man:’ Ik verwachtte dat je er elk moment over zou beginnen!’ Ik wilde van hem horen dat hij trots op me was dat ik mijn lippen stijf op elkaar had gehouden. Nu stonden de tranen in mijn ogen. Ik was blij voor ze en ontroerd over hun verbondenheid. Maar ook zo verschrikkelijk jaloers om hun vanzelfsprekend samen zijn! Dat zien moet ik elke dag missen, dat voelen mist mijn zoon elke dag! Jaloezie helpt als je het als signaal kunt zien. Dan herinnert jaloezie je aan je verlangen. En dan kan het je verder helpen. Ik kom het vaak bij mezelf tegen, bij voorbeeld op net iets jongere vrouwen, die werk doen dat ik ook aantrekkelijk vind. Maar zij hebben zich dan ingezet om de baan te krijgen en ik niet, en toch voel ik een steek en begint in mij, in stilte, een scherpe monoloog of dialoog over de persoon waar ik dan jaloers op ben. Ik uit dat dan vaak tegen mijn beste vriendin en zij maakt er gauw korte metten mee.  ‘Is het echt je verlangen? Ga er dan voor!’ Anders zit het met jaloezie die bij rouw hoort. Jaloezie dat iemand anders leeft terwijl jouwe geliefde overledene nooit meer terug zal komen, gaat weliswaar ook over verlangen, maar is per definitie onvervulbaar….En nu wil ik eten! Op dat soort momenten, als ik weer weet dat de pijn er is en het onvervulde verlangen naar de twee sterke zonen met hun identieke uiterlijk, wil ik eten al is er geen honger. Liever eten en minder voelen! Ik eet niet. Ik schrijf. Ik mis je, lieve onzichtbare tweede zoon van me.

1 comment

Avatar
Leonie 25 juni 2016 - 01:58

Au en lief tegelijk!

Reply

Leave a Comment