Home Interviews Ik Moest Doodgaan om mezelf te Genezen – een interview met Anita Moorjani

Ik Moest Doodgaan om mezelf te Genezen – een interview met Anita Moorjani

Door SoulLove

Anita Moorjani is een vrouw van Indiase afkomst die geboren is in Singapore en opgegroeid in Hong Kong bij wie in 2002 kanker van de lymfklieren werd geconstateerd. Anita Moorjani beschrijft in haar boek “Ik moest Doodgaan om mezelf te Genezen” hoe ze in 2006 genezen is van de ziekte van Hodgkin nadat ze in coma was geraakt en een bijzondere Bijna Dood Ervaring had. Moorjani had veel uitzaaiingen en kreeg last van zwellingen in haar handen, voeten en gezicht, en open wonden op haar huid. Terwijl haar organen stopten er een voor een mee stopten zag zij haar leven aan zich voorbijgaan. Ook de negatieve patronen die  voor haar ziekte hadden gezorgd kwamen voorbij, en doorzag ze. Het onmogelijke gebeurde en Anita kwam uit de coma, koos voor het leven en blijkt geen kanker meer in haar lichaam te hebben. In dit boek beschrijft ze niet alleen haar inzichten en ervaringen over ziekte, negatieve gedachten, gezondheid, liefde en genezing. Ze schrijft ook over haar tamelijk moeizame jeugdjaren in het multiculturele Hong Kong. Ik had een exclusief interview met Anita Moorjani. Dit is een vertaling van het Engelse interview op mijn website SoulLove.com

Dirk Terpstra: Anita, je schreef dat je, voordat je deze ‘bijna dood ervaring’ had, nooit echt van jezelf hebt gehouden of het mooie van je eigen ziel hebt kunnen zien! Kun je aan ons uitleggen wat onze ziel eigenlijk is?

Anita Moorjani: Je kunt je ziel bereiken via je hart en via je emoties. Je ziel is je kern, je essentie, het is wie je bent en het is hoe je bedoelt bent te zijn. Je ziel is de echte jij want dat is niet je lichaam. Het is dat lichtje, de baby die je meteen na je geboorte was. Je was toen meer verbonden met je ziel. Je kwam hier, blij, lachend, klaar om het leven te ervaren en dan wordt dat licht met de jaren gedimd omdat we meer fysiek in het leven gaan staan – Je krijgt standjes, wordt soms naar beneden gehaald en er wordt je angst bijgebracht. Dus je ziel, je licht in feite, wordt kleiner, het wordt eigenlijk onderdrukt. Ik kan het je als volgt uitleggen. Stel je een strandbal voor, zo’n opblaasbare strandbal. Als je probeert deze onder water te duwen, dan komt hij vanzelf weer omhoog, toch? Het is niet zo dat de bal kleiner wordt, maar het water drukt en drukt en drukt ertegenaan. Zo gaat het ook met jouw denkbeeld en de buitenwereld. Dus eigenlijk begint je ziel het langzaam te begeven. Die strandbal is jouw ziel welke telkens maar onder water wordt geduwd en constant moet vechten om boven te blijven. Mijn punt is dat je emoties jouw echte boodschappers zijn. Zij vertellen je wie die prachtige ziel is. Elke keer dat jij jezelf naar beneden duwt, geef jij jezelf het signaal dat je het niet waard bent om gezien te worden en dat je het niet waard bent om te laten zien wie je eigenlijk bent. Elke keer dat jij jezelf wegduwt, zeg je “nee” tegen jezelf terwijl je “ja” bedoelt, enzovoort. Je maakt jezelf klein en geeft jezelf de boodschap: “Ik ben het niet waard, ik ben niet goed genoeg, daarom moet ik me verbergen, ik moet mezelf naar beneden duwen”. Je zou je essentie en je emoties moeten toestaan zichzelf te uiten – vreugdevol te zijn, dat is wat je emoties willen. En als je jouw emoties toestaat om uit te vinden wat vreugdevol is en die vreugde te volgen, dan kom je in contact met je ziel. Dat is wat je ziel is.

Dirk: In je boek ‘Ik moest doodgaan om mezelf te genezen’ leg je ‘Ik ben liefde’ uit. Hoe ziet, voelt en klinkt liefde volgens jou?

Anita: Dat is een heel goede vraag. Ik denk dat we het woord ‘liefde’ te vaak gebruiken in onze samenleving en daardoor wordt het nogal gewoon. We zeggen “ik hou van die auto”, “ik hou van mijn Mac computer”, snap je, we gebruiken het woord liefde te vaak. Liefde is eigenlijk echt wie we in de kern, de essentie, zijn. Probeer je in te beelden dat je niet langer gebruik kunt maken van je lichaam, dat je lichaam niet meer bestaat. Je zult je dan realiseren dat je niet je lichaam bent en dat binnenin jezelf, iemand door jouw ogen rondkijkt – diegene heeft geen lichaam wat aangeraakt kan worden, diegene hoort niet bij een bepaalt ‘ras’, diegene heeft geen specifieke huidskleur, jij bent niet langer blank en ik ben niet langer donker, we hebben geen geslacht, je bent geen man meer omdat dat een onderdeel van je lichaam is, je afkomst is niet meer belangrijk, want dat is een aangenomen afkomst waarin je terecht kwam toen je geboren werd. Al deze elementen zijn een onderdeel van je fysieke toestand. Wat overblijft is de pure kern, de essentie en dat is liefde. Liefde maakt geen onderscheid, het heeft geen voorwaarden, ego, angst en dergelijke ontwikkeld – Dat is allemaal ontstaan door cultuur, ras, geslacht en dergelijke. Jij bent gewoon pure essentie, puur liefde. Als je iemand echt kunt zien in zijn essentie, dus zonder alle condities in zijn leven….dan zie je liefde.

Dirk: Wow, dat is de meest pure uitleg van liefde die ik ooit gehoord heb!

Anita: Het is de basis van ons bestaan, het is wie we zijn. Het klinkt misschien een beetje ingewikkeld, maar ik geloof dat je begrijpt wat liefde is, als je iemands ziel kunt zien. Het is bijvoorbeeld niet onze bedoeling om anderen te verwonden en geloof het of niet, zelfs serie-moordenaars en verkrachters zijn niet op aarde gekomen met de bedoeling om anderen pijn te doen. Maar soms gaat het mis in hun leven, misschien door, cultuur, ras of geslacht. Als je al die dingen zou wegnemen, dan is alles wat je daaronder vind weer pure essentie.

Dirk: Jij ontmoet veel mensen met verschillende religies. Je praat daar liever niet teveel over omdat je gelooft dat het verdeeldheid zaait, maar wat nou als mensen echt graag volgens jouw boodschap willen leven, maar ook trouw willen blijven aan de principes van hun eigen religie?

Anita: Ik vertel mensen vaak dat ik geen probleem met religie heb, maar dat ik denk dat wanneer mensen ergens in geloven dat voortkomt uit angst, of dat nou religie, culturele waarden of iets anders is, dat ze dan een vreselijk leven lijden. Dat is de hel op aarde. Wanneer je geloof je vertelt dat je allerlei regels en een bepaalde leer moet volgen en bepaalde waarden moet aanhangen om niet voor eeuwig gestraft te worden na je dood, dan creëer je je eigen hel op aarde. Dan hoef je niet af te wachten totdat je naar die hel gaat want je leven is reeds een hel. Maar wanneer mensen een religie kiezen omdat ze zich sterker en liefdevoller willen voelen, omdat het ze rust geeft en hen antwoorden op levensvragen geeft en omdat het hen troost biedt en een saamhorigheidsgevoel geeft, dan moeten ze dat zeker volgen. Wat ik wil zeggen is: “Maak de keuze die jou liefde geeft voor jezelf, niet een keuze die je angstig maakt”. Dit geldt voor elke aspect in je leven, inclusief religie. Dat is hoe ik het zie. Ik heb respect voor iedereen, ongeacht wat ze geloven.

Dirk: Jij hebt gezegd: “Als ik had geweten wie ik werkelijk was, dan zou ik geen kanker hebben gekregen”. Ralph Waldo Emerson schreef ooit: “De grootste missie in het leven is om jezelf te blijven in een wereld die jou steeds probeert te veranderen”. Ik geloof dat dit onze grootste uitdaging is. Hoe kunnen we dit, praktisch gezien, bereiken?

Anita: Ja, dat is onze grootste uitdaging. Eén van de dingen die ik meestal aan mensen probeer mee te geven is om voorbereid te zijn, want als je besluit om helemaal jezelf te zijn, dan zal je vaak het gevoel hebben dat je tegen de stroom in aan het roeien bent. Aan de andere kant, als je je hart gaat volgen dan laat je je omgeven door je hogere zelf, dan sta je jezelf toe te zijn wie je bent en dan sta je je hart toe om je te laten leiden. Je verliest jezelf wanneer je je steeds druk maakt over wat andere mensen zullen denken en als je jezelf steeds maar moet bewijzen en vooruit moet denken om je geaccepteerd te voelen. We zijn vaak bang om te falen en niet geaccepteerd te worden en we maken keuzes gebaseerd op het behalen van meer succes en op het behalen van een grotere acceptatie en zo verliezen we onze authenticiteit, onze echtheid. Misschien denk je dat het eenvoudiger is om jezelf te blijven door de dingen te doen zoals ze komen, dan wanneer je de dingen op jouw manier doet, maar op die manier maak je jezelf dood van binnen. Je vecht dan tegen jezelf. Je hebt altijd een keuze, óf je zwemt tegen jezelf en je eigen hart in, óf je zwemt tegen de massa in. Aan welke keuze geef jij je over? Ik kies er zelf voor om mee te gaan in de stroom van mijn eigen hart. Maar om op je vraag terug te komen waarom ik zo dankbaar ben dat ik kanker kreeg – Het was het grootste geschenk in mijn leven, omdat het ervoor gezorgd heeft dat ik de dingen veel beter ben gaan begrijpen en daardoor kan ik ook beter met andere mensen omgaan. Deel 2 van dit interview volgt snel.

Interview door: Dirk Terpstra – Oprichter van SoulLove.com Vertaling door: Inge Rinsema – Soul Love Ambassador Nederland

2 comments

Avatar
n 21 januari 2015 - 14:53

Wow wat een mooi interview!

Reply
Avatar
Christel van Kleef 24 februari 2020 - 15:58

Heel mooi. Ik heb door dit interview een inzicht gekregen. Dat een BDE een totale ommekeer in iemands leven kan zijn, die je met je gewone ratio niet kunt snappen. Mijn dochter heeft een BDE gehad…

Reply

Leave a Comment