Home Geen categorie Huisdieren en de dood van hun baasje

Huisdieren en de dood van hun baasje

Door Ineke Koedam

hond in bos‘In mijn praktijk vertelde een nabestaande dat ze tijdens de opbaring van zijn vrouw hun hond tijdelijk de deur uit hadden gedaan. Vlak voor de uitvaart kwam de hond terug in huis en lag op de armen van hun dochter die naast de kist stond. Daar ging hij ongekend heftig te keer. Na de uitvaart had hij in huis geplast alsook op de bank gelegen wat hij voordien nooit deed.  Op die bank had “zijn vrouwtje” de laatste week gelegen voor ze opgenomen werd in het ziekenhuis, al waar ze overleed.’ Sinds het uitkomen van In het licht van sterven, ervaringen op de grens van leven en dood krijg ik met regelmaat reacties van lezers die ervaringen met mij delen.  Ik ben daar héél  blij mee omdat het laat zien dat deze ervaringen veel vaker voorkomen dan aangenomen wordt en dat dit boek een bijdrage is aan het delen van deze betekenisvolle ervaringen. De rouwtherapeute had haar cliënt beloofd dit voorval aan mij voor te leggen. Dieren, in dit geval de hond van deze mevrouw, beschikken over een hoog gevoeligheid, een soort zintuig die hen informatie geeft. Vaak pikken zij informatie op voordat wij dat doen. Deze opmerkelijke en ontroerende ervaring is dus zeker niet vreemd. In zijn boek Dogs That Know When Their Owners Are Coming Home analyseert Rupert Sheldrake 2500 gevallen van onverklaarbaar gedrag bij dieren. Hij onderscheidt drie belangrijke terreinen: telepathie, richtinggevoel (dieren die hun weg naar huis terugvinden over lange afstanden) en voorgevoel. Er zijn indrukwekkende verhalen bekend van dieren die natuurrampen voelen aankomen en wegtrekken uit het betreffende gebied. Het is dan ook niet vreemd dat de hond van de mevrouw in kwestie deze hoog gevoeligheid tentoonspreidde op het moment van de dood van zijn baasje. Een ervaring waarin huisdieren van een voorgevoel getuigen, is de volgende: ‘De twee honden lagen op de grond. De jongste ging staan, begon de handen van mijn vader te likken en stopte zijn snuit in mijn vaders hand. Hij drukte met zijn snuit alsof hij zei: ‘Ik voel je en dit is mijn knuffel voor jou.’ Na een kwartier ging ook de andere hond staan en begon te janken. En toen hij de bovenkant van zijn handen likte, overleed mijn vader’. (uit: In het licht van sterven). Voor naasten zijn ervaringen als deze buitengewoon troostrijk. En ik …ik ben geroerd als ik hier kennis van mag nemen.   * bovengenoemd voorval is met toestemming van de rouwtherapeute geplaatst.

Leave a Comment