Home Bewustzijn Het grootste verlies is ook mijn grootste geschenk

Het grootste verlies is ook mijn grootste geschenk

Door Sabine Vekemans
vlinder

Vanaf een jaar of tien, herinner ik me, vraag ik mij af wat we hier met z’n allen doen. Ik voelde dat er iets zoveel grootser is, waarnaar ik altijd ben blijven zoeken. Het grootste verlies in mijn leven – het verlies van een kind – bracht mij uiteindelijk naar het antwoord. In dit persoonlijke verhaal deel ik mijn zoektocht naar zingeving en bewustwording.

Ik groeide op in een gezin met vier kinderen, in leeftijd dicht op elkaar. Gedoopt, ter communie gegaan en gevormd, in lijn met de katholieke leer, maar ouders die ontspannen met de kerkgang omgingen. Alleen op hoogtijdagen. Al zat ik als 11-jarige op zondag af en toe alleen in de kerk voor de preek van de priester die op school godsdienstles gaf. Van alle godsdienstlessen die ik kreeg, was hij de eerste en enige die mij raakte.

Mijn middelbareschooltijd sloeg vanaf het derde jaar om in een wispelturige periode. Ik was niet makkelijk en nogal melancholisch. Schreef op mijn zolderkamer weemoedige gedichten en kon mijzelf verliezen in die van anderen. Als enige in het gezin zocht ik grenzen op en ging daar overheen. Begin 5 WVO kwam ik thuis met de mededeling dat ik de brui gaf aan school. Wat was de zin ervan? Ik wilde echte gesprekken en diepgang voelen. Na wat omzwervingen is dat toch nog goed gekomen.

Wat is de zin van het leven?

De vraag die me in alle levensfasen bezighield. Al was mijn antwoord toen ‘geen’ geweest, als me dat was gevraagd. In mijn puberteit was er al het gevoel van een soort existentiële eenzaamheid, een zwaarte die aan mij trok. En de dood fascineerde mij. Maar dood was ook dood, klaar, een zwart gat. Dat gevoel van eenzaamheid is eigenlijk altijd bij me gebleven. Een gevoel van hier niet wezenlijk willen zijn. Intens verlangen naar meer vervulling. Gedreven door van alles moeten, vooral van mijzelf, al had ik dat toen niet door. Al jong wilde ik de helper zijn. Gelukkig voorvoelde ik tijdens een pittige jaarstage van de HBO- Jeugdwelzijnswerk dat ik zo in de armen van een burn-out zou lopen. Een studie en loopbaan in communicatie volgde, omdat ik toch graag verbinding wilde brengen. Toen ging ik ook over grenzen heen, vooral de mijne. Te veel werken, altijd maar doorgaan en het was nooit goed genoeg. Dat bleek uiteindelijk niet vol te houden.

Er moest een keerpunt komen

Midden dertig en zwanger van onze tweeling kwam mijn wereld na de standaard 24-wekenecho plots tot stilstand. Een van de kindjes had een grote groeiachterstand en zou binnen drie weken in mijn buik overlijden, was de voorspelling. Een opname in het ziekenhuis volgde, waarna lijdzaam het afwachten begon. Wachten op het overlijden van een van je ongeboren kindjes. Onwerkelijk. Wat moet je je daarbij voorstellen? Hoop en vrees wisselden elkaar af. Na twee weken bleek uit bloedonderzoek dat ik het HELLP-syndroom had. Een ernstige zwangerschapsvergiftiging waar niets tegen te doen is en levensbedreigend voor moeder en kind.

Zwanger heb ik 28 weken net gered, destijds de wettelijke termijn voor het medisch behandelen van premature kindjes. Al die weken bleef ons kleinste kindje – een dochtertje – in mijn buik in leven. Ook na de geboorte, een spoedsectio, gaf zij tot ieders verwondering niet op. En zij bleef ons hoop geven tijdens die eerste hele moeilijke NICU-periode. Na anderhalve maand is ze aan complicaties overleden, op het moment dat haar tweelingbroertje met sprongen vooruitging. Bijzonder was dat verpleegkundigen uit verschillende ziekenhuizen getuigden van haar kracht en haar een ‘oude ziel’ noemden. Later voelde dat alsof zij haar broertje kwam brengen, hier zelf eigenlijk niet hoefde te zijn. Als de zingeving van haar korte leven.

Al snel na haar overlijden stuurde zij ons tekenen

Zo zullen we de donderslag zonder regen tijdens haar begrafenis nooit vergeten. Net toen we door onze knieën gingen om haar kistje in het grafje te laten zakken. Voor mij een moment van grote – bijna euforische – ontlading. Alsof ze goed was aangekomen. Dat voorjaar landden er ook steeds witte vlindertjes op de blote arm van mijn man. Mij tikte ze in en om huis steeds via lieveheersbeestjes aan. Voor ons van grote troostende betekenis, indrukken die je nooit meer kwijtraakt. Alsof mijn dochtertje om me heen was.

Worsteling met mijn schuldgevoel

Toch bleef ik nog een hele tijd met hoofdzaken bezig: piekeren, willen begrijpen, wikken en wegen. Die bewustwording sluimerde vooral ondergronds. Ik schakelde vrij snel weer terug naar de waan van de dag. Zoveel nieuwe ervaringen. Voor het eerst moeder van ons veel te vroeggeboren kostbare zoontje, tegelijkertijd het verlies van ons dochtertje verwerken. Hoe ga je daarmee om, met elkaar en met je omgeving? Enorm genieten van het ene kindje – maar overbezorgd – en het andere kindje intens missen. Natuurlijk worstelde ik toen ook met mijn schuldgevoel en de zin van het leven, maar ruimte voor verdieping in zingeving voelde ik eenvoudigweg niet.

Geleidelijk kwam er ruimte voor mijzelf. Ruimte om zingeving weer te onderzoeken en te ontdekken. Het begon met bezoeken aan diverse mediums met vragen rondom mijn kinderen. Ook opmerkingen van heldere mensen, zelfs op het schoolplein, die steeds een meisje bij mij zagen. Dan voelde ik zoveel liefde en toch was het in het dagelijkse leven ook zo ver weg. Maar al die indrukken lichtten een tipje van de sluier op naar een andere dimensie die wij onbewust ook leven. Ook beweging in mijn werk, naast communicatie ook opruimcoaching. Anderen helpen hun spullen, tijd en taken te organiseren. Verrijkend, maar toch niet de vervulling die ik zocht. Een voorbode voor wat ik zelf te doen had. Het voelde alsof er nog een onontgonnen laag lag te wachten.

Uitnodiging voor mijn eigen proces van opruimen

Rond mijn 50e dacht ik dat ik mijn missie eindelijk duidelijk had. Maar tijdens een opleiding tot coach werd ik voor het eerst via een visualisatie uitgenodigd om me met mijn hart te verbinden en kon ik alleen maar huilen. Wat was er in hemelsnaam met mij aan de hand? Die opleiding heb ik toen niet afgemaakt, ik kon het nog niet aan. Eind van dat jaar volgden weken van misselijkheid. Mijn lichaam dat aandacht vroeg voor mijn eigen innerlijke proces van opruimen.

Als ik terugkijk op die periode, was eigenlijk niets voor niets. Mijn innerlijke onrust dreef me steeds naar de juiste mensen, de juiste plekken voor dat moment. Met een voor mij alles openbarende sessie bij een zogenaamde gidswerker, waarna er nog maar één weg mogelijk was. Weer gaan voelen wie ik ten diepste ben. Vanaf die tijd werd visualiseren en mediteren onderdeel van mijn leven. Ik had een enorme honger naar mij spiritueel ontwikkelen. En dat ging op mijn eigen wijze, vaak te veel tegelijk en van links naar rechts.

Had ik dit bewustzijn ooit gevonden als ik haar hier niet verloren had?

Het heeft me veel gebracht, waaronder een heel nieuw werkend pad. Iets wat je al je hele leven blijkt te kunnen, zonder het te weten. De zinloosheid van het bestaan, die ik al zolang voelde, transformeerde beetje bij beetje in weer voelen waar we vandaan komen en weer naar teruggaan. Naar het vertrouwen dat niets voor niets is, zelfs niet in ons grootste verlies, onze grootste pijn. Het leerde mij steeds meer te leven en werken vanuit mijn hart. Het leidde mij weer naar de verbinding met mijn dochter, die zo gidsend is in mijn leven. Het grootste verlies ook mijn grootste geschenk. Al die tijd was zij me blijven roepen. Had ik dit bewustzijn ooit gevonden als ik haar hier niet verloren had?

Niet dat het vanaf dat moment allemaal makkelijk was. Dit nieuwe bewustzijn integreren in mijn dagelijks leven vraagt wel wat. Mijn overtuigingen en overrompelende, beperkende gedachten waren zo gewend om te leiden in mijn leven. Ik werd door mijn emoties die steeds aanhaakten op mijn oude verhalen nog vaak onderuit gesleurd. Zo teruggeworpen op gevoelde tekorten. Het vergt inzet om dit te ontkrachten, om je aandacht te leren verleggen naar wat er ook is en altijd zal zijn. Het allesomvattende veld van liefde, in plaats van de angst. Ook al kun je dat met je aardse zintuigen niet zien, horen, ruiken, proeven of aanraken.

‘Gesprekken met mijn dochter’, zo’n groot geschenk

Wanneer ik tijd en ruimte maak om me af te stemmen op mijn hart – voor mij de poort naar dat veld – dan voel ik, weet ik, wat ik in essentie ben. Van een energie uit de bron die ons allemaal verbindt. Daar elke dag op afstemmen, op leren vertrouwen, je niet laten afleiden, vraagt toewijding. En is een weg van door vallen en opstaan ervaringen rijker worden. Je groeiende bewustwording leren leven in de stroom van dit leven. Dát is volgens mij de zin van het leven! In dit proces is mijn dochter zo’n groot geschenk en wijze gids gebleken.

Zo had ik had nooit kunnen bedenken dat ik in 2019 – 20 jaar nadat zij overleed – op haar sterfdag mijn dichtbundel ‘Soms woon je in mijn hart’ in onze lokale boekhandel zou presenteren. Daarvoor was zij de inspiratie. Daarnaast schrijf ik al geruime tijd geïnspireerd met haar. Ik noem ze ‘Gesprekken met mijn dochter’. Het voelt kloppend om ze te gaan delen in de hoop dat ze anderen ook steunen, troosten en inspireren.

Wil je de gesprekken volgen? Via deze link kom je op de website van Sabine Vekemans terecht om je aan te melden voor de ‘Gesprekken met mijn dochter’.

Leave a Comment