Home Geen categorie Gaaf zo’n gave?

Gaaf zo’n gave?

Door redacteur

In mijn omgeving stikt het van de hooggevoelige mensen. Vriendinnen, kennissen, familie, zelfs mijn vader heeft onlangs te horen gekregen dat hij hooggevoelig is! Dan ben je bijna 70 en heb je ineens een verklaring gevonden voor iets dat je zelf toch al normaal vond. Iets waar je misschien ook nooit zo over nagedacht hebt. Ook ik ben hooggevoelig. Nu dus officieel een familietrekje, maar ik maak er nooit een punt van. Sterker nog… ik denk dat ik er nu voor het eerst over schrijf. Ik loop er namelijk bewust niet mee te koop. Waarom ik dat niet doe? Ik zie hooggevoeligheid als een cultureel fenomeen. Een stadium van ontwikkeling. Een soort van nieuwe bedrading van onze hersenen. Onze complexe maatschappij plakt graag etiketten op iets dat afwijkend lijkt. Maar als je heel goed kijkt, zie je geen afwijking, maar juist een antwoord op onze individualistische levensomstandigheden….. Er is iets nieuws nodig in onze samenleving, namelijk meer gevoeligheid voor elkaar, meer echte verbinding met anderen, meer samenwerking en het meer vanuit diverse richtingen kunnen kijken, zodat we oplossingen vinden voor allerlei maatschappelijke vraagstukken. Al met al lijkt het er gewoon op dat ons bewustzijn zich ontwikkeld. Dat is heel normaal. Als onze levensomstandigheden namelijk veranderen, veranderen onze capaciteiten mee! Kijk maar terug in de ontwikkeling van de mens. We zijn nu op een heel ander punt van bewustzijn beland dan zo’n 100 jaar geleden. We hoeven niet meer te overleven. De wereld is complexer geworden en dat vraagt meer diversiteit. Ik ben van mening dat al die hooggevoelige mensen, ieder op zijn of haar manier, iets kunnen bijdragen voor elkaar en voor de wereld. Zodra je de nadruk legt op hoe je slachtoffer bent van je gevoeligheden, kun je erin blijven zwelgen en het op de voorgrond zetten, óf je kunt kijken naar hoe je deze sensitiviteit inzet als een gave die inmiddels al zoveel mensen hebben, dat het de nieuwe standaard kan worden.  Dat laatste heeft mijn voorkeur. Ik praat er dus niet over, maar zie vooral de voordelen van mijn gevoeligheid. Ik voel sferen goed aan, ben intuïtief, ik kan goed situaties inschatten en kan daarom goede begeleiding bieden aan mijn klanten, ook omdat ik razendsnel door heb wat er bijvoorbeeld in organisaties aan de hand is door de onuitgesproken communicatie op te pakken. Ik zie snel de “kleur” achter een verhaal. Gaaf zo’n gave? Ja, als je er vooral iets positiefs mee doet en er niet over praat maar het laat zien in je acties. Daar kleurt de wereld van! Carla de Ruiter

1 comment

Avatar
Dita 11 juli 2014 - 09:13

Helder en duidelijk verwoord. Ik praat er ook liever niet (meer) over. De gevoeligheid kán inderdaad knap lastig zijn. Maar het is een uitdaging om daar mee om te leren gaan en het goede er uit te halen, voor jezelf en de ander. Hartelijke groet

Reply

Leave a Comment