Door: Anneke Schoones

Anneke Schoones — Sun, 24 Mar 2024 07:52:44 +0000

Ja ik zie mezelf er helemaal in.en ik zorgde en nu nog voor de mensen om mij heen. Als steunpilaar mamma of omie diet het wel. Nog steeds niemand die mij troost of zo .maar ik word ouder en soms zo moe ervan.

Door: Josephine Mir

Josephine Mir — Fri, 08 Dec 2023 00:24:15 +0000

Au,….oke, nu is het mij wel duidelijk genoeg na het lezen van 3 items over opgroeien in en de gevolgen van een emotioneel verwaarlozend gezin.
Ik heb ook altijd meegekregen dat ik onderaan sta, als achterste in de rij hoor, als laatste aan de beurt ben, het minst beteken en iedereen belangrijker is dan ik. En als ik ziek was of pijn had als klein meisje en dan een sip gezichtje durfde te hebben (proberend de pijn te verbergen ook nog..), dat kreeg ik ervan langs; ‘hoe durfde ik mij zo egoïstisch op te stellen en zo gemeen te zijn om de aandacht naar mij te trekken! Hoe vreselijk kind ik was dat ik zo loog want ik had helemaal geen pijn, ik deed maar alsof voor de aandacht…want dat had mijn moeder heus wel door’…
En zo werd ik weggeschoven, ontkend, onderkend en uitgegumd als kind, als mens… Als een vervelende vlieg achteloos weggewapperd…
Leer jezelf dan maar eens groot te worden als een evenwichtige volwassene….haha vergeet het maar. Elke dag voel je de ‘gebreken’ van het niet bezitten van de eigenschappen hoe om te gaan met bepaalde situaties.
Deels heb je wat geleerd en deels niet. En wanneer je met dat deel te maken krijgt kan het soms net zijn alsof er een vloedgolf recht op je af komt…ontwijken kan niet…je zet je schrap, zegt herhaaldelijk “doorademen, gewoon doorademen” tegen jezelf en hoopt dat de beproeving gauw over zal zijn. Geluk is iets buitengewoon….

Reacties op: Emotionele verwaarlozing als kind: de 5 kwaliteiten die jij noodgedwongen ontwikkelde

Door: Anneke Schoones

Door: Josephine Mir