Home Kleur je leven Een innerlijke reis naar vrijheid: bloemen in zijn haar

Een innerlijke reis naar vrijheid: bloemen in zijn haar

Door Anne-Lies
Hibiscus

Elke dag wipt er hier op Bali op mijn werkplek even een jonge Balinees bij me langs: Agus. En zijn achternaam is Bagus. Dat laatste is niet waar, maar die heb ik hem geschonken, het rijmt namelijk zo fijn en Bagus betekent op Bali ‘goed’. Het is een lieverd en ik geniet van zijn gezelschap. Hij werkt op de plek waar ik woon en hij kijkt teleurgesteld als ik ‘nee’ antwoord op zijn dagelijkse vraag: Cleaning your bungalow today? Hij kan dan echt intens verdrietig kijken. Zo bijzonder! Ik zou hem heel graag plezieren, maar ik geef ook les en coaching en dat gaat niet samen.

Frangipani, Bouganville en de Hibiscus

Als hij dan komt en van mijn mooie paleisje een bloemenzee maakt door overal bloemen neer te leggen, terwijl hij zachtjes neuriet, dan geniet ik enorm van zijn gezelschap. Niet dat we veel praten, maar zijn fijne energie, mooie lach en de woordjes die we elkaar leren maakt dat het gewoon fijn is. Samen je eigen ding doen in het leven van alledag is zo ontspannend en zo onderschat. De woordjes vergeet ik weer, maar zijn gezelschap niet. Hij laat immers een spoor achter door het hele huis. Frangipani, Bouganville en de Hibiscus vind ik overal. Op de handdoeken, het toilet, de kussens en vooral bij de beeldjes. En soms zelfs boven op mijn laptop.

Waarom draagt hij een bloem in zijn haar?

Maar de meest bijzondere plek is toch wel achter zijn oor en in zijn haar. Die prijken daar de hele dag en staat hem charmant. Hij is niet de enige, heel veel mannen hier op Bali dragen een bloem of bloemblaadje achter hun oor of aan hun hoofdband. Natuurlijk kan ik het niet laten te vragen wat daar de reden van is. Nieuwsgierigheid heeft me al zo ver gebracht. “Oh miss Anne-lies, that’s because of the God. To make them feel good en to give me blooming thoughts.” Hoe mooi!

Zijn magie

Ik wil het heel graag vastleggen op de foto, maar wil hem niet storen in zijn werk of tijdens het offeren, want overal waar hij een bloemetje neerlegt, staat hij heel even stil om het netjes en met liefde te plaatsen. En steeds als ik klik, klik ik ook bijna tegelijkertijd weer op het icoontje van een vuilnisbakje. Het voelt gewoon niet goed. Ik doe inbreuk op zijn sereniteit, zijn zachtheid, zijn magie.

En dan is het onze laatste dag samen en nemen we afscheid. Ik bedank hem met heel mijn hart voor zijn goede zorgen. Met schroom vraag ik of ik een foto van hem mag maken. “Me from you?” “Oh no Agus, me from you!” Voor ik het weet klimt hij in de boom voor verse bloemen, gaat hij staan voor de mooie achtergrond van bananenbladeren en sluit zijn handen in namaste en zegt: “Now you can!” Prachtig!

En dan denk ik weer: op Bali mag alles. Je hoeft er maar om te vragen. Echt waar!

Thanks Agus Bagus, thanks for having me. Meer lezen over wonen en werken op Bali? Lees de verhalen in Een innerlijke reis naar vrijheid

Met Lie(f)s

Leave a Comment