Home Bewustzijn Een andere dimensie van dementie

Een andere dimensie van dementie

Door Evelien Pullens
dementie

Veel mensen om ons heen hebben te maken met dementie. Het komt steeds vaker voor en is een aanslag op je leven. Achter de pijn, de boosheid en het verdriet ligt een wonderlijke wereld van wijsheid en verdieping voor je klaar. Ik ben er van overtuigd dat het landschap van de ziel bloot komt te liggen bij dementie en dat deze pijnlijke en ontregelende fase van een mensenleven van betekenis is voor ons zielsbewustzijn. Als het je lukt om intuïtief contact te maken met mensen met dementie en je de ander echt kan zien inde onderliggende laag, zal de dementie je iets openbaren over Leven hier op aarde.

Blijkbaar weet mijn moeder die Alzheimer heeft en in een verpleeghuis woont hier iets iets over te vertellen. Toen ik met haar een gesprek had over haar leven en de eindigheid, antwoordde ze: “Ik wil niet zolang MOGELIJK leven, maar leven zolang NODIG is.” Deze uitspraak bleef me bij. Er zijn steeds meer dingen die mijn moeder niet meer kan en ze zegt zelf regelmatig dat ze klaar is met haar leven. Toch weet ze blijkbaar dat het nodig is dat ze deze fase doorleeft. Zou ze – nu in de dementie – iets ervaren en doorgronden wat ze in haar drukke volwassen leven niet kon pakken? Zou dat komen omdat ze altijd zo gericht was op andere mensen? Nu die contacten om haar heen minder bereikbaar zijn, is er wellicht meer ruimte voor kijken, voelen, luisteren, proeven en naar binnen gaan bij zichzelf.……. zolang als nodig is.

Mensen doen in de dementie als het ware een jasje uit. Er is geen verantwoordelijkheid, overzicht en beheersing meer. Daardoor ontstaat er niet alleen onzekerheid en kwetsbaarheid, maar ook ruimte en kan de binnenwereld naar de oppervlakte drijven. Het landschap van de ziel kan zich tonen. Je vindt er liefde en puurheid, maar ook ongeremde emoties en oude pijn. Sommige emoties liggen al jaren opgeslagen en mogen er nu uit. Onverwerkte pijnpunten kunnen verdriet en boosheid met zich meebrengen. Vervelend en lastig, maar het geeft wel een kans om te verwerken. En dat is ‘nodig’ vermoed ik. De 80-jarigen van nu waren kind in de oorlog en hebben onbewust veel angst opgeslagen dat nooit een uitweg heeft mogen krijgen. Na de oorlog moest je ‘sterk zijn’ en ‘je schouders er onder zetten’.

Natuurlijk zijn het niet alleen oorlogstrauma’s, maar zijn er ook pijnpunten van later in het leven die in de dementie naar boven kunnen komen. Hoe meer we kunnen verwerken in dit leven, hoe minder we als karma zullen meedragen naar de levens die volgen. Ik kan me zo goed voorstellen dat de dementie daar een uitgelezen periode voor is, nu we nergens meer rekening mee hoeven te houden en ons volledig op de binnenwereld kunnen richten. Gelukkig bevat de binnenwereld niet alleen maar pijn. Bij mijn moeder zie ik bijvoorbeeld dat ze in contact kan komen met wijsheid die in haar aanwezig is, wellicht ook omdat ze gevoeliger wordt en net als veel andere mensen met dementie gemakkelijker contact maakt met het ‘bovenaardse’.

“Je moet doelloos bezig zijn als je oud wordt,”  zegt mijn moeder, “want je leeft toe naar het einde en wacht tot je gehaald wordt. Ik heb een mooi leven gehad. Zo voel ik het van binnen. Ik ervaar geen donkere plekken.” Mijn moeder zegt dat ze niets donkers voelt in haar binnenwereld en klaar is om te gaan. Geeft ze aan dat ze een heelheid ervaart en het leven haar voldoende gegeven heeft? Ze is nieuwsgierig naar de volgende fase. “Ik ben zo benieuwd hoe het straks zal zijn als ik een ziel ben geworden. Wat zal ik dan horen en zien. Zal ik weten waar de regen vandaan komt.”  Luisterend naar mijn moeder leer ik over het leven. Haar binnenwereld opent voor mij nieuwe dimensies van kijken naar de wereld.

De dementie lijkt een periode te zijn waar naast de ellende die het met zich meebrengt, ook een heleboel te halen is: Heel worden, vergeten kanten van jezelf naar boven halen, datgene wat je hebt laten liggen alsnog beleven. Als we de 50 passeren komen dit soort overwegingen vaak langs: Wat zou ik nog willen doen in mijn leven? Nu kan ik nog een carrière switch maken. Of wil ik juist minder energie in mijn werk stoppen en een wereldreis maken?

Als we met pensioen zijn, is er weer een levensmoment waarop we ruimte hebben om die dingen te gaan aanpakken waar je nooit tijd voor had: schilderen, wandelen, een muziekinstrument oppakken. Zou ook de dementie ons kansen bieden om iets aan te boren wat eerder niet aan bod kwam? Nu gaat het over innerlijke kansen: emoties doorvoelen, het aardse en zintuiglijke intenser beleven, speelsheid en vrijheid omarmen, je eigen weten centraal stellen, meer jezelf zijn.

Als je de dementie beziet in de ontwikkeling van de ziel zou je wellicht kunnen zeggen dat het losmaken van het normale, zoals dat in de dementie gebeurt, veel kansen biedt om je op zielsniveau te ontwikkelen. Om met een citaat van Maria van Zutphen te eindigen:

De ziel, het meest authentieke deel van een mens, wordt niet ziek. Bij dementie wil men zich opnieuw verbinden met het wezen van het bestaan.

De vierde dementie

Evelien Pullens laat in ‘De vierde dementie, intuïtie en dementie’ als ervaringsdeskundige en zorgprofessional zien hoe je op een andere manier kunt omgaan met iemand met dementie. Je kunt blijven kijken naar het verlies en het verdriet dat deze wrange en soms mensonterende ziekte met zich meebrengt, maar wie de stap maakt om op een ander niveau (de vierde, onzichtbare dimensie) contact te maken, zal ontdekken dat dit vertrouwen, liefde en verrijkende inzichten oplevert, plus een blijvend contact met een dierbare.

Bestel nu jouw exemplaar in onze webshop Boekenwereld.com voor € 18,50

Leave a Comment