Home Geen categorie Die ene conclusie die van mij een pionier maakte

Die ene conclusie die van mij een pionier maakte

Door redacteur

Vroeger in ons gezin trok ik altijd met mijn moeder op. We leken niet alleen uiterlijk en innerlijk op elkaar, we waren ook nog eens onafscheidelijk. Waar het maar even kon, waren we samen. Mijn broer had dat met mijn vader. Op mijn twaalfde ging mijn moeder dood. Ze stierf nadat ze twee jaar ziek was geweest. Op dat cruciale moment stond de wereld stil. Ik trok één conclusie en vertelde mijn vader, op het moment dat ik haar levenloze lichaam zag: “Nu ben ik echt helemaal alleen op de wereld”.  Dat moet schrijnend voor hem geweest zijn, want hij zei: “Ik ben er toch ook nog?” Het kwam niet bij me aan. Ik  voelde me in één klap moederziel alleen en anders dan mijn leeftijdsgenootjes.   Na een tijdje realiseerde ik me dat het leven niet zomaar iets is. Het is iets om te eren en om zuinig op te zijn. Het kan zomaar voorbij zijn. Nu, al die jaren verder, denk ik terug aan dat gevoel van alleen zijn.  Ik zie ineens dat één enkele gedachte mijn leven gevormd heeft. Bijna alle keuzes die ik maakte, waren beïnvloed door de meest verdrietige periode van mijn leven. Ik besloot alles uit het leven te halen. Niet zozeer voor mezelf, maar ik besefte op jonge leeftijd, dat ik er was voor iets groters dan mijzelf. Ik wilde de wereld lichter maken, zodat er geen verdriet meer hoefde te zijn. Ik besef me nu pas dat die ene conclusie een pionier van mij gemaakt heeft. Ik leerde, eerder dan mijn vriendinnetjes, om zelfstandig te zijn. Er was niemand meer die een voorbeeld voor mij was, dus ging ik alles zelf uitproberen. Ik werd manager en ondernemer, ik veranderde cultuur, maakte mensen bewust van hun impact, positief of negatief. Maar door dit alles te doen, maakte ik het leven lichter voor anderen, en ook voor mezelf. Ik heb altijd de drang gehad om iets nieuws te doen, iets uit te vinden of uit te willen blinken. Ik zie duizend en één mogelijkheden waar ieder ander allang de moed opgegeven heeft of alleen maar belemmeringen ziet. Gisteravond gaf ik een lezing over mijn inmiddels grootste liefde: Het leven zelf in al zijn aspecten en hoe we de afspiegeling zijn van het universum. Van stilte tot creatie. Alle krachten van het universum zijn in jouw en mijn beleving aanwezig. Het leven zelf heeft me laten zien dat ik nooit alleen ben, maar dat ik juist verbonden ben met alles en iedereen. Een plek die ik na vele jaren, door vallen en weer opstaan, in mezelf gevonden heb. Ik zie dat, ondanks het gevoel anders te zijn en anders in het leven te staan, dit uiteindelijk mijn kracht en zelfs mijn levensmissie is geworden. Nu, 31 jaar later, inspireer en begeleid ik vrouwen om authentiek te zijn en in verbinding te staan met het leven, zodat zij een voorbeeld van betekenis kunnen zijn voor de wereld. Dat is hard nodig. We leven in een complexe tijd waarin iedereen zijn eigen ding lijkt te doen, zonder écht nog bewust te zijn van de impact op elkaar. Hoe anders zien je keuzes en relaties eruit wanneer je aandacht verder gaat dan alleen naar jezelf? Ik geloof dat de transformatie van de wereld afhangt van de bereidheid van jou en mij om te ontwikkelen. Alleen en met elkaar. Authentiek en in verbinding. Om dat te doen dat nog niet eerder is gebeurd. Van mij vraagt dat om te blijven pionieren. Daar ga ik dus ongestoord mee door. Het voelt inmiddels niet meer eenzaam. Omdat ik nu zelf een voorbeeld kan zijn. Tijdens de lezing ontstaat er in razend tempo een gevoel van eenheid en ervaart iedereen een diepe verbondenheid met elkaar. Zo mooi kan het leven zijn! Meer dan tevreden rijd ik terug naar huis. Ik denk nog even aan mijn moeder en geef een knipoog naar boven: “Mamma, vanuit het diepst van mijn hart, dank je wel voor alle levenslessen tijdens je afwezigheid. Juist door de leegte die je achterliet, heb ik alle bagage meegekregen die ik me maar kan wensen in dit leven!” Carla de Ruiter

9 comments

Avatar
Petra57 27 juni 2014 - 10:10

Dank je wel

Reply
Avatar
Henrike 27 juni 2014 - 13:24

Prachtig geschreven Carla, echt vanuit je hart. Bedankt hiervoor!

Reply
Avatar
Sandra Bolte 27 juni 2014 - 16:00

Mooi artikel Carla. Ik vond het jammer dat ik niet bij je lezing kon zijn deze week. <3

Reply
Avatar
Carla 27 juni 2014 - 19:39

Dank je wel Henrike!

Reply
Avatar
Carla 27 juni 2014 - 19:39

Graag gedaan 😉

Reply
Avatar
Marian 30 juni 2014 - 11:21

Vanuit het diepst van mijn hart, dank je wel, en omdat het uit het diepst van jouw hart komt, raakt het anderen aan.

Reply
Avatar
Carla 4 juli 2014 - 20:40

🙂 4 september in Holten is er weer n mogelijkheid. Wie weet lukt t dan?

Reply
Avatar
Carla 4 juli 2014 - 20:40

Dank je wel!

Reply
Avatar
Carla 4 juli 2014 - 20:41

🙂 <3

Reply

Leave a Comment