Home Bewustzijn De levens die we nooit zullen hebben: omgaan met spijt en teleurstelling

De levens die we nooit zullen hebben: omgaan met spijt en teleurstelling

Door Gast auteur
spijt en teleurstelling

We leven maar één leven. Daarin maken we keuzes die – want dat is de consequentie van keuzes – andere keuzes weer uitsluiten. De niet-ingeslagen paden en onze niet-geleefde levens hebben ook aandacht nodig. Anders liggen ze maar stof te verzamelen in het pakhuis van onze psyche en zullen ze zich manifesteren door grote niesbuien van angst en alle bijbehorende symptomen.

Deze waarheid werd me een aantal jaren geleden duidelijk. Ik ging weg bij de pottenbakcursus van mijn zoon en raakte aan de praat met een moeder van twee dochters die dezelfde cursus volgden als mijn zoon. Ik informeerde naar hun leeftijd en waar ze woonden, terwijl de meiden hun jassen pakten. Er was iets aan de manier waarop de meiden met elkaar grapten, iets wat een klein, bijna onmerkbaar gevoel van verlangen bij me opriep. Ik had het makkelijk opzij kunnen schuiven, maar dat deed ik niet. Zodra buiten de ijzige lucht mijn longen bereikte en mijn laarzen de sneeuw deden kraken, schoot het me te binnen: ‘Ik zal geen dochters opvoeden.’

Het verlangen naar wat je nooit zult hebben

Dit verlangen had ik al eerder gehad. Toen we te horen kregen dat ons tweede kind ook een jongetje zou zijn, vierde ik een feestje en rouwde ik tegelijkertijd. Ik had mezelf altijd voorgehouden dat ik een dochter zou krijgen. Na de geboorte van onze oudste zoon bleef ik de hoop koesteren dat ons tweede kindje een meisje zou zijn. Dat was hij niet. Op de dag nadat ik het geslacht van de nog ongeboren baby te horen kreeg, lag ik in bed en was me heel bewust van het feit dat ik nooit een dochter zou opvoeden. Ik herinner me niet of ik moest huilen. Wel dat de zin ‘Ik ben moeder van zoons’ in mijn hoofd rondwaarde en dat ik daaraan probeerde te wennen. Sinds ik echter weet dat ik het alleen kan accepteren door erom te rouwen, heb ik er wel om gehuild.

Omdat ik na de pottenbakcursus mijn zoon aandacht moest geven, zette ik het verlangen bij de V in de Rolodex van mijn ziel, erop vertrouwende dat het wel omhoog zou komen als ik een moment van vertraging zou hebben. Dan kon ik het tenminste de aandacht geven die het verdiende.

‘Stel dat’: het verleden proberen te veranderen

Dat moment kwam later die avond. Ik voelde het omhoogkomen en mijn ego-brein struikelde even over een korte en vruchteloze litanie van ‘stel dat’-gedachten in zijn poging om de rauwheid van het verlangen te ontlopen. Stel dat ik hier (of daar) misschien een andere keuze had gemaakt? Deze overduidelijk futiele poging van mijn bekrompen geest om invloed uit te willen oefenen op het verleden was niets dan een poging om mijn kwetsbare en onvoorspelbare gevoel te vermijden. Zo probeerde het mij vast te houden in een nauw geweven gedachtepatroon dat doodliep bij een gesloten hek. Ik stond er nog geen seconde toen ik dat hek opende en het veld van mijn gevoelens in liep, mezelf erin op liet gaan, uit mijn hoofd kon en mijn hart kon laten ademen.

Overgave aan puur verdriet

Toen kwam de rouw door. Ik wist meteen dat het niet alleen rouw was vanwege het feit dat ik nooit zou weten hoe het is om een of meer dochters op te voeden, maar dat ik ook rouwde omdat ik geen derde kind meer zou krijgen. We hadden bewust besloten het te houden bij twee kinderen. Die keus was heel liefdevol voor ons huidige gezin, maar zo af en toe prikte er toch een speld in mijn hart over het gemis van een derde kindje. En daar was het dan, zich een weg omhoog werkend langs de waterwegen van het zoete verdriet die rondom ons hart, ziel en ogen lopen.

Je overgeven aan puur verdriet is zonder uitzondering een heerlijke gewaarwording. De ingeslepen gewoonten uit een andere tijd of uit een vorige fase willen dat we ertegen vechten om zo de pijn proberen te weerstaan. Maar zodra de weerstand breekt, zit er aan de tranen die dan lopen altijd een lach vast. Heerlijke verlossing, heerlijk open vanbinnen terwijl de heerlijke tranen de pijn meenemen en het verlangen transformeren in dankbaarheid.

Moet je actie ondernemen voor ieder verlangen dat de kop op steekt?

Het is makkelijk om te vallen voor de overtuiging dat verlangen vraagt om actie: ‘Als ik af en toe verlang naar een derde kindje, betekent dit dat ik een derde kind moet hebben.’ Of als ik een dochter wil, dat ik dan ook een dochter moet hebben. In staat te zijn een gevoel te hebben zonder daar onmiddellijk actie op te ondernemen is onderdeel van je groeiproces. Leer het vertrouwen te ontwikkelen dat je geen enkele actie hoeft te ondernemen, anders dan je bewust te zijn van gevoelens en ze de aandacht te geven die ze verdienen.

Naast die focus op actie maken we nog een andere fout: we nemen voetstoots en foutief aan dat elk gevoel waarvan we ons bewust zijn volkomen op waarheid berust en volledig vaststaat. We snappen namelijk niet dat we een bepaald verlangen kunnen voelen zonder dat dat ook echt hetgeen is waar we naar verlangen. Met andere woorden: ik kan best af en toe het verlangen voelen om een dochter te hebben, maar de dieper gelegen waarheid is dat met twee kinderen (deze twee jongens) ons gezin compleet is.

Ruimte maken voor verdriet

Het werk dat je moet doen is altijd hetzelfde: maak ruimte voor je verdriet, verwelkom het, leer ervan te houden en je aandacht te richten op de schoonheid en dankbaarheid die het oplevert. Ik schreef dit dochterverhaal jaren geleden in mijn hoofd, terwijl ik naast mijn ongelofelijk lieve zoon lag die toen vijf jaar oud was. Hij is degene door wie mijn hart elke dag bijna van liefde ontploft, degene die mijn ziel laat zingen en aan wie ik elke dag zo enorm veel plezier beleef. Mijn cliënten zeggen vaak dingen als: ‘Maar als ik mezelf toe zou staan om te verlangen naar (iets/iemand anders) betekent dat toch dat ik niet tevreden ben met mijn huidige (partner/kind/ouder)?’ Nee, dat betekent het niet. Een ervaren brein kan prima met zulke tegenstellingen omgaan.

Ruimte maken voor tegenstellingen

Het is zelfs een kenmerk van volwassenheid als je deze en/en-benadering kunt toepassen en daarmee is het een vaccin tegen angst. De wereld is niet zwart-wit. Ons ego denkt echter dat we de wereld beter kunnen beheersen als we al onze ervaringen in categorieën verdelen. Een kruidenrekje of een kledingkast is nog wel in te delen, maar het domein waar hart en gedachten elkaar overlappen is een rommelig geheel dat niet geschikt is om in categorieën te verdelen.

We kunnen wel voldoende ruimte maken om zulke tegenstellingen naast elkaar te laten bestaan, waarheden die weliswaar tegengesteld zijn, maar elkaars validiteit toch niet aantasten. Ik kan een klein moment verlangen naar een dochter, terwijl ik ondertussen oneindig dankbaar ben voor mijn twee zoons. Net zoals ik mezelf kan toestaan te verlangen naar het opvoeden van twee zussen, terwijl ik met volle teugen geniet van de gelaagdheid die mijn zoons in hun onderlinge relatie ontwikkelen (en reken maar dat het kleindochters worden later). Ik rouw en ik vier, verlies en heb lief, verlang naar iets wat er niet is en ben tegelijkertijd dankbaar voor wat er wel is. Er is ruimte genoeg voor alles.

Door: Sheryl Paul

De verborgen wijsheid van spanning, stress, zorgen en onzekerheid

De verborgen wijsheid van angst Iedereen kent angst en onzekerheid, en ook al weten we dat stress niet goed voor ons is: we leven nou eenmaal in een wereld waarin stress niet weg te denken is. Hoe ga je daar gevoelvol mee om? Sheryl Paul geeft inzichten en oefeningen niet zodat je nooit meer bang hoeft te zijn, maar zodat je niet meer bang hoeft te zijn voor angst. Angst wordt jouw boodschapper, de stem van je intuïtie.

Bestel jouw exemplaar voor € 22,50 met gratis verzending bij onze betrouwbare webshop Boekenwereld.com.

bestel nu

Deze artikelen vind je vast ook leuk

Laat een bericht achter