Home Gezin & Kinderen Dagboek van een gevoelige mama – deel 9

Dagboek van een gevoelige mama – deel 9

Door Henrieke Stevens

Lieve mam,

Daar ga je dan. Opeens was alles anders. Eerst leek alles nog zo hoopvol. Het was te behandelen. Geen probleem, dat moest lukken. Maar toen kwam het bericht dat het toch niet zo was. Er waren veel meer uitzaaiingen en het was niet goed. Toch was er nog wat hoop. Dat het niet snel zou zijn, maanden in plaats van weken.

De zomer stond voor de deur en we gingen lekker op vakantie. Eindelijk eens wat verder weg, dat wilden we al een tijdje. Dit jaar kon het. En de vakantie was super. Het was zelfs zo leuk, dat we nog wat langer bleven. Het kon, want er was nog hoop. Eenmaal thuis kwam je met het nieuws. Het was niet goed. Helemaal niet goed. De maanden waren verdwenen. Wat ons restte waren weken.

Ik dacht nog, een maand bestaat ook uit weken. Het valt vast wel mee. Maar nog geen maand later zaten we aan je bed. Het ging niet meer en er was constante zorg nodig. Je kon niet meer, ook al wilde je nog wel. Je lichaam kon dit gevecht niet winnen, het was te laat.

Een week lang vloog ik heen en weer. Ik had de ochtenddienst. Om half 6 zat in in de auto. Bijna niemand op de weg op dat vroege tijdstip. Ik was alleen met mijn gedachten. De kinderen waren van slag. Die vonden het maar raar dat ik er ’s ochtends niet was wanneer ze naar school vertrokken. Maar in mijn hoofd was ik bij jou. Hoe zou de nacht zijn geweest, wat zou de dag brengen.

Artsen kwamen langs en gingen weer. Er werd gesproken over euthanasie. Je wilde zelf de regie houden. Er was geen hoop, geen kans op herstel. Dagenlang zaten we aan je bed. Te praten, te luisteren, te lachen. En dan die ene dag. Al je kinderen waren er en wat hadden we het gezellig! Het voelde zo goed en blijkbaar ook voor jou. Want de volgende dag glipte je er stiekem tussenuit.

Daar ging je. Eindelijk de rust gevonden. De begrafenis was mooi. Je kist werd door iedereen versierd. Mijn meisjes schreven hun naam er op, tekenden hun handen en maakten vlinders. De jongste schreef zelfs voor het eerst haar eigen naam die dag. Dat had ik haar nog niet eerder zien doen. Zo bijzonder dat ze het net die dag deed. Een herinnering die mij altijd bij zal blijven.

En nu… Er moet van alles geregeld worden. Ik slaap al maanden niet goed. De feestdagen liggen als een gewicht op mijn maag. Ik wil niet, maar ik moet. Soms zou ik gewoon even alles op pauze willen zetten, mijn tas pakken en er tussenuit gaan. Maar het leven gaat door, ook al voelt dat niet altijd zo. De meisjes hebben er vrede mee. Ze missen je, maar weten je te vinden. Voor hen ben je een sterretje, naast omi. 

Daar ga je, mam. Je loslaten lukt alleen nog niet zo goed.

1 comment

Avatar
Kim 7 december 2019 - 14:06

Lieve Harienke,
Je verhaal grijpt mij aan en pakt me bij mijn keel. Zoveel herkenning in jouw verhaal, behalve dan dat mijn moeder er nog is. Maar ik voel je pijn, en ik wil je bedanken voor het delen van jou proces, het sterkt mij weer, maar ook om je een hart onder de riem te steken. Neem de tijd voor je rouwproces, het loslaten komt met de tijd, tot dan mag je ook gewoon verdrietig zijn…het is en blijft je moeder… sterkte voor de komende tijd. Liefs, Kim

Reply

Leave a Comment