Home Gezin & Kinderen Dagboek van een gevoelige mama – deel 2

Dagboek van een gevoelige mama – deel 2

Door Henrieke Stevens

Lang leve de feestdagen! Een tijd van gezelligheid, lekker eten en cadeautjes. Leuk, toch? Nou nee, niet in mijn gezin. Bij ons staan de maanden november en december voor gillen, schreeuwen en andere uitbarstingen. Heerlijk.

Oktober

In oktober begint de chaos. Eerst hebben we Halloween, waar wij weinig mee doen. Maar toch geeft het bij de meiden extra spanning. Daarna hebben wij Sint Maarten. Dat valt op zich nog wel mee. Het knutselen van de lampion vinden mijn meiden maar al te leuk. Want dat kunnen ze wel, knutselen. Dol zijn ze er op! Het papier is bij ons in huis soms niet aan te slepen. De stiften ook niet, want blijkbaar doen ze het pas echt goed wanneer je er keihard op drukt en de dop er vanaf laat.

Afgelopen week liep mijn jongste er bont en blauw bij. Niet omdat ze gevallen was hoor. Nee, mevrouw had besloten zichzelf in te kleuren met stift. Heel stiekem had ze eentje mee naar bed genomen. En ’s ochtends wist ze ons er mee te verrassen. Waarom ze het had gedaan? Wist ze zelf eigenlijk ook niet. Alleen dat ze zoiets niet bij oma deed. Zucht.

Sinterklaas

Sint Maarten is nog niet eens voorbij en we duiken volop in de Sinterklaaschaos. Overal zijn reclames te zien voor speelgoed. En geloof mij maar, die zijn op meer plekken dan je denkt. Bij iedere reclame wordt er hier in huis keihard geroepen: “Die wil ik!”. Om vervolgens ruzie te krijgen omdat ze allebei hetzelfde willen hebben. Na de tienduizendste keer roepen dat ze een pop willen, die ze overigens allang hebben, ben ik er wel klaar mee. Maar nee, ze eisen dat ik reageer op iedere uitroep. En ach, ook dat kan ik nog wel aan. Als moeder raak je behoorlijk geoefend in het doen alsof je interesse hebt en op ze reageert. De ‘hmmm’ vliegt je hier om de oren op het moment.

Prikkels

Het zijn echter niet alleen de reclames. Overal heb je te maken met Sinterklaas. In de winkel, op school, op de opvang, alle kindvriendelijke tv zenders, journaal, kranten, post, overal. Juist dat is wat teveel is voor mijn meisjes. Want er is geen ontsnapping aan Sinterklaas. Geen moment om tot rust te komen, om alle indrukken een plek te geven. De spanning bouwt steeds verder en verder op.

Inmiddels komt de oudste dagelijks chagrijnig thuis van school. Niet omdat school niet leuk is, maar omdat iedereen daar vol spanning is. En dat neemt zij gezellig mee naar huis. Ik probeer het thuis te beperken, al deze Sinterklaasprikkels. Maar als ze niet stipt om zes uur voor de tv zitten, dan is het huis te klein. Dankzij dit Sinterklaasjournaal hebben we de schoenen ook een week eerder mogen zetten dan we wilden. Want als ze het daar zeggen, dan zal het wel zo zijn.

Overprikkeld

Wat minder fijn is, is dat ze overal met Sinterklaas bezig zijn. Op school, op tv, op de opvang, overal. Dat wordt mijn meisjes teveel. De oudste vindt school niet meer leuk, want iedereen doet zo druk. Ons dagelijks leven wordt beheerst door het Sinterklaasjournaal. Stipt zes uur zitten ze voor de tv en leven volledig mee. Heerlijk om te zien. Maar de spanning bouwt alleen maar verder op.

Aan de ene kant geniet ik ook ontzettend van hoe ze er in mee gaan. Toch heerlijk om nog die fantasie te hebben. Om te kunnen geloven in iets wat goed is. Zelf heb ik ook niet het idee dat het heel anders zou zijn wanneer ze de waarheid weten. Want de overprikkeling komt niet alleen daardoor. Het komt door alles om hen heen. Om de klasgenootjes die druk doen. Om de wetenschap dat ze dingen gaan krijgen. Het is een combinatie van zoveel dingen.

Gevoelig stel

Dan merken we weer hoe gevoelig ons gezin is. De kinderen krijgen zoveel prikkels binnen op het moment. En dan is ook nog eens het ritme volledig verstoord. Je weet wel, dat dagelijkse ritme wat je eindelijk weer hebt gevonden na de zomervakantie. Dat ritme. Naar bed gaan ’s avonds is daardoor bij ons niet bepaald gezellig. Er wordt gezongen voor Sint, schoen wordt gezet, tanden gepoetst. Maar er wordt ook gegild en gestampt. Alle prikkels van de dag moeten er op een bepaald moment uit. En bij ons is dat bij het naar bed gaan.

Soms denken we nog dat alles goed gaat. Maar oh jee, de jongste keek de oudste aan en daar gaan we weer. Of ik hoestte en een van de twee schrok. Een tandenborstel die verkeerd ligt, of papa die niet op de juiste manier een goedenacht kus geeft. Allemaal redenen om te ontploffen. En daar sta je dan. Zelf ook doodmoe van de dag. Je loopt al op eierschalen omdat je hoopt eindelijk ze goed op bed te kunnen leggen. Eerlijk gezegd staan de tranen mij dan regelmatig in de ogen. Want ook ik heb last van al die prikkels. Gelukkig hebben wij een stabiele factor in ons midden. Mijn man zorgt voor de balans en de rust. Blijft het toch nog gezellig allemaal.


Beeld: Pixabay

Leave a Comment