Home Persoonlijke verhalen Dagboek van een gevoelige mama – deel 1

Dagboek van een gevoelige mama – deel 1

Door Henrieke Stevens

Hooggevoelig zijn is hip. Tenminste, zo komt het tegenwoordig wel over. Opeens staat het in bijna ieder tijdschrift, wordt er op tv aandacht aan besteed en steken allerlei HSP-coaches hun kop op. Mooi dat er zoveel aandacht aan wordt besteed! Maar zelf vind ik het moeilijk dat het veelal wordt gebracht alsof je als hooggevoelig persoon extra speciaal of bijzonder bent.

Wie ik ben

Voor mij is mijn hooggevoeligheid namelijk wie ik ben. Het voelt meer als een karaktereigenschap en niet als iets ‘speciaals’. Het is onderdeel van mij. Ik ervaar dingen gewoon anders dan sommige anderen. Al ben ik daar ook nog maar een paar jaar achter. Ik heb al die tijd gedacht dat iedereen alles hetzelfde voelde. Dat prikkels overal hetzelfde binnen kwamen. Alleen dacht ik dat ik er minder goed mee om kon gaan. Niet dus.

Het is wat hoor, als je denkt dat jij zwak bent. Vooral met mijn familie geschiedenis was dit een heel heftig puntje. Na een hele zware burn-out heb ik nee leren zeggen en gelijk voelde ik mij egoïstisch. Na moeilijke zwangerschappen voelde het alsof ik faalde als moeder. Ik knalde constant met mijn kop tegen een muur aan en al die tijd legde ik de schuld bij mezelf. Dat ik niet goed genoeg was voor het leven. Iedereen leek het zo makkelijk af te gaan. Waarom ik dan niet?

Hulptroepen

Gelukkig kwamen toen de hulptroepen! En de vraag of ik eigenlijk wel wist dat ik hooggevoelig was. Ehhh… nee? Ik kende het wel. Maar nooit echt in verdiept. Hooggevoeligheid? Ach joh, gewoon een term waar mee gegooid wordt door psychiaters en psychologen. Tenminste, dat was wat ik altijd dacht. Tot die middag. Die heerlijke middag. De inzichten die volgden hebben mij weer kennis laten maken met mijzelf. Ik was niet zwak, anderen hadden het echt niet makkelijker dan ik en dat ik nu zo overprikkeld was, dat was niet falen. Ik heb geleerd om van mezelf te houden en te accepteren dat ik ben wie ik ben. Maar vooral dat niemand hetzelfde is.

Eigenlijk is dat de waardevolste les die ik geleerd heb. Dat ik een herinnering als heel heftig kan ervaren, ongeacht hoe lang geleden het heeft plaatsgevonden, betekent niet dat een ander dit ook zo voelt. Mijn man heeft dat bijvoorbeeld niet. Een herinnering bij hem is gewoon een herinnering. Hij voelt niet de emoties van toen. Ik dus wel. Wat het soms verdraaid beroerd maakt, aangezien mijn hoofd op elk willekeurig moment de meeste heftige herinneringen kan oprakelen. Dus als je mij (bijna) ziet huilen in de supermarkt, dan komt dat waarschijnlijk daardoor. Of omdat ik een pot op mijn voet heb laten vallen. Soms net zo pijnlijk.

Gelezen en geleerd

Inmiddels heb ik veel gelezen en geleerd over hooggevoeligheid. Ik begrijp mijn man een stuk beter en ik kan ook aan hem uitleggen hoe het bij mij zit. Erg fijn in een huwelijk! Daarnaast heb ik ook nog twee dochters, van 3 en 6 jaar. Mijn oudste is een kopie van mijzelf. Een jonge kloon. In alles. Werkelijk waar in alles. Ik word dan ook dagelijks geconfronteerd met hoe een maf en moeilijk persoon ik eigenlijk ben. Zij heeft overduidelijk ook mijn hooggevoeligheid meegekregen. En wat heeft ze het er moeilijk mee! Ik heb geprobeerd haar uit te leggen dat papa dingen anders mee krijgt. Dus sindsdien krijgt hij te horen dat hij er niets aan kan doen als hij haar niet begrijpt. Want hij is anders. Niet helemaal wat ik bedoelde, maar als het haar helpt (oftewel, minder boos maakt), dan is deze mama blij!

In mijn gezin is de hooggevoeligheid niet altijd even fijn. We zoeken nog steeds met z’n alleen naar manieren om er het beste mee om te gaan. De ene week werkt dit en de andere week is dat juist weer wat we niet moeten doen. Lastig dus. In dit blog neem ik je iedere maand mee in ons leven. Met de hoogtepunten en met de dieptepunten. Want als (hoog)gevoelige mama is het niet altijd even makkelijk. Gelukkig kan het ook heel leuk zijn. Ik hoop dan ook je iedere maand terug te zien. En je mee te nemen op mijn emotionele, mooie, warme, vrolijke, liefdevolle en pittige strijd als gevoelige mama.


Beeld: Photo by Jamie Taylor on Unsplash 

Leave a Comment