Home Bewustzijn Buigen en eerbiedigen: natuurlijke begroetingsgebaar tussen waarlijke geliefden

Buigen en eerbiedigen: natuurlijke begroetingsgebaar tussen waarlijke geliefden

Door Gast auteur
eerbieden

Buigen … Ik merk dat dit woord, in elk geval bij mezelf, de nodige weerstand oproept. Alsof het betekent dat ik mijn autonomie moet prijsgeven en dat ik mezelf kleiner en nederiger moet maken dan ik ben. Dat het niet past om te buigen naar iets of iemand omdat dat de suggestie wekt dat er iets of iemand is die beter, groter of meer van waarde is dan ikzelf. Samengevat zou je kunnen zeggen dat het ego in opstand komt bij de gedachte dat het moet buigen voor iets of iemand.

Wil ik buigen?

Het is bijzonder om te merken dat buigen vanuit het ego wordt gezien als iets dat moet; en hoe anders het wordt als ik mezelf afvraag of ik wil buigen.

Die vraag levert in eerste instantie een gelaagd antwoord op. Ja, ik wil buigen naar schoonheid. Schoonheid die zichtbaar is in de natuur, in muziek, poëzie of een schilderij. Ik realiseer me dat ik dus best wil buigen naar (mooie) dingen.

Maar wil ik ook buigen naar mensen? Dan wordt het antwoord al een stuk genuanceerder. Ja, ik wil wel buigen….maar alleen naar mensen die het volgens mij verdienen. Dat betekent al gauw dat iemand iets kan of doet waar ik respect voor heb. En anders buig ik echt niet.

Zen-retraite: een nieuwe wending

Mijn denken over wat buigen voor mij betekent, kreeg een heel nieuwe wending toen ik onlangs een Zen-retraite volgde. Tijdens deze retraite werd er heel wat afgebogen. Naar de meditatieruimte, naar het eten, naar de thee, naar degene die de thee inschenkt, aan het einde van de meditatie…, maar ook naar de leraar en naar elkaar.

Na de eerste onwennigheid genoot ik er van. Het drukte geen verlies van autonomie uit. Sterker nog, het voelde als een ultieme uitdrukking van diezelfde autonomie en nederigheid werd iets eervols, een gebaar van respect. Het voelde ook heel vanzelfsprekend, alsof er een soort inherente logica wakker werd die niet werd bepaald door wat de ander wel of niet deed of kon noch door de positie die de ander bekleedde. Uiteindelijk boog mijn ego mee, wilde mijn ego buigen en had mijn ego zijn plek als Koning ingeruild voor een plek als dienaar.

En ja, de logica van het buigen werd minder buiten de toegewijde ruimte van het Zen klooster. Binnen een dag was de wereld weer vol met mensen die het volgens mij niet verdienden om naar te buigen en dacht ik dat het toch heel gek en raar gevonden zou worden als ik zomaar, in het wilde weg, naar mensen zou gaan buigen. Maar het gevoel dat ik het wel wilde, bleef sluimeren.

Waarom wil ik buigen?

In mijn meditaties heb ik stilgestaan bij waarom ik wilde buigen. Het antwoord kwam in de vorm van een prachtige zin: “eerbiedigen is het natuurlijke begroetingsgebaar tussen waarlijke geliefden”. Deze zin komt uit een christelijke tekst en verwijst naar mensen die weten dat zij zonen van God zijn. Ik kon alleen maar denken…zo voelt het ook voor mij in mijn dagelijks leven. Eerbiedigen is het natuurlijke begroetingsgebaar tussen mensen. Buigen gaat over eerbied betonen aan dit mens zijn. Aan de heelheid én de worsteling die in ieder mens aanwezig is. Aan schoonheid én onvolmaaktheid omdat zij beide uitdrukking van datzelfde mens zijn. En voorbij alle ongemak en schaamte over het gevoel dat het heel erge, en misschien zelfs wel te grote woorden zijn: eerbied betuigen aan het besef dat elk mens uitdrukking is van het Goddelijke, dat het goddelijke zich toont in en als dit mens zijn. Als ik me dat realiseer, is het bijna onmogelijk om niet te buigen.

En buig ik nu naar alles en iedereen die ik tegenkom? Nee, niet naar alles en iedereen. Maar soms wel naar een collega of naar iemand die mij voor laat gaan bij de kassa. En heel vaak buig ik in gedachten, sta ik even stil bij degene die ik tegenover me tref. En oefen ik dat ik dat ook kan doen als iemand niet aardig, chagrijnig of kortaf is. Omdat het mens-zijn zich op dat moment op die manier toont.

Geschreven door Monique van Osch

Boekentip: De weg

De wegDe weg biedt een geheel nieuwe kijk op het dagelijks leven. Michael Puett, Harvards populairste docent, laat zien hoe Chinese denkers ons inspireren tot grote en kleine veranderingen. In De weg put hij hiervoor uit het werk van zes grote Chinese filosofen zoals Confucius en Lao Tze. Mede door de waarde die zij aan kleine gebaren, rituelen en goede gewoontes hechten, bieden zij een totaal ander wereldbeeld dan westerse denkers of boeddhistische leraren.

Bestel nu jouw exemplaar in onze webshop Boekenwereld.com voor € 10,00.

Lees ook deze artikelen:

Leave a Comment