Zweet

Een kennismaking met Bikramyoga

Het was twee jaar geleden. Hoewel ik twee keer per week hardliep kreeg ik alsmaar meer kantoorvet op mijn buik, en waren mijn nek en schouders stijf en pijnlijk door het beeldschermwerk. Een vriend probeerde me lekker te maken voor een les bikramyoga: in anderhalf uur 26 yoga-oefeningen, elk twee keer, en twee ademhalingsoefeningen in een ruimte die tot veertig graden is opgestookt. Zou dat wat voor mij zijn? Ik kon met mijn handen de grond niet aanraken en was op school altijd het jongetje dat als laatste werd gekozen bij gym. En waarom die hitte?

(c) foto Ineke Oostveen

Zweet, zweter, zweetst

Niet helemaal zeker van mijn zaak ging ik toch naar de yogastudio. Volgens de Amerikaanse formule werd ik gerustgesteld: Your only goal for today is to stay in the room for the full ninety minutes. Om mij heen zag ik hoe de dertig of veertig leerlingen op de Engelse instructies van de docent hun lijven op verschillende manieren dubbelvouwden, duizelingwekkende oefeningen op één been deden en alle kanten op strekten. Toen ik wijdbeens stond en mijn hoofd tussen mijn voeten trok, druppelde het zweet niet van mijn gezicht, maar liep er een straal uit mijn voorhoofd. Ik wist niet eens dat dat kon. Ik moest steeds gaan zitten in mijn plas met zweet om niet flauw te vallen.

Feest!

Na afloop van de les juichte elke cel in mijn lichaam. En ik zag de stralende ogen van mijn medeleerlingen en de docent. Ik wist het meteen, kocht een yogamatje en ging voortaan twee keer per week naar de studio. Twee keer? Na elke les had ik weer dat juichende gevoel: rustig en tegelijk vol levenslust, vol energie die zonder obstakels door mijn ruggengraat stroomde. Ik sliep als een baby en begon te eten als een puber. En de hevige migraine-aanvallen waar ik bijna wekelijks last van had gehad, bleven weg. Dus ging ik drie keer in de week naar Bikram. Toen vier keer, of vijf.

Eigen maken

Geleidelijk aan worden de 26 oefeningen een ritueel. Millimeter voor millimeter word ik leniger en met vallen en opstaan leer ik om op één been te staan. Als er weer paniek dreigt, door de hitte en doordat overal zweet stroomt, of omdat ik nog weer verder achteroverbuig en de wereld op zijn kop staat: Fix your eyegaze on one spot and breathe slowly in and out through your nose.

Ook buiten de yogastudio raak ik niet meer gauw uit het lood - Just breathe. Niet alleen in de yoga leer ik mijn borstkas te openen, ook in het echte leven ben ik meer open. Elke les ontdek ik nieuwe aspecten van de oefeningen. Hoe beter de techniek van de houding, hoe groter het effect. De oefeningen zijn altijd hetzelfde, maar elke les is anders. Yoga is hard werken. Het is geen panacee. Maar het is wel een fundamenteel deel van mijn leven geworden.