Weg met Goede Voornemens!

Petra Pronk zegt:

Op di 5 jan '10 om 14:59

Mijn pleidooi voor goede voornemens is gebaseerd op het idee dat je de stap neemt NA aandachtige beschouwing van je leven, waar je de conclusie uit trekt dat er kennelijk iets is wat je wilt veranderen.
Is dat onspiritueel? Lijkt me niet.

Leven in het NU wil toch niet zeggen dat het NU er altijd goed uitziet? En het feit dat je dat punt van onvrede om wilt smeden in iets beters, betekent niet dat je jezelf dus keihard veroordeelt. Je kunt ook veranderen vanuit liefdevolle aandacht en uit de overtuiging dat dingen echt beter kunnen.

Het niet oordelen komt volgens mij pas om de hoek kijken als je terugvalt. Dan moet je inderdaad mild voor jezelf zijn. Maar een oordeel over iets hebben is niet per definitie fout. Zo eigenwijs ben ik dan wel, ook al roepen diverse goeroes dat dat niet pluis is.
Zonder oordeel en onvrede zou er nooit verandering zijn. En verandering is juist een heel spiritueel gegeven. Leven is veranderen. Veranderen is loslaten. Loslaten is vrijzijn.

bramvanderkolm zegt:

Op di 5 jan '10 om 23:57

Laat ik beginnen om te zeggen dat jullie volgens mij voor het grootste gedeelte hetzelfde zeggen. Beschouw je leven aandachtig c.q. wees er in aanwezig. En doe er wat aan vs. kijk naar je drijfveren, zij zullen je laten zien wat je moet doen. De nuances liggen denk ik in het diep in jezelf zakken.
Want waar Petra na beschouwing voor actie kiest, wil Danielle nog wat dieper zakken waarna het je gaat toevallen. Beide hebben hun voors en tegens. Als je voor actie kiest ga je actief je probleem te lijf. Je kunt wat doen en alleen al doende leert men. Als je voor het Nu kiest leer je jezelf beter kennen en accepteren. Acceptatie is sleutel tot geluk. In acceptatie zit echter wel een valkuil, nl. lethargie, want waarom zou je nog wat doen als je jezelf helemaal hebt geaccepteerd? ( ervaringsdeskundige) Dit lijkt mij echter niet totale zelfacceptatie want die zal activerend werken. Het komt niet vanzelf goed, ik zorg dat het goed komt. Dit lijkt een pleidooi voor Goede Voornemens maar ik ben er nog niet.
Want Goede Voornemens zijn alleen zinvol als ze doorleefd worden. Volbracht. En dat worden ze vaak niet. Dus berokkenen ze grosso modo meer schade dan ze goed doen. Daarbij komt dat ik denk dat je in geval van twijfel niets moet doen. Want de rumoer van het doen verstoort zoveel dat je het contact met jezelf kan verliezen. Daarbij, een oordeel is niet per definitie slecht, maar bij onzorgvuldig gebruik is de kans op nevenschade sterk aanwezig.

Gerard Kind zegt:

Op zo 10 jan '10 om 15:15

Pleidooi voor verleden en toekomst

Het Nu begint een beetje een modekwestie te worden. Sedert Tolle's ''De kracht van het Nu'' - een van de vele manieren waarop de oude Boeddhistische boodschap in onze tijd is geformuleerd - is het Nu ''in''.
Leven in het Nu - daar gaat het om!

Maar waarom, waarvoor, waartoe? We doen iets toch niet om maar ''spiritueel'' te zijn?
Laat ik het volgende antwoord proberen: leven in het nu is een manier om om een goede gemoedsstemming te hebben - ik gebruik het woord Geluk maar liever niet. want dat is een handelsartikel geworden. En het is waar: wie zich bewust alleen bezighoudt met datgene wat er op dit moment speelt of met wat z/hij op dit moment doet, ervaart daar heilzame effecten van.

Uiteraard is deze mindfullnes een heel goede zaak maar onze gemoedsstemming wordt nu eenmaal ook bepaald door onze herinneringen en onze toekomstverwachtingen.
Die nemen gewoon een deel van je geest in beslag - of je het wilt of niet.
Het is niet zinnig verleden of toekomst je hele gemoedsstemming te laten bepalen maar het is evenmin realistisch om te doen of ze er niet zijn.
Je herinneringen kunnen behoorlijk opspelen, zoals mensen met traumatische ervaringen weten. Maar ze kunnen ook een bron zijn van vreugde en dankbaarheid om wat je hebt gehad in je leven. Evenzeer kan het je verheugen op iets dat naar je verwachting gaat komen, je gemoedsstemming ook behoorlijk positief bepalen. Natuurlijk doe je dat herinneren en verheugen in het Nu, dat is duidelijk. Maar, een beetje tegen de geest van het artikel van Daniëlle in, pleit ik ervoor regelmatig te kijken naar je verleden en/of een zinnig plan te maken voor de toekomst.

Mijn kleindochter van tien, die ik natuurlijk nog niet hoef aan te komen met ''leven in het nu'', heeft al wel door dat ze zich haar fouten beter herinnert dan de dingen die ze goed heeft gedaan. We herinneren ons negatieve dingen gewoon beter als positieve en dat heeft een bepaalde invloed. Het schijnt de functie te hebben dat we leren van onze fouten. Maar het heeft ook vervelende neveneffecten, zoals, voor sommigen, een negatief zelfbeeld.
De Dalai Lama heeft eens gezegd dat je niet zozeer verantwoordelijk bent voor je fouten (verleden) als wel voor de manier waarop je ze goed maakt (toekomst).
Ook daarom is het volgens mij goed het verleden eens duidelijk in je bestaan te betrekken. En ach, een zeeman zet een koers uit - dat lijkt me ook een goede zaak.

Gerard

chris grijns zegt:

Op di 2 feb '10 om 13:58

Ja wat een interessante vraag is dat, waartoe Nu? Mijn oefenen met mindfulness - het op een milde manier aanwezig zijn bij datgene wat zich nu voordoet- brengt me keuze vrijheid: de vrijheid om mijn gemoedstoestand eens te beschouwen, met alle pijn die dat herinneren kan meebrengen. Deze vriendelijke aandacht is nodig in het helen van wonden, in het begrijpen van hoe ze ontstonden, en in het formuleren van goede voonrnemens. Per slot van rekening kunnen we ook denkend en analyserend problemen voorkomen..
Maar het bewust zijn van hoe het nu is biedt wel in alle druk en hectiek van de dag de gelegenheid om met te her-inneren..dat ik okee ben, dat het ook okee is zoals het is, dat ik niet zoveel druk hoef uit te oefenen op het veranderen. De verandering ontvouwt zich. Of valt me toe, zoals Bram zegt. Daarmee leef ik meer van uit geduld en vetrouwen. En tegelijkertijd ontslaat mij dit niet van verantwoordelijkheid voor mijn daden of mijn niet-doen. Met de handen uit de mouwen kun je noodzakelijke bijdragen leveren aan het geluk van je zelf en anderen.
Stil staan helpt me wel om niet te snel te reageren. Ik sta dan bijvoorbeeld stil bij de simpele vraag of dit Nu moment prettig of onprettig is..Als ik dat voluit kan toelaten hoef ik niet door al die gevoelens en gedachten meegesleept te worden,of me er tegen te verzetten. En heb ik de ruimte om mijn goede voornemens te gaan volbrengen....
Chris Grijns