Wat geef je je kind mee?
Hoe vaak hoor je niet de stem in je hoofd van een van je ouders? Heel duidelijk of ergens op de achtergrond? "Niet doen, dat is gevaarlijk!" "Jij doet ook nooit iets goed!" Of als je geluk hebt: ""Je bent de liefste van de hele wereld!" Wat die stem ook zegt, redden genoeg om heel zorgvuldig om te aan met de boodschappen die je je eigen kinderen meegeeft!
De spreekkamers van therapeuten zitten vol mensen die met stip leiden aan 1 kwaal: gevoelens van minderwaardigheid. Ze moeten als volwassene heel hard hun best doen om de negatieve stemmen die ze vroeger gehoord hebben het zwijgen op te leggen en zichzelf te herprogrammeren richting positiviteit. En ook als het minder dramatisch is werken de boodschappen die we als kind meegekregen hebben heel lang door en komen ze op de meest onverwachte momenten boven water. Vaak in situaties die je aan vroeger doen denken, bewust of onbwust, waardoor ze de oude stemmen triggeren.
Perfectionisme
Als je altijd gehoord hebt dat je nergens voor deugt is de kans groot dat je als reactie daarop een sterk perfectionisme hebt ontwikkeld. Je bent niet gauw tevreden. Iets goed doen is voor jou niet goed genoeg. Het moet perfect. En als dat niet lukt geeft je dat weer het gevoel: ''zie je wel, ik ben niet goed genoeg''.
Dat bevestigt nog eens de opvatting over jezelf, waardoor er weer een extra haakje aan de kapstok komt waar je de negatieve boodschappen over jezelf aan op kunt hangen. En daarmee versterk je de neiging om negatief over jezelf te denken.
Positief of negatief?
Juist daarom is het zo belangrijk om goed na te denken welke boodschappen we onze kinderen meegeven. Aanmoedigend of ontmoedigend, positief of negatief? In alles wat je doet, grote en kleine dingen, geef je boodschappen mee. Straal je iets uit. Gedrag, intonatie, stilte, opgetrokken wenkbrauwen. Het zijn allemaal dingen die een kind feilloos oppikt waardoor het weet of iets op prijs wordt gesteld of niet en zich daarnaar gaat gedragen. En zelfs als het kind het er niet mee eens is, blijft die boodschap in het hoofd zitten, voor altijd opgeslagen om er op de meest onverwachte momenten uit te komen.
Basisveiligheid
Je hoeft als ouder niet perfect te zijn, maar er is 1 ding dat je je kind met stip mee hoort te geven, en dat is een positief gevoel over zichzelf. Daar heeft elk kind recht op, omdat dat een soort basisveiligheid is. Een vertrekpunt waar je altijd bij terug kunt komen. Vertrouwen in zichzelf is het grootste cadeau dat je je kind kunt geven.
Met een gezond gevoel van eigenwaarde kun je elke stem in je hoofd beoordelen op zijn merites. Jezelf de vraag stellen: dit zeg jij nu wel, maar wat vind IK ervan?
Twitter dit bericht naar al je vrienden »
Geschreven door: Petra Pronk
Ik ben redacteur bij InspirerendLeven.nl Reuze leuk om van inspiratie je werk te maken!
Relevante blog artikelen of agenda items
Inspiratie voor vandaag
Op een affiche 'vloeken is aangeleerd' had iemand geschreven: 'geloven ook'.
Leestip
Yoga helpt
Prijs: € 19,95
Yoga zonder poespas. Voorwoord Deepak Chopra. Yoga kan veel aandoeningen voorkomen en genezen. Tara Stiles laat zien hoe eenvoudig en...
Inschrijven voor de nieuwsbrief
Schijf u in voor de nieuwsbrief en ontvang:
- Laatste blog artikelen
- Komende evenementen
- Nieuwste ontwikkelingen
Themadag Universele Wetten
Thema's
Waarom aanmelden?
- Blijf op de hoogte van inspirerend nieuws
- Ontvang aanbiedingen
- Deel ervaringen met andere leden
Maak een profiel aanHeeft u al een profiel? Log hier in
Laatste reacties
-
Kris Deckers op De wijsheid van een gebroken hart
Er is maar een weg... Je spoken in het licht zetten!
do 24 mei '12 om 12:54
-
Puck op Griekenland: stap uit de euro!
Dit geld ook voor het verzekeringswezen lijkt me.
wo 23 mei '12 om 16:58
-
Anoniem op Griekenland: stap uit de euro!
Eerst begrip en kennis, dan vooral je geld uitgeven, duurzamer leven, minder is...
di 22 mei '12 om 22:37
Reacties van lezers (3)
15 reacties
Ritazet zegt:
Op ma 19 apr '10 om 9:46
Wat mij vooral bezighoudt in het kader van dingen meegeven aan je kinderen is: 'hoe voorkom je dat je een eetprobleem aan je kind doorgeeft'. De beste methode is natuurlijk om zelf geen eetprobleem te hebben ;-). Maar als je dat wel hebt, pikt een kind onwillekeurig iets op van je overmatige interesse in gewicht, uiterlijk, kilo's.... Het beste is denk ik om open te zijn over dat je dit hebt, maar ook duidelijk te maken dat je het niet als normaal beschouwt, en dat je de nadelen vertelt. En om eraan te werken en zo te laten zien dat je problemen kunt overwinnen....
Iemand hier zelf ervaring mee? Dan zou ik het graag horen!
15 reacties
Ritazet zegt:
Op di 20 apr '10 om 21:17
Toeval? Ik ben gestuit op een artikel over eetproblemen en opvoeding dat zo ongeveer precies het antwoord geeft op de vraag die ik in mijn eerdere reactie stelde ...
http://www.nytimes.com/2010/04/18/magazine/18fob-wwln-t.html?ref=magazine
Een paar quotes:
'Parents are worrying about both the perils of obesity and those of anorexia. How can you simultaneously encourage your daughter to watch her size and accept her body?'
'It’s not that I’m extreme; it’s just that like most — heck all — of the women I know, my relationship to food, to my weight, to my body is . . . complicated. I did not want to pass that pathology on to my daughter.'
'I decided to actively model something different, something saner. I’ve tried to forget all I once knew about calories, carbs, fat and protein; I haven’t stepped on a scale in seven years. ..(...)... and I never, ever talk about weight. Honestly? It feels entirely unnatural, this studied unconcern, and it forces me to be more vigilant than ever about what goes in and what comes out of my mouth. Maybe my daughter senses that, but this conscious antidiet is the best I can do.'
Geweldig! Nu ik nog ;-)
Anoniem zegt:
Op vr 7 mei '10 om 21:54
Vraag me altijd af of de mensen die dit soort dingen zo makkelijk neerpennen ook te maken hebben met het kind wat op veel fronten moeilijk in de omgang te noemen is en dus maar heel weing postieve feedback krijgt.
Ik worstel met de dingen die mijn kind doet en maar niet schijnt te leren dat dat echt niet normaal/acceptabel is en mijn uitgeputte en wanhopge reactie daarop inmiddels.Met in mijn achterhoofd de wetenschap dat alles wat je veel herhaald als een mantra blijft hangen.(dus schuldgevoel)
Hoe zeg je postief dat een kind ergens mee moet ophouden omdat een ander daardoor steeds weer gekwetst wordt? Hoe zeg je dat positief terwijl je het al 100.000 keer gezegd hebt op allerlei verschillende manieren?En ook op al die keren en nog meer je best doet om hem geliefd te laten voelen,maar het gedrag af te keurt?
Ik heb niks aan dat soort opmerkingen,
het geeft me steeds weer het gevoel dat ik faal als goede moeder............vraag me af of mijn kind later bij de psychiater vergeten is hoe hij zich heeft misdragen jaren lang,en alles op mijn bordje schuift omdat ik weinig positiefs wist te zeggen.
Het komt van twee kanten,laat ik maar hopen dat de psych die hij treft hem ook enig zelfreflexie weet bij te brengen,want mijn pogingen zijn gedrag en mijn reactie terug te koppelen aan elkaar heeft tot nog toe geen enkel resultaat gehad.
Positief zijn bij onacceptabel gedrag is niet goed te praten......en dat gedrag overheerst bij mijn kind....hoe vaak ik hem verder ook complimenteer,liefheb,knuffel,aandacht geef en help bij zijn ontwikkeling.Waar je bij andere kinderen langzamerhand ziet dat ze in gedrag volwassener worden zie ik dat niet gebeuren bij de mijne......mijn positieve opmerkingen verstommen dan ook met de jaren...................
Mijn andere kind ,een stuk makkelijker in de omgang,krijgt deze positieve feedback een stuk vaker en minder geforceerd.
Reageer