Waar is de tijd van de brief gebleven?

Soms verlang ik terug naar tijden zoals je ze in de romans van Jane Austen kunt lezen. Periodes waarin de tijd in een lager tempo leek te verstrijken en voor contact en communicatie echt de tijd werd genomen. Hoewel ik de ontwikkelingen rondom internet- en mobiele communicatie omarm, is de keerzijde van deze medaille in mijn ogen dat de inhoud van de communicatie steeds minder diepgang krijgt.

Meer communicatie, maar minder diepgang?

We zijn zo druk bezig met elkaar te informeren over waar we wanneer zijn en wat we aan het doen zijn en bovendien altijd en overal bereikbaar te zijn dat de aandacht steeds meer naar onszelf uitgaat en minder naar werkelijk contact met de ander. Hoe vaak word je tegenwoordig in een gesprek niet onderbroken door de toon van een binnenkomend sms-bericht, dat we kennelijk eerst moeten beantwoorden of tenminste lezen voordat het gesprek voortgezet kan worden? En is het nou werkelijk zo interessant voor anderen om via een microblog de hele wereld te informeren over dat je over 5 minuten op de trein stapt? En gaat het aannemen van de telefoon op het dwingende moment dat hij overgaat altijd boven hetgeen waar je op dat moment mee bezig bent?

Zoeken naar een nieuwe balans

Oh ja, ik heb ook een mobiele telefoon met internet, heb een weblog, maak veelvuldig gebruik van msn en email (die ik overal en altijd kan lezen als ik wil) en lees de berichten van twitterende bekenden. Tegelijkertijd ben ik begonnen naar het zoeken naar een nieuwe balans waarin mijn moderne communicatiemiddelen weer middelen worden en minder een doel op zich. En waarbij ik beslis wanneer ik ze wil gebruiken en me minder door een apparaat of sociale druk gedwongen voel om mijn aandacht af te laten leiden van waar ik mee bezig was. En dus ben ik niet meer altijd en overal (praktisch) bereikbaar en daardoor hopelijk beter te bereiken.

Zo langzamerhand verlang ik daarbij terug naar de tijd van de brief. Nog steeds word ik blij van het moment dat ik in mijn brievenbus onverwachte post vind met daarop een persoonlijke krabbel van iemand die de moeite heeft genomen om mij iets te schrijven. Mooier nog als dat gewoon met een pen is gebeurd en niet getypt. Een handschrift alleen al is zoiets persoonlijks en zien we helaas steeds minder van. Hele brieven ontvang je eigenlijk bijna nooit meer. We zijn meer gewend geraakt aan korte krabbels vol met afgekorte woorden en emoticons. En daarmee gaat er in mijn ogen iets waardevols verloren. En van dat waardevolle wil ik graag iets terughalen. Voor mijzelf, maar ook voor anderen om van mee te genieten. Vandaar dat ik ben gestart met een nieuw project: brief aan een fotograaf.

Graag nodig ik je uit om aan mijn project mee te werken!
 

Hoe? Lees daarover op www.briefaaneenfotograaf.nl/schrijfmee.html.