Vooroordelen sneuvelen op Lijn 7

Soms heb je van die dagen dat je enorm blij van je werk terugkomt. Vandaag is zo’n dag. Bijzonder intensief en dus behoorlijk gesloopt, maar inhoudelijk wel enorm leuk en leerzaam. Wat is het toch prettig als er af en toe vooroordelen sneuvelen! Vooral die van jezelf.

Ze hebben namen als Susha, Milan en Mohammed. Ze studeren electrotechniek, mode of secretariële vaardigheden. Ze hebben grootste dromen maar missen de bagage om die waar te maken. Een akelig thuisfront, sociaal-emotionele problemen, en een klein hartje dat ze verbergen achter een hele grote mond. De eerste kennismaking met de VMBO-leerlingen met wie ik een dagje op Lijn 7 ga bevestigt direct mijn vooroordelen. Het gros is schijnbaar ongeïnteresseerd, behoorlijk grof en verbaal niet erg begaafd. Niet echt een makkie als je een sfeerverslag van een dag moet maken….

Empowerment

De tocht met Lijn 7 is bedoeld als een serieus stukje empowerment voor leerlingen die zover heen zijn qua spijbelen en gebrek aan motivatie dat ze de leerplichtambtenaar niet eens meer op bezoek krijgen. Om ze toch de kans te geven hun leven weer op de rails te zetten is een project bedacht ‘op weg naar werk’. Onderdeel daarvan is een dagje mee met Lijn 7. Een bus waarin diverse coaches het gesprek met de jongeren aangaan volgens het gedachtegoed van FranklinCovey rondom de grote levensvragen: wat wil je bereiken, wie wil je zijn, en wat doe je eraan om te zorgen dat je later trots op je leven terug kunt kijken.

Leren door doen

En het was heel bijzonder te zien wat er in een dag met die groep gebeurde. Erover praten was nauwelijks een optie. Deze jongeren leren vooral door te ervaren en te doen. Dus was en een programma bedacht met oefeningen en ervaringen die de boodschap echt binnen lieten komen. De boodschap dat ze geen slachtoffer zijn van omstandigheden maar altijd de vrijheid hebben om te kiezen. De boodschap dat je de wereld ziet afhankelijk van de bril die je opzet. De boodschap dat ze de moeite waard zijn. En die kwam binnen!

Band
En jongeren die elkaar op die hele grote school normaal gesproken nooit hadden zien staan, smeden nu op diep niveau een band. Hun vooroordelen sneuvelden. Heel wat tranen en onzekerheden verder moesten ze aan het eind van de dag voor de camera zeggen wat ze die dag hadden opgestoken. Dat varieerde van ‘weet ik niet’ tot prachtige statements waar een enorme vastberadenheid uit sprak om in tweede instantie hun stinkende best te gaan doen om het beste uit zichzelf te halen.

Levensles

Ze hadden moeite om het te verwoorden en waren dolblij als het achter de rug was. De meesten stonden daar enorm zenuwachtig te zijn, maar ze STONDEN er wel!
Grotendeels zonder facade. Gewoon een stel prachtige kinderen in rotomstandigheden die toch zo ontzettend graag iets van hun leven wilden maken en nu de eerste stap hadden gezet weg van slachtofferschap. 

Zij hadden die dag iets opgestoken dat ze de rest van hun leven niet meer zouden vergeten – en ik ook.