Vol vertrouwen de toekomst in?

De kwakkelende economie heeft al heel wat slachtoffers gemaakt. Tot nu toe was het mijn deur min of meer voorbij gegaan. Maar nu lijkt het zich toch aan te dienen: een vast inkomen dat dreigt weg te vallen. In zak en as of vol vertrouwen de toekomst in?

In theorie is het allemaal niet zo moeilijk. Je trekt aan wat je uitzendt. Dus als je gaat zitten piekeren over je zorgelijke toekomst is de kans groot dat die zorgelijke toekomst zich in no time aandient. Heb je vertrouwen in jezelf en het leven, dan zou volgens The Secret het leven je alles geven wat je nodig hebt. Een beetje onbarmhartig is dat wel. Het spiegelbeeld is namelijk dat je alle ellende die je overkomt – en dus ook dreigende werkeloosheid – aan jezelf te wijten hebt. Dat gaat me iets te ver.

In grote lijnen ben ik een aanhanger van de Wet van de Aantrekkingskracht. Het maakt je maximaal verantwoordelijk voor je eigen leven, en in principe is dat een goede zaak. Het voorkomt slachtofferschap en zorgt ervoor dat je handen uit de mouwen blijft steken. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat er ook krachten zijn die zich buiten je om bewegen. Waar je geen invloed op hebt.
Maar eigenlijk is dat een academische discussie.

Actie
Feit is dat op een gegeven moment dingen ‘een feit’ zijn. Er dient zich iets aan in je leven, in dit geval dreigend gebrek aan werk, en daar moet je wat mee. Dus: wat ga je doen? In zak en as zitten helpt niet. In actie komen is een betere optie. God helpt hen die zichzelf helpen. Maar het is wel heel lastig om je zorgen de kop in te drukken en elke negatieve gedachte die opkomt te vervangen door een positieve. Lastig als je de cijfers kent van de werkloosheid in je vak om erop te vertrouwen dat het voor jou wel goed zal komen. Eerlijk gezegd slaat in zo’n situatie ondanks alle spirituele bagage gewoon de paniek toe. Heel aardse zorgen: hoe moet ik mijn hypotheek betalen? Hoe moet ik zorgen dat er eten op tafel komt? Een enorme brok in je keel en je zoekt even met iedereen ruzie uit pure machteloosheid.

Uit het moeras
En tegelijkertijd besef ik dat ik daar heel snel uit moet komen, uit die somberheid. En dat ik mezelf aan de haren uit het moeras moet sleuren om heel snel de negatieve energie de kop in te drukken. The Secret maar weer eens uit de kast gehaald. Hoe zat het ook alweer? Vragen. Geloven dat je het gevraagde zult ontvangen. En dan loslaten. Op grote kruispunten, als het echt moest, heeft het altijd gewerkt. Ik was er goed in, en ik ga het weer worden!