Van stress naar rustpunt

Balans creëren. Hoe doe je dat? De theorie is mij inmiddels wel duidelijk. Nu de praktijk nog. De eerste kans die ik krijg om de theorie in praktijk te brengen is als de NS het weer eens dramatisch af laat weten. Wat betekent het als ik mijn aansluiting mis door vertraging: stress of rustpunt?

De NS is een eindeloze bron van stress. Vertragingen om onbekende redenen, geen informatie, geen conducteur te zien als je er een nodig hebt. En jouw overstap waarvoor je door vertraging net een minuut te laat arriveert, vertrekt natuurlijk stipt op tijd… Kortom: een grote bron van ergernis en dus een punt waar veel wist te behalen valt als het gaat om het tackelen van stress en het creëren van rust in je hoofd.

Genieten
Petra geniet te weinig, had T. in mijn 360 graden feedback als kritiekpunt geschreven. En hij had gelijk. Big time. Ik besloot er ter plekke iets aan te doen. De trein zou nog een half uur op zich laten wachten en i.p.v. een schrijfblok te pakken of artikelen te corrigeren besloot ik het eens helemaal anders te doen. Geen bankje te zien, dus dan maar jas op de grond, in kleermakerszit rechtop, gezicht naar de zon keren en gewoon genieten.

Bron van plezier
Genieten van dit moment van gedwongen rust in plaats van me ertegen te verzetten. Letterlijk: het beste ervan maken. Willen wat je hebt. En wat ik had was een heerlijk zonnetje op mijn huid, een zacht windje door mijn haren en de deur van verse koffie in mijn neus. Dat kon slechter. Ik was gestresst de trein in gerend en nu had ik de kans om te landen en weer tot rust te komen. Even verplicht rust, en door die rust te willen en je eraan over te geven veranderde de bron van ergernis in een bron van plezier.

En terwijl ik ‘niks’ deed was ik eigenlijk bezig iets heel erg belangrijks te doen: de werkelijkheid te herscheppen en werken aan een gezond evenwicht.