Trots op jezelf

Trots zijn op jezelf. Sommige mensen kunnen het, anderen krijgen het niet uit hun strot. In elk geval de oudere helft van Nederland heeft er moeite mee om trots op zichzelf te zijn. Een duidelijke uiting van onze calvinistische volksaard. Jammer, want het loopt zo lekker met je hoofd omhoog.

‘’Waar bent u trots op?’’ Het blijkt een van de lastigste vragen dat zijn die je mensen kunt stellen.

Voor een boek op jacht naar de wijsheid van oude mensen spreek ik in korte tijd heel veel ouderen. Ze krijgen allemaal dezelfde vragen. Gelooft u in God? Bent u vaak gelukkig? Waar hoopt u op? Is oud worden ook leuk? En ze praten er allemaal met grote openheid over. Tot ze op de vraag stuiten of er iets is waar ze trots op zijn. Dan vallen ze stil. Een beetje alsof je een onfatsoenlijke vraag stelt.

Dankbaarheid
Een van de meest voorkomende reacties is dat ze de vraag herformuleren tot iets waar ze beter mee uit de voeten kunnen: dankbaarheid. Er is wel veel om dankbaar voor te zijn ja… Dat is veelzeggend. Dankbaar ben je voor iets wat je overkomt, wat anderen voor jou doen, een aanraking van Boven. In elk geval: voor iets van buiten, een externe factor, iets wat buiten jouw bereik lag.
Trots is iets anders. Als je trots bent geef je jezelf een schouderklopje; dat heb je goed gedaan! En dat zijn we niet gewend.

Je leven als kunstwerk
Een van de interviewkandidaten formuleerde dat heel scherp, het kwam echt uit haar tenen: ‘Trots? Dat is wel de ergste vraag die je een calvinist kunt stellen’. Om er na heel lang denken aan toe te voegen: ‘’Als ik ergens trots op ben is het denk ik aan de manier waarop ik het leven met mijn man vorm heb gegeven….’’
Een schitterend statement. De liefde van je leven als kunstwerk.

Trots zijn op jezelf. We zouden het eens wat vaker moeten doen. Dat kan tot onverwachte conclusies leiden. En in elk geval tot een goed gevoel.
Dus: waar ben jij trots op?