Tijd voor jezelf

Tijd voor jezelf. Er is niemand die zal zeggen dat dat niet belangrijk is. Maar hoe vaak neem je die tijd ook echt. En ALS je dat al doet, doet je het dan ook overtuigd en zonder schuldgevoel? Helemaal opgaan in het moment, ook als het anderen niet uitkomt? Best lastig!

De laatste tijd ben ik bezig met een grote schoonmaak. In mijn hoofd dan (aan de fysieke in huis kom ik al helemaal niet toe…). Dingen die zich een leven lang hebben opgestapeld moeten nu allemaal bekeken worden en een plekje krijgen. Het is hoog tijd om de ballast die ik mijn leven lang heb meegezeuld als gevolg van een streng-orthodoxe opvoeding, overboord te gooien. Voorgoed. Ik heb er genoeg mee getobd. No more!

Schuldig
Dus maak ik heel bewust tijd voor mezelf. Om na te denken, dingen uit te pluizen, lichaam en geest rust te gunnen, ruimte te scheppen om dingen een plekje te kunnen geven in mijn hoofd. Tijd voor mediteren en sporten gun ik mezelf inmiddels wel. Dat is ook minder moeilijk, omdat het gewoon kan gebeuren tussen de bedrijven door als de kinderen naar school zijn. Maar alles in je eentje uitpluizen valt niet mee. Dus zoek ik af en toe ook het gezelschap van anderen die ook op zo’n journey zijn. Reisgenoten met wie je over je ervaringen kunt praten. Dat helpt. Mij althans. Het probleem is alleen dat dat soms ‘inbreekt’ op de tijd die ik met de kinderen doorbreng. Zij voelen het dan als ‘mama gaat weg’, en dat vinden ze moeilijk. En omdat zij dat moeilijk vinden, vind ik dat ook. En voel ik me schuldig.

Tijd voor jezelf
Ik probeerde mijn dochter uit te leggen dat ook ouders soms tijd nodig hebben voor zichzelf. Dat ‘weggaan’ niet betekent dat je niet van je kinderen houdt, maar dat je dat soms nodig kunt hebben om je op te laden, zodat je eenmaal terug weer meer energie hebt om je volledig aan het thuisfront te wijden. Ze begreep dat wel, maar toch kwamen er weer tranen bij het afscheid.

Meditatiematje
Nu zit ik daar straks in een rustige omgeving op een meditatiematje met in mijn achterhoofd het schuldgevoel dat ik mijn kinderen tekort toe doordat ik zo nodig aan mezelf moet sleutelen. Ik weet verstandelijk dat ze meer hebben aan een mama die haar zaakjes in haar hoofd op orde heeft dan aan een tobbende moeder, en dat zorg voor jezelf in dit geval dus goed en gerechtvaardigd is. En toch is ’t moeilijk….

Herkenbaar? Wie heeft tips om dat schuldgevoel te tackelen?