Ticca's reis

Ticca's reis dag 4

Vannacht was Ticca onrustig, liep heen en weer. Haar matje lag op een frommel. Braaksel ernaast. Ik heb haar een ander matje gegeven.
 
**Mijn vader had die onrust ook . Wilde, terwijl het eigenlijk niet meer kon, uit bed, naar de kamer, naar de wc. We ondersteunden hem, lieten hem zijn eigen weg gaan, waren bij hem. Tot het leek dat hij een beslissing nam, er een ommekeer kwam. Een paar dagen later stierf hij in alle rust.

Rondje tuin

Vanmorgen wilde Ticca geen ontbijt. In de garage ligt ontlasting. Ze staat weer wat stijf, kijkt me hulpvragend aan. Ik denk aan al die keren dat ze ook om hulp vroeg. Met een stokje dat dwars in haar bek klem zat, een braamtakje dat haakte in haar poot, ijs tussen de kussentjes van haar voeten en pas nog met 9 teken in haar wenkbrauw. Nu kan ik haar niet helpen. Ik leg een kussen op de grond. Ze komt dicht tegen me aan staan. Ik neem haar tussen mijn handen aai haar zacht in een traag ritme. Als ik stop steekt ze haar kop in de holte van mijn elleboog, vraagt om meer. Ik kroel weer, ze kijkt weg, niet zoals anders , dan keek ze me aan zo van: ‘lekkkker!’. Likte me soms terug. Zo zijn we een poos samen. In een keer stopt ze loopt wankel naar haar bak , drinkt, komt zwalkend terug , kijkt me aan. We gaan de tuin in. Ze maakt een heel rondje, zoekt uitgebreid naar egels. 

De laatste tijd

Dan gaat ze naar binnen, valt in slaap in een rare houding, haar kop omhoog. Als Ko terug komt met boodschappen schrikt ze op, komt naar de keuken.Bij het eten komt ze niet onder de tafel zitten, maar blijft op een afstandje staan.Alsof ze al op weg is. Weg van ons. De zon breekt door , we gaan buiten zitten, ik voel door de zon hoe koud ik ben. Een giga wolk bouwt zich op, schuift voor de zon. Dan breekt ze met spetters open . We rennen naar binnen, halen Ticca . De wolk breekt nu helemaal en gooit watervallen regen naar beneden. Ticca staat versuft te kijken. Als de regen minder wordt gaat ze liggen, weer met haar kop omhoog.

Overstap

Met haar kussentje draagt Ko Ticca de bus in. Ze gaat vreemd zitten, hij schuift haar wat op, ze merkt het amper. Bij de dierenkliniek mogen we door lopen. De haptonomische dierenarts neemt ons mee naar de operatiekamer. Ticca wil weg, herkent de ruimte van de operatie, drie maanden geleden. We leggen haar kussentje op de grond, gaan erbij zitten. De dierenarts geeft Ticca een injectie, ik neem haar bij me, kroel haar zachtjes. Haar bewegingen worden trager, zwaar gaat ze op mijn voet zitten, haar kop zakt omlaag, op haar voorpoten. Ko geeft haar een aai over haar kop, ik aai haar zachtjes, in cadans met haar dieper wordende ademhaling. Na een half uur komt de dierenarts terug, Ticca is heel diep in slaap.Terwijl we haar vasthouden maakt ze de overstap.

Dag Ticca, kleine ondeugende, dappere dondersteen!
We wensen je een goede reis naar de eeuwige jachtvelden... met veel onvindbare egels!