Ticca's reis

Ticca’s reis dag 1

Ze staat, stokstijf. Kijkt me aan met ogen wazig van pijn.Ik aai haar, voel voorzichtig waar de pijn zit. Haar buik is strak. Voor onze reis is ze geopereerd aan een tumor. Alle doemscenario’s van de dierenarts sloeg ze in de wind: niet dood tijdens de operatie, geen hartfalen, niet futloos.Tijdens de reis een enthousiast hondje. Opgeknapt door de operatie. Nu een triest, treurig beest.

Ko belt de veearts, we kunnen 's middags komen.
De hele morgen staat ze. Leunt tegen mijn been als ik zit, loopt even achteruit. Liggen wil ze niet. Ik sta te koken, ruik ineens een vieze lucht. Onder Ticca ligt een keutel. Ze staat erboven, heeft niets in de gaten.Dit is dus helemaal niet goed..
Als Ko haar in de bus tilt jankt ze. In de bus blijft ze op de bank staan, wil niet liggen, leunt tegen de achterleuning.

Haptonomisch

De dierenarts kijkt naar haar, maakt contact ,onderzoekt haar met tastende handen, haptonomisch. Zegt dat het haar buik is, Ticca trekt strak als ze daar wil onderzoeken, laat niet toe dat ze dieper voelt.We praten over de operatie, hoe goed het tijdens de reis ging en wat nu te doen. Ticca is vijftien en heeft hevig pijn.Dat willen we niet.We besluiten een echo te laten maken zodat duidelijk is wat de pijn veroorzaakt. Dat kan morgen pas. Ticca krijgt een spuiten tegen pijn en misselijkheid.

Nacht

Als we terug zijn blijft Ticca staan, tegen mij aan. Ik neem haar in mijn ruimte, streel zacht haar kop en nek. Voel hoe ze zich verbindt. Vijftien jaar lang een eigenwijs, leuk hondje. Attent op alles wat ik deed, soms irritant omdat ze altijd liep waar ik liep. Enthousiast als we gingen fietsen. De laatste jaren zat ze in een boodschappenkrat achterop, haar kop schuin om te volgen waar Ko fietste.
Ik ga de tuin in. De zon schijnt. De hertshooi bloeit diepgeel , de meeldraden reiken naar het licht. De Japanse wijnbes opent haar roestkleurige trossen. Rode kleverige bessen komen tevoorschijn. Ticca ligt op de deurmat. Diep in slaap. Dat blijft ze de hele nacht, gelukkig ..