'Spiritueel' omgaan met ziekte

Is ziekte iets om van te leren?

Wanneer je ziek wordt - en dan heb ik het niet over een griepje - heeft dit grote consequenties voor je leven. Je moet leren omgaan met een lijf dat niet doet wat het “hoort” te doen, dat pijn doet, dat je beperkt in je manier van leven, dat misschien niet meer beter wordt en zelfs alleen maar zieker.
Elke ziekte doet iets met je: in die zin leer je ervan.

Je leert meer over jezelf, je gaat anders tegen dingen aankijken – of niet. Misschien ga je anders met jezelf en je naasten om. Maar misschien ook niet: dan ben je daar weer achtergekomen. In die zin leer je aan je ziekte, aan het leven zelf. En misschien leer je die dingen sowieso wel, of je nou ziek wordt of niet. Ziek zijn drukt je alleen meer met je neus op de feiten: er is geen ontsnappen aan. Ziek zijn vergroot je eigenschappen en je keuzes uit.

Spiritueel omgaan met ziekte

Maar: zit er nou een boodschap achter ziek zijn? Of is ziek worden gewoon botte pech en overkomt het je? Ik vind het ingewikkeld en een zwaar drukkende verantwoordelijkheid om te beweren: mijn ziel heeft hier iets aan te leren. Aan mij dan de schone taak om die les te ontdekken, want als je er niet leert wat je zou moeten leren, dan achtervolgt die les je tot in lengte van dagen. Geloven in botte pech ontslaat je van die verantwoordelijkheid, maar gaat voorbij aan de menselijke wens om zin te geven aan zijn/haar bestaan.

Is spiritueel omgaan met ziekte niet gewoon zin geven aan je ziekzijn? Misschien zelfs omdat het anders helemaal zo slecht te verkroppen valt dat jou dit nou juist moet overkomen. Is het niet precies de juiste mix van verantwoordelijkheid nemen om naar jezelf te kijken en te accepteren wat zich aandient?

Ziekte als kans

Ziek zijn is een extreme situatie, die uitvergroot hoe je met jezelf en je problemen omgaat. Daarmee biedt het je de kans om in korte tijd heel veel over jezelf te leren – als je dat wilt. Wat ga je aan, waar loop je voor weg? Door te proberen zin te geven aan je ziekzijn, ben je bereid om naar jezelf en je (ziekte)proces te kijken en kun je tot zinvolle conclusies komen en helder zien welke lessen je kunt leren van het ziek zijn. Of niet. Want het hóéft niet. Je kunt het ook gewoon lijdzaam uitzitten en vanzelf beter worden. Volgens mij gaat het om openstaan voor wat je persoonlijk ervaart in het ziekzijn. Ook als dit inhoudt dat je er geen betekenis aan kunt of wilt geven.

Haptonomie als houvast

In een haptonomische begeleiding ga je in op gevoelens, die zich via het lichaam aandienen. Het lichaam is hierbij de spiegel, de uitdrukkingsvorm van de ziel. Je lichaam laat zien hoe je reageert op verlies, op verandering, op onbalans. Van daaruit kun je onderzoeken wat dit voor jou betekent en wat de kwaliteiten en valkuilen van jouw manier van omgaan met je ziekte zijn. Misschien wil je nieuwe wegen verkennen, iets over jezelf leren of vraagt jouw situatie om iets af te leren. Dat is een heel persoonlijk. Laat je ziekte een uitnodiging zijn om jezelf beter te leren kennen, zodat je jouw optimale manier van hiermee omgaan kunt ontdekken.

Wat heb jij geleerd van jouw ziekte?
Je reactie is meer dan welkom!