Slow food en slow life

Culinair slow op Sicilie 

Begin mei was ik voor een korte vakantie op Sicilie. Nog nooit heb ik zo slow gegeten en geleefd als daar. Een bezoek aan het kleine eilandje Marettimo bracht me in opperste staat van verrukking. Op dit eiland leeft men van de visserij en in de zomer van het toerisme. In de lente is dit eiland een baken van rust en leeft men zijn dagelijkse leven. De vissers plaatsen aan het eind van de middag hun netten in de zee, 's-morgens vroeg om half zes worden ze opgehaald, geleegd en wordt de vis verkocht. Hier geen grote sleepnetten die de bodem leegschrapen en dus geen enorme vangsten.

Dagelijks leven op zee

Mijn vriend en ik gingen op een vroege ochtend met drie vissers en hun bescheiden boot mee de zee op om de netten binnen te halen. Zwijgende vriendelijke mannen, oud en jong, gewend aan het ritme van het vissersleven. Zichtbaar genietend van het uitzicht waarin de zon langzaam opkomt en de lucht prachtig roze kleurt. Vele meters net werden opgehaald, de opbrengst was een kilo of tien, een paar octopussen, sardines, rode mul en inktvissen.
Eenmaal terug op de wal verkochten de vissers de vis direct aan koks van de lokale restaurants en huisvrouwen.

Slow food op Sicilie

's-Avonds aten we bij La Scarletta met een groep bouwvakkers een authentieke Siciliaanse maaltijd, couscous met vis. De vis kraakvers uit de zee om de hoek en diezelfde ochtend nog gevangen, de couscous met een heerlijke bite, de vissaus intens en diep van smaak. Dit was Slow Food op zijn best.

Heeft u ook een indrukwekkende eet-ervaring in binnen- of buitenland dan hoor ik dat graag.