Ruimte in je hoofd

Opruimen is een kunst. En wel een zeer belangrijke kunst. Het is meer dan orde scheppen in de fysieke chaos. Je omgeving is een afspiegeling van de innerlijk. Opruimen schept dus ook ruimte in je hoofd.

Opruimen. Mijn moeder heeft destijds geprobeerd mij die kunst bij te brengen, maar dat is, vrees ik, niet erg goed gelukt. Ik zag er het nut niet van in. Hoe vaak ik het niet tegensputterend te berde heb gebracht: waarom moet je opruimen als het de volgende dag toch weer een rommeltje is? Die weerzin heb ik lang behouden, ook toen ik al ruim het huis uit was. Inmiddels zie ik er het nut wel van in. Opruimen is inderdaad geen eenmalige actie, maar wel een structurele actie. Om de chaos op afstand te houden.

Zoeken
Het aantal uren dat ik doorbreng met het zoeken naar dingen is een aardige indicatie van het feit dat ik de kunst van het opruimen nog steeds niet echt in de vingers heb. Ik wil het wel, maar na jaren verwaarlozing laat het ‘opruimgen’ zich niet zomaar in de goede richting dirigeren. De kinderen zijn er al aan gewend. Als we boodschappen gaan doen of ze naar school gebracht moeten worden, is er vaak een moment van aarzeling. Het even inhouden op de trap. Hardop denken: ‘waar heb ik m’n sleutels gelaten…’ Of de variant: “Mijn portemonee’. Dan vliegen ze naar boven, naar de keuken, de werkkamer, de eetkamer. Want het ellendige ding kan overal zwerven. Want mama is niet erg mindful. Ze schrijft er wel over, maar het het huiselijk leven spreekt andere taal. De taal van frustratie, van mislukte pogingen, van volhardend geploeter, van goede wil maar onvoldoende resultaten.

Vaste plek
Waarom is opruimen zo moeilijk? Waarom lukt het steeds maar niet om dingen op een vaste plek neer te leggen? De theorie is zo eenvoudig. Dingen met aandacht doen. Vaste routines creëren. Mooie stapeltjes op je bureau zodat je met 1 blik kunt zien wat er nog gedaan moet worden. Zo werp je een dam op tegen de chaos en schep je ruimte in je hoofd. Een opgeruimd bureau werkt zoveel prettiger. De dag begint zoveel aangenamer als je sleutels gewoon liggen waar ze horen. Je houdt zeeën van tijd over als je niet zoveel tijd door hoeft te brengen met het zoeken naar je spullen.

De eerste keer dat ik over een ‘opruimcursus’ hoorde moest ik heel hard lachen. Vooral om die mensen die daar geld aan uitgaven. Wat een overbodig iets! Wat een gecreëerde behoefte! Inmiddels denk ik er stiekem over er ook eentje te gaan volgen. Want de geest is wel gewillig, maar het vlees is zo ontzettend zwak…