Ruimte geven aan gevoelens - Haptonomie blog (3)

Kinderen zijn fantastische spiegels en leraren bovendien. Zeker als ze een aanpak vragen die tegengesteld is aan wat je als ouder normaal doet. Hoe leerzaam dat mijn kind een introverte Vissen-jongen is (net als zijn vader en zijn opa trouwens...) Ik leer van hem hoe ik ruimte kan geven. Iets wat ik in mijn professionele ontwikkeling ook moet kunnen inzetten, en waar ik – niet in de laatste plaats – mezelf ook een groot plezier mee kan doen!

Gisteravond kon mijn zoon niet slapen en kwam steeds zijn bed uit. Heel vervelend vond ik dat: ik was moe en wilde "ook eens aan mijn avond beginnen" (wat een zotte, beperkende gedachte, geboren uit verzet, maar daarover een andere keer). Ik werd boos, wilde hem op die manier dwingen naar bed te gaan, maar toen zei hij iets dat mij van gedachten deed veranderen, waardoor ik inzag dat hij ergens mee zat.

Doorgaans zegt hij als je vraagt hoe het met hem is: “Goed, maar ik wil er niet over praten" of als het minder leuk is: "ik kan het niet vertellen". Voor mij een reden om door te porren, alleen dat moet heel behoedzaam. Doe ik dat al te direct, dan ontwijkt hij meteen en dan kan ik al mijn verleidingskunsten op hem toepassen of op mijn kop gaan staan, maar dan komt er niks. Afgesloten, uit. Vaak genoeg heb ik mijn neus gestoten, gevonden dat hij het niet goed deed, gevraagd, aangedrongen, gepusht, gewacht etc. Werkte allemaal niet.

Maar intussen heb ik nieuwe manieren ontdekt om hem ruimte te geven, met name om zijn gevoelens te onderzoeken en onder woorden te brengen. Want dat heeft hij niet één-twee-drie paraat. In mijzelf moet veel veranderen! Geen directe confrontatie of eis dat hij het vertelt, maar samen onderzoeken, ruimte laten voor slechts een enkel woord, we hoeven het niet te snappen.

Maar hoe doe je dat? Simpele haptonomische principes helpen me daarbij. Sowieso kan ik het beste het moment afwachten dat mijn zoon zelf bereid is te praten: in de rust vlak voor het slapen gaan draaien zijn hersens vaak nog op volle toeren en heeft hij behoefte om de dingen op een rijtje te krijgen. In de besloten veiligheid van zijn bed, in het relatieve donker praat het wat makkelijker.

Ik ga achter hem liggen, zo staan onze neuzen dezelfde kant op, is er ruimte voor hem, beschutting achter hem. We kijken dezelfde kant uit. Ik aai hem zachtjes over zijn hoofd, protesteer niet als hij zegt: ik kan het niet vertellen, maar zeg dat dat prima is. En ik stel simpele, concrete vragen: was je met een vriendje toen het gebeurde? Wat waren jullie aan het doen? En wat gebeurde er toen? Vond je dat moeilijk?
Dan komen de verhalen vanzelf. Ik bevestig hem in wat hij vertelt en leg er soms mijn eigen vergelijkbare ervaring naast: dat vind ik/vond ik als kind ook lastig.

Ik voelde hem gewoonweg lichter worden! Hét moment om dat ook te zeggen, en het belang van het delen van gevoelens, ook al heb je ze nog niet helder, te benadrukken. Hij kreeg er zelfs mooie plaatjes van in zijn hoofd (zowaar van een heel leuk meisje;-)) en het praten ging over in en gezellig gekeuvel – hij zat zowaar op zijn praatstoel! Zijn stem werd loom, zijn lijfje zwaar in plaats van onrustig en hij ging heerlijk slapen.

www.haptonomiebaarn.nl