Roze wolk

Ik laat me langzaam van mijn roze wolk afglijden. Een grote roze wolk die tijdens mijn boekpresentatie klaar stond voor vertrek om met grote vaart omhoog te stijgen. Een wolk die bovendien een ruime week op gigantische hoogte is blijven hangen.

16.45 uur

Op de uitnodiging stond vijf uur. Stipt om kwart voor vijf komen de eerste gasten binnen, verscholen achter enorme bossen bloemen. Mooi ingepakte cadeaus volgen. En om vijf uur staat de tent vol. Vol met mensen die speciaal voor mij zijn gekomen.

18.00 uur

Langzaam voel ik spanning opkomen, ik hoor mensen nieuwsgierig informeren wanneer hét begint. Ik zie de wijzers van de klok genadeloos door tikken naar de klok van zes uur en wanneer de grote wijzer uiteindelijk het hele uur aantikt, giet ik snel een grote slok wijn naar binnen en nodig de sprekers van de avond uit om naar voren te komen. Eén voor één verstommen gesprekken en draaien gezichten zich verwachtingsvol naar ons om.

Mijn redacteur neemt het woord, heet de aanwezigen welkom en richt zich dan tot mij. Ik luister aandachtig, ik vind het bijzonder haar kant van het verhaal te horen. Hoe heeft zij het ervaren om mij als peuterschrijfster de weg te wijzen? Iemand die van toeten nog blazen wist. Wat zag zij in mij? Ook merk ik dat ik trots ben dat ze me en plein public toespreekt. Ten overstaan van mijn vrienden, familie en kennissen.

Robert

Wanneer ze klaar is en ik haar gemeend bedank, stapt Robert, mijn makker met wie ik zo ontzettend veel kilometers gelopen heb, naar voren. Zeshonderd om precies te zijn. Hij vertelt zijn visie van het verhaal, hij vertelt over zijn beleving van de tocht die we samen hebben gelopen. Heel eerlijk, heel oprecht.

Wanneer hij afsluit voel ik dat mijn hart sneller gaat bonzen, het maakt een onaangenaam dreunend geluid van binnen. Ik weet dat het nu aan mij is. Langzaam stap ik naar voren en kijk naar alle mensen die voor me staan. Ze zijn allemaal gekomen, voor mij. Ik ken ze allemaal uit verschillende periodes van m’n leven. Ieder heeft een andere betekenis voor mij. Dan haal ik diep adem en laat voorzichtig mijn stem door de zaal klinken. Het is muisstil. Krachtig spreek ik mijn woorden uit.

De onthulling

Langzaam nader ik hét moment. Het moment waar ik zo lang naar toe heb gewerkt. Het moment waarop ik iedereen kan laten zien dat het écht waar is: dat ik een boek heb geschreven. Ergens in de verte hoor ik mijn woorden door de zaal galmen, bedachtzaam til ik mijn boek op en houd het dan krachtig en hoog voor me uit. Ik glunder van trots.

Er brandt een daverend applaus los, een applaus dat niet meer ophoudt. Eén voor één kijk ik de genodigden aan. De ontlading en het bijbehorende gevoel zijn onbeschrijfelijk. Als een bundel uitzinnige gevoelens die me bijna uit elkaar doen spatten van geluk. Een bundel gevoelens die me die avond evenals de dagen erna verder laat zweven in een oase van geluk en verwondering.

De avond was buitengewoon, heel bijzonder. 'Onvergetelijk mooi', zoals een genodigde later zou zeggen.