Relaties: een straf of een zegen?

We leven allemaal in relaties, in verbinding met anderen. Je kunt geïnspireerd worden in relaties, je kunt je daarin gekoesterd voelen en warmte ervaren, maar je kunt daarin ook tot in het diepst van je hart gekwetst worden.

Tussen deze uitersten bevinden zich vele variaties: relaties hebben allemaal met een eigen kleur en betekenis voor ons. Al onze relaties samen - de liefdevolle, de pijnlijke, de plichtmatige en al die andere - vormen het netwerk waarin wij leven en waardoor wij ons gedragen weten. Steeds meer mensen beginnen zich te realiseren dat ons levensgeluk niet afhangt van met hoeveel of welke mensen wij relaties onderhouden, maar dat onze innerlijke vrede veel meer afhangt van de vraag of we in staat zijn onszelf te geven. Of we in staat zijn de ander, in welke relatie dan ook, ons hart te geven.

Ons levensgeluk hangt dan af van in hoeverre we echt in staat zijn om in het contact met anderen geborgenheid en warmte te ervaren én te geven. Want wie zich niet echt kan geven, zal ook nooit verwarmd en geraakt worden in relaties en zal zich in die verbinding evenmin veilig en geborgen voelen. Wie niet in staat is zichzelf in alle kwetsbaarheid uit handen te geven en wie niet in staat is de ander ook in de verborgen hoeken van het eigen hart toe te laten, zal zich nooit werkelijk gedragen voelen.

Zo hangt het voor een belangrijk deel van onszelf af of onze relaties ons goeddoen, inspireren en verwarmen, of dat we ze juist als een last en soms zelfs als een straf gaan ervaren.

bron:
Relaties: een straf of een zegen? - Hans Stolp
www.hansstolp.nl