Innerlijk groeien door tegenslag

 
Fataal geluk heb ik gelezen tijdens een treinreis met heel veel vertraging op weg naar een studiedag. Het is een zeer boeiend boek en daarom was het voor mij niet erg dat ik zoveel vertraging heb gehad. Met veel interesse nam ik iedere keer weer dit boek ter hand. De verteltrant is heel makkelijk; korte zinnen en boeiend geschreven. Ik vind dit boek een aanrader.

Roelof Tichelaar vertelt over zijn gezinssituatie, over de drugsverslaving van zijn zoon en over welke impact dit op hem, op zijn vrouw , op hun relatie en op de rest van hun gezin heeft gehad.
Hij heeft als visie dat we op aarde komen om te leren en om keuzes te maken.

“Tijdens ons leven hier op aarde doorlopen we een proces van innerlijke groei en bewustwording. Wanneer we in een crisis komen, draagt ook deze een keuze in zich: beschouwen we die crisis alleen maar als een tegenslag of kunnen we het ook als een keerpunt in ons leven zien, waardoor we tot een ommekeer, vernieuwde keuze of tot het inslaan van een nieuwe weg komen?“

Een puberende zoon

In het eerste deel gaat het puur over zijn gezinssituatie. Ook al heb ik nooit met een verslaving te maken gehad; toch herken ik bepaalde zaken als ouder van een puberende zoon: “ grenzen stellen. Het lijkt o zo makkelijk om ze niet te stellen; hierdoor vermijd je ruzie, ga je conflicten uit de weg, vindt men je aardig en de lieve vrede wordt tijdelijk bewaard. Maar….uiteindelijk zul je tol betalen.”

Het tweede deel gaat over de diepere betekenis die het ongeluk van zijn zoon, voor de schrijver zelf, voor zijn gezin en voor zijn zoon persoonlijk, heeft gehad.
Het gaat over hoop en vertrouwen, hoe moeilijk ook. Soms lijkt dit via een bovennatuurlijke weg geschonken te worden en is het de kunst om voor deze signalen open te staan.
Persoonlijk geloof ik ook in deze signalen; in de ‘kleine’ dagdagelijkse dingen die opeens zo bijzonder op hun plek lijken te vallen, dit is voor mij steeds weer een bevestiging dat ik ‘in verbinding ‘ sta. En pas vanuit deze verbinding is het mogelijk om anders te gaan kijken, meer open en meer vanuit mijn eigen kern. Dit betekent wel dat ik bereid mag zijn om te voelen en om risico’s te nemen. Dit gaat nog niet altijd even makkelijk. Soms gebeurt het nl dat ik door de gevoelens die dan bij mij opkomen, ik in een reflex naar mijn overlevingsmechanisme achter de muren ga. Hier ben ik me wel al van bewust en ik voel en weet nu ook wanneer ik achter die muur zit. De kunst is nu om zoveel mogelijk achter die muur vandaan te blijven door mezelf aan andere mensen te laten zien vanuit mijn kracht, zodat ik andere mensen kan toelaten indien ik daarvoor kies.

Levenslessen

In het derde deel vat de schrijver alles samen in een aantal levenslessen. Ook deze zijn heel herkenbaar geschreven en toepasbaar op het hele leven. Ik moest er (lezend in een intercity) wel om glimlachen dat hij ergens schrijft: “haast is een gevaarlijk verslavend middel op onze levensweg. We moeten geduld hebben en bereid zijn de uitdagingen van het leven aan te gaan door aan onszelf te werken in plaats van kunstmatige middelen te gebruiken om in een sneltreinvaart een tijdelijke staat van surrogaatvrede te bereiken.” Behalve verslaving komen o.a. ook de levenslessen van vergeving, verantwoordelijkheid en liefde aan bod.

Het boek wordt afgesloten met een prachtige metafoor: het borduurwerkje: de onderkant vol met draden en knopen waar je niets in ziet, maar van boven een prachtige voorstelling; al die draden en knopen dienen een hoger doel….