Pleisterplaats Merigny 2

Queeste dag 8
 

Ik wordt wakker door hanengekraai en een koekoek, weer zo’n bijzondere wekker!  

Abdij van Fontgombault  

We rijden naar een grote abdij van grijze zandsteenblokken in romaanse stijl. De monnikportier zegt dat de grote mis bezig is, maar dat ik wel naar binnen mag. Binnen moet ik even aan het donker wennen en zie dan rechts van mij tegen de achterwand een knielende monnik, de grijze puntcapuchon van zijn lange cape op. Hij houdt kennelijk de wacht, kijkt naar mij, naar een man die na mij binnen komt. Voor me onder het heel hoge plafond twee lange rijen banken. In de achterste een vrouw met een zwarte mantilla omgeslagen en een man die, met beide armen gespreid, staat te bidden. Voorin zijn drie rijen banken bezet door kleine jongetjes allemaal in uniform van donkerblauwe spencer, wit overhemd en grijze korte broek met omslag. Daar weer voor is een smeedijzeren hek dat een grens trekt tussen ons en de anderen. Die anderen zijn de Benedictijner monniken. Ze zitten in twee rijen, dicht aaneen gesloten, tegen donkere eiken wanden aan die haaks op de banken van de jongetjes staan. De monniken zijn in het zwart met een zwarte, lange cape met capuchon.  

Woordenloos ritueel

Nog weer verder staat het altaar en daar voeren een priester in witte soutane met rode mantel en twee monniken, die helemaal in het wit zijn, een stil ritueel uit. Na een gebaar van de man met de rode mantel gaan alle monniken staan, doen hun capuchon op en knielen. Veertig zwarte puntmutsen buigen zich voorover in gebed. De mensen voor het hek knielen ook. Beelden die de boeken van Dan Brown bij me opriepen schieten door mijn hoofd… De man met de gespreide armen bedekt zijn ogen, spreidt weer een poos zijn armen, knielt daarna en vouwt zijn handen. Na weer een gebaar gaan de monniken weer zitten, de mensen voor het hek volgen. De kappen gaan af en de man met de rode mantel begint te zingen , de monniken antwoorden in gezang.

Gregoriaanse liederen vullen de kerk 

Na nog een paar stille rituelen waarbij de monniken afwisselend staan, zitten of knielen met of zonder kap op, worden touwen aan weerskanten van de kerk los gemaakt. Vier monniken luiden de klokken. Nu is het tijd voor de hostie. De jongetjes worden door twee juffen pinnig naar voren geduwd en weer in de rij gezet. Hierna gaan de andere mensen ter communie. De man achterin staat weer met uitgespreide armen zijn handpalmen naar boven. Hij gaat niet naar voren.