Pleisterplaats Almeria

Queeste dag 50 en 51

De Rota del Costa leidt je zo dicht mogelijk langs zee. Het is hier rotsachtig met hoge bergwanden die tot in de Middellandse zee lopen. Damp mengt water en lucht grijsblauw. We delen de weg met een hardloper, een fietser, een wandelaar. Deuren van huisjes laten je op de weg uit. De huisjes geverfd in zachte en felle kleuren. Op zee drijven een paar rode boeien. Verder liggen grote cirkels in het water allemaal verbonden met een vierkant ‘huis’, dat de inwoners van de cirkels voedt via slangen. Wilde tonijn?

Avocado’s en witte dalen

Nerja is omgeven door avocadoboomgaarden . De stad noemt zich ‘het balkon van Europa’. We rijden we door de moestuin van Europa: uit elk dal vanuit de bergen stromen witte cascades naar beneden. Ze zijn van wit plastic en het dak van kassen waar onze cherrytomaatjes, sugar snaps en vroege groenten vandaan komen. Die cascades sluiten zich in het dal aaneen zodat de hele vlakte wit is. Hier en daar steekt het groen van een boom er boven uit. En af en toe is er een groepje huizen. Voor een kas staat een krot-caravan. Matrassen staan te luchten. Slaapplaats voor??

Ossenwagen

Het is druk in Nerja, de auto’s rijden in file en op de trottoirs lopen toeristen of zitten op terrasjes. Een kruidenman heeft zijn kraam op de stoep gezet. De weg loopt van rotonde, naar rotonde waardoor we in rustig tempo de stad bekijken. Op een van die rotondes is een opstopping: een ossenwagen. Twee roodbruine ossen, hun hoofdstel van macramé met franjes, lopen op hun dooie akkertje over de weg.

Vuurtorens

Na Nerja rijden we door nog meer witte dalen. Langzaam wordt de aarde weer zichtbaar, de grond is hier rotsiger is en bergen zijn steiler. Op de toppen dicht bij zee staan oude stenen torens. Een grijsbruin hertje steekt rustig de weg over.

Camping aan zee

Een kleine baai,links een hoge rotswand. Een toren waakt op de top. De pilaar eronder heeft een hamer en sikkel met opschrift: ‘Andalusië antifascisme’ . Het strand kleine grijze keien. Er zitten een paar mensen. Rechts is een wijkende rotswand , een oude weg brokkelt af bij de hoek. We staan ‘aan het strand’, voor het eerst deze reis. Diepgroene zee golft haar ritme tegen de stenen. De wind ruikt zout. Aan de voet van een struik een tuintje : ronde stenen maken een ovaal. Er in een platte steen een pot met plant er op. Een rode kaarsenhouder.
De jongen die ’s morgens een vuurtje vroeg aan onze buurman, probeert nu een laptop via het raam van de caravan op te halen. Een man verderop ‘vangt’ hem uit het raam, draait zijn arm hoog op zijn rug en samen met de buurman brengen ze hem naar de receptie. Even later klinkt de sirene van politie. De vrouw van de ‘vanger’ loopt de hele camping af om het verhaal te vertellen.
Achter ons komt een camper staan, Egyptisch beschilderd. Een farao wijst naar een hondenmasker. Aan de andere kant biedt een vrouw een offer aan. Zij zijn verbonden door sterren die over de ramen en het dak lopen. Op de achterkant een vogel en een boodschap/spreuk in hieroglyfen. De man van de camper spreekt alleen Spaans en is verlegen. Hij steekt zijn handen in de lucht en loopt weg als we naar de betekenis van de beschildering vragen.

Wekker

Ik word wakker door kleine pootjes die over het dak trippelen. Op het dakluik zie ik de roze teentjes van het duivenpaar dat hier rond scharrelt. Ze hebben een zwarte kop en strepen op hun staart.
Buiten zijn water en lucht parelmoer door de nevel. Een kleine vissersboot met grote motor bromt over de zee. Ik geef de plant water en steek wierrookstokjes in de grond.